Ful Yaprakları

"Sağlık Olsun"

2012-01-02T18:47:00.002+02:00

Öyle sabah uyanır uyanmaz yataktan fırlama.
Yarım saat erkene kurulsun saatin.
Kedi gibi gerin, ohh ne güzel yine uyandım diye sevin...
Pencerini aç, yağmur da olsa, fırtına da olsa nefes al derin derin.
Yüzüne su çarpma, adamakıllı yıka yüzünü serin serin.
Geceden hazır olsun, yarın ne giyeceğin.
Ona harcayacağın vakitte bir dilim ekmek kızart.
Çek kızarmış ekmek kokusunu içine
Bak güzelim kahvaltının keyfine...
Ayakkabıların boyalı olsun, kokun mis.
Önce sa na güzel gelsin aynadaki siluetin.
Çık evinden neşeyle, karşına ilk çıkana gülümse, aydınlık bir gün
dile.
Sonra koş git işine, dünden, önceki günden, Hatta daha da eskiden
yarım ne kadar işin varsa hepsini tamamla, Ohhh şöyle bir hafifle...
Bir güzel kahve ısmarla kendine, seni mutlu eden sesi duymak için alo de.
Hiç işin olmasada öğle üzeri dışarı çık.
Yağmur varsa ıslan, güneş varsa ısın, hatta üşü hava soğuksa...
Yürü, yürürken sağa sola bak, öylesine değil, görerek bak.
Çiçek görürsen kokla, köpek görürsen okşa, çocuk görürsen
yanağından makas al...
Sonra, şöyle bir düşün. Kimler sana yol açtı, sen çok dar da iken?...
Kimler seni ferahlattı, hani kapını kimsenin çalmadığı günlerde kimler
kapını tıklattı?..
Ne kadar uzun zamandır aramadın onları değil mi?...
Hadi hemen uğrayabilirsen uğra, arayabilirsen ara!...
Hatırlarını sor, öyle laf olsun diye değil, kucaklar gibi sor!...
Bu sadece onların değil, senin de yüreğini ısıtacak, yüzünde güller
açtıracak..
Günün güzeldi değil mi? Akşamın da güzel olsun...
Yemeğin ne olursa olsun, masanda illaki kumaş örtü olsun...
Saklama tabakları, bardakları misafire. Sizden ala misafir mi var bu
dünyada?..
Ailecek kurulun sofraya, öyle acele acele değil, vazife yapar gibi hiç
değil.
Şöyle keyife keyif katar gibi, lezzete lezzet katar gibi, eksik
bıraktıklarını tamamlar gibi.
Tadına var akşamının...
Gece evinde, dostların olsun.
Sohbet mezen, kahkahan içkin olsun...
Arkadaşım, hayat bu. Daha ne olsun?
Ama en önce ve illa ki sağlık olsun!

Can Yücel

"bir eski resim duvarda"

2012-01-02T18:08:00.013+02:00

...

Üç noktalar güzeldir kimi zaman.

Sonsuzluğu temsil eder.

Devamlılığı...

Gelecek cümleleri belki de..ya da söylenmek istenip de söylenemeyenleri barındırır içinde kimbilir.

Benim üç noktamın içinde 3 boğum var.

Artık hastane hastane koşturmacalarım bitti desem..."iyileştiler mi?"diyeceksiniz.

Ne yazık ki kısa bir cümleyle yanıtlayacağım sizi, içi bomboş.

Amcamı kaybettim.

Bir hafta sonra da iyiye doğru giderken, evine çıkmış, yemeğini kendisi yiyebilir durumdayken ve son anına kadar aklı başında konuşabilirken anneannemi yitirdim.

Bir haftada iki cenazeyi görmüş biriyim artık.

Antidepresan kullanıyorum.

Kendimi yeni yeni toparlıyorum.

Ne denir ki artık?

Kelimeler boş,

Bunca acıdan sonra hayat da kelimeler gibi boş görünse de aslında dolu,

Dopdolu,

Acılarımı bıraktım eski senede,

Artık çok daha güçlü ve umutluyum,

Bana ders verdi hayat,

Herşeyin ne kadar kıymetli olduğunu gösterdi,

Sevdiklerime "seni seviyorum" demek için iyi ki beklememişim bugüne kadar,

Bundan sonra da beklemeyeceğim.

Hayat her an bitebilecek,

Her an devam edebilecek,

Yaşanası,

Bir garip,

Değişik,

Herşeye rağmen zevk alarak sürdürülmesi gereken.

Kayıpsız, sağlıklı, mutlu ve iyi nice senelere...

Bir parça da olsa gülümseyebiliyorsam artık, yazma vaktim gelmiştir...

"kapıldım gidiyorum bahtımın rüzgarına"

2011-11-24T16:42:00.004+02:00

Bir süredir, her ne kadar yazmak istesem de bir türlü yazamadım.

Zor bir sürecin içindeydim.

Yaşadığım sıkıntılar bedenimde geçmişte geçirdiğim bir hastalığı yeniden alevlendirerek kendini gösterdi ve bu sıralar onları tedavi etmekle uğraşıyorum.

Çok şükür daha iyiyim, hatta daha da iyi olacağımı ve en kısa sürede tamamen iyileşeceğimi biliyorum.

Henüz bir iş bulamadım, eşimin iş yerine gidiyorum ara sıra, biraz tercüme yapıyorum bir akrabamın şirketi için, eşim ve bir dostumuzla birlikte mesleğimle ilgili iyi bir projemiz var, eğer gerçekleşirse o projenin genel koordinatörü olacağım ve bu proje sayesinde ilk kez medya sektörüne adım atacağım. Bu yüzden biraz heyecanlı biraz da meraklıyım, sürecin nasıl işleyeceğini bilemiyorum ama umutlu ve istekliyim.

Güzel işler başaracağıma ve iyi paralar kazanacağıma, hatta bugüne dek yenen hakkımdan artan her türlü parayı misliyle kazanacağıma yürekten inanıyorum.

Hakkımızda hayırlısı neyse o olsun diye dua ediyorum hep...

Bol bol sakinleştirici müzikler, yürüyüşler, aileyle güzel kahvaltılar, dostlarla buluşmalar var hayatımda.

Kendimi eve kapatıp dinlenmek niyetinde değilim, hastalıkları sokağın enerjisiyle aşma taraftarıyım.

Olumlu şeyler var hep, olumsuzlukları uzaklaştırmaya çalışıyorum.

Önce sağlığım diyorum ve öyle demek zorundayım.

Mutluluk derslerimi okuyorum bu aralar, yazdıklarımdan yeni bakış açıları yakalamaya çalışıyorum.

Sizleri okuyorum...

Bir de 30 oldum bir kaç gün önce:))

Yenilenen hayatımda taptaze umutlara ve ışıl ışıl gülücüklere kocaman bir yer açıyorum.

Sağlıkla, huzurla, eğlenceyle nice nice senelere diyorum kendime...

Allah herkese gönlünden geçen güzellikleri versin...

"ilahi adalet dediğimiz..."

2011-11-03T11:23:00.007+02:00

Bu ay itibariyle işimden ayrıldım.

İstifamı ay ortasında vermiş ve müdürümle karşılıklı anlaşarak Şubat ayında ayrılacağımı konuşmuş olmama rağmen sigortamın 15 gün önce kesildiğini öğrendim.

Bu durumda müdürüm özür diledi,insan kaynakları beni sigorta kesildikten sonra çalıştırdıkları halde paramı vermeyeceklerini söyledi,beni işe alan ama hiç ortalarda görünmeyen ve hep benim müdürlerimin dediklerini yapmamı salık veren ilgisiz koordinatörüm ortalarda görünmedi ve bana hiç destek olmadı.

Ben de üzgün ve kırgın ve biraz da gergin bir şekilde eşyalarımı topladım ve gittim...

Çalışma arkadaşlarıma,koordinatörüme ve müdürüme kısa ama dolu dolu bir mail yazdım, öyle etkileyici oldu ki tüm gün telefonum susmadı.Bugüne kadar kimsenin böylesi bir cesaretle davranmadığını benim bir devrim yaptığımı söylediler.

Ancak ben bu tip yılanlarla çalışmaktan ve hep onların kazandığını görmekten yorgun ve hasta düştüm.

Çeşitli psikolojik problemlerle uğraşadururken siz de biliyorsunuz ki şu son aylarda hep "ah" aldılar benden..

Hep üzüldüm, ah ettim, Allah'a havale ettim.

Bugn öğrendim ki ben gittikten sonra işyerinde ortalık karışmış.

En üst yönetim bu yapılanları, sirk havasındaki anti profesyonel olayları duymuş.

Benim ayrılış sürecimdeki çirkeflik ve haksızlıklar patlamış,

Ve sıkı durun!

Ne olmuş sizce?

Benim koordinatörüm bulunduğu ofisten ayrılmış ve nereye getirilmiş biliyor musunuz?

Çok şaşıracaksınız ama;

Benim mevkiime ve benim masama getirilmiş...

İşte ilahi adalet diye buna derim ben!

Hiç kimsenin yaptığı yanına kar kalmıyor.

Bana zerre destek olmayan o adam şimdi benim koltuğumda oturup benim mücadele verdiğim adamlara karşı mücadele vermeye çalışacak.

Ve sıcacık odasını,o imkanlarını, o binayı,emrine gelen çayları,kahveleri bırakmak zorunda kalacak....

Hayat böyle işte dostlar.

Hep bana güç veren ve yanımda olduğunu bildiğim Allah,bana bu adaletin gerçekleştiğini gecikmeden gösterdi ya,içim bi nebze olsun ferahladı.

Umutla bakmak lazım güzel günlere, yarınlara..

Şükürler olsun.

Kimse "ah" almasın bu hayatta..

Kimse kimsenin ekmeğini,hakkını yemesin,gözünden damla düşürmesin, içini acıtmasın, yakmasın.

Bir şekilde hepsi dönüp dolaşıp başladığı yere dönüyor çünkü...

"Çalış,şükret senin de olsun!"

2011-10-24T09:38:00.002+03:00

Gülse Birsel'i seviyorum.
Bana içten ve samimi geliyor.
Belki de bu yüzden Avrupa Yakası'nı hala en başından başlayıp düzenli izleyip moral kazanabiliyorum.
Beni güldürüyor, yazdıklarını okuduğumda kendimi iyi hissediyorum.
Bu sabah da Internette dolaşırken onun eski bir yazısı çarptı gözüme, okudum ve pek beğendim.
Sizlerle de haftamızın iyi ve güzel geçmesi adına paylaşmak istiyorum.
Şehitlerimiz, deprem, aile içindeki acılar..
Umarım artık güzel, iyi ve sağlıklı haberler alacağımız uzun bir dönemin başlangıcı olur bugün...
Yaralar sarılır, herşey yoluna girer, mucizeler gerçekleşir...

**********

Toplanın, mutluluğun sırrını veriyorum!
Bir kere şu ortaya çıktı: Para, mutluluk getirmiyor kardeşim!
Modern dünya, sadece ’daha zenginlerin’, ’daha az zenginlerden’ biraz daha mesut olduğunu, bu saadetin de ’üstünlük’ hissinden kaynaklandığını ve uzun sürmediğini keşfetti!
Psikologlar ’mutluluk’ konusuna takmış durumdalar.
Temel ihtiyaçları karşılandığı sürece, daha fazla para ekstra bir mutluluk getirmiyor.
Peki kim, niye mutlu oluyor?
Time dergisinin son sayısı, birçok bilim adamının bu konuda yaptığı araştırmalardan çıkan ilginç sonuçları konu alıyor.
Mutluluk, bizim sandığımız etkenlerden çoğuyla hiç bağlantılı değil!
Para? Hiç alakası yok! Eğitim? Hiç etkisi yok! Zekâ? Aynı şekilde! Gençlik? Bilakis! Yaşlıların hayattan gençlere göre daha çok zevk aldıkları ve depresyona daha az meyilli oldukları kanıtlanmış! Evlilik?
Araştırmalara göre, evli insanlar bekârlara göre biraz daha mutlu olsa da, bunun sebebi zaten mutlu olmaya meyilli insanların evlilikleri daha kolay yürütmesiyle ilgili olabilir! Güneşli havalar? Hayır! Amerika’nın bol yağmurlu bölgelerinde yaşayanların Kaliforniyalılara göre daha depresif olmadığı kanıtlanmış!

ARKADAŞLAR EN İYİ İLAÇ

O zaman insanları mutlu eden ne?
Bulgulara göre dini inanç insanların mutluluğunu artıran önemli bir etkenmiş.
İnanan insanlar zorluklara karşı daha kolay göğüs geriyor ve daha iyimser oluyorlarmış.
Arkadaşlar, mutsuzluğa karşı müthiş bir ilaçmış!
Ahbapları, dostları, aileleri ve çevreleriyle daha yakın ve sık ilişki kuran insanlar karamsarlıktan uzak kalmak için en etkili formülü bulmuşlar. Bu arada, mutlu olmak için bir grup psikoloğun kullandığı ’gün inşa etme’ metodundan bahsetmek lazım.
Denekler bir gün önce dakika dakika ne yaptıklarını hatırlayıp, bu aktivitenin onların açısından mutluluk düzeyini birden yediye kadar işaretliyorlar.
Bu test 900 Teksaslı kadında uygulanıyor.
Sonuçlar ilginç... Bu hanımlar için en çok mutluluk veren ilk beş aktivite, seks, arkadaşlarla sosyalleşme, evde yatıp gevşeme, dua etme ve yemek yeme!
Bunları spor yapma ve televizyon seyretme takip ediyor!
Tuhaf ama ’çocuklarla ilgilenmek’ listenin en altlarında, ev işinin bir sıra üstünde yer alıyor! Çoğu insanın hayatında mutluluğunun kaynağı olarak gördüğü çocukların, günlük hayatın mutsuzluk sebeplerinden biri olması ilginç! Demek ki, mutlu ettiğini sandığınız her şey mutlu etmiyor! Ancak, günlük hayatta insanı sinirlendiren, geren, mutsuz eden ufak tefek olaylar, hayatın genelinde mutluluk kaynağı olabilirmiş! Sürekli şikayet ettiğiniz stresli işiniz, hayatınızın en önemli rengi olabilir örneğin.
Psikologların bu konuyla ilgili edindiği farklı bir bulgu da: "Sonların gücü"! Sözgelimi, sizi çok mutlu eden bir ilişki, son bir haftasında berbat kavgalar ve gözyaşı dolu bir ayrılıkla sonlanıyorsa, bütün hayatınız boyunca o ilişkiyi kötü hatırlıyorsunuz! Bu konu, kolonoskopi yaptıran bir grup insan üzerinde test edilmiş.
Biliyorsunuz kolonoskopi, bağırsaklarla ilgili rahatsız edici, biraz acılı bir muayene metodu.
Bir grup hastaya standard kolonoskopi yapılmış.
Diğer grupta ise kolonoskopi aleti, muayeneden sonra 60 saniye hareketsiz bırakılmış. Hastalara acı veren bölüm aletin hareketleri olduğu için, uygulama 60 saniye daha uzun sürdüğü halde, muayenenin sonu 60 saniyelik acısız bir zaman dilimiyle bittiği için, ikinci gruptaki hastalar, uygulamayı, ilk gruba göre daha az rahatsız edici bulmuşlar!
Peki, herkes mutlu olabilir mi? 1996’da yapılan bir araştırmaya göre, bir insanın hayatından memnun olması, yüzde 50 oranında genetik yapısına bağlı!
Genler neşeli, rahat bir kişilik yapısını, stresle başa çıkma kapasitesini, depresyon ve endişeye meyili yönlendiriyor! Eğer bir insan genetik olarak mutluluğa meyilliyse, başına berbat şeyler de gelse, hatta kaza sonucu bir uzvunu bile kaybetse, zaman içinde, eski mutluluk seviyesine ya da ona yakın bir noktaya dönebiliyor!

ÇALIŞ, ŞÜKRET SENİN DE OLSUN

Bütün psikologların üzerinde fikir birliğine vardıkları üç mutluluk formülü var: Şükretmek, iyilik yapmak ve yaptığın işi sevip daha çok konsantre olmak!
Şükretmek, hayattan duyduğun memnuniyeti ifade etmek, hatta bunu düzenli olarak yazmak ve söylemek, sadece insanın keyfini yerine getirmekle kalmıyor.
Kalifornia Üniversitesi’nin araştırmasına göre fiziksel sağlığı düzeltiyor, enerji seviyelerini yükseltiyor, acı ve yorgunluğu azaltıyor! İyilik yapmak, sözgelimi düzenli olarak bir huzurevini ziyaret etmek, bir komşuya yardım etmek, babaanneye mektup yazmak, mutluluk derecesini ani ve dramatik biçimde artırıyor!
Ne para, ne aşk, ne güneş, ne gençlik. Yaptığınız işi sevip, o işe bütün konsantrasyonunuzu ve enerjinizi severek vermek de, mutluluğun formüllerinden biri.
Marangoz olsanız da, doktor olsanız da böyle. O kadar araştırma, kolonoskopide ekstra 60 saniyeye katlanan denekler (!), yazışmalar, toplantılar, istatistikler...
Psikologlar yine bize ana okulunda öğretilenlerle kutsal kitaplarda yazılanları bulmuşlar: Mutlu olmak için çalış, iyilik yap, şükret!

"Kumdan Kaleler"

2011-10-19T08:40:00.002+03:00

Siz de izlediniz.
Ilk ve tek izleyen ben degilim, biliyorum.
Ama içinde bir ders var ki hepimiz gözden kaçirmis olabiliriz.
Sahilde bir takim çocuklar var.
Oynuyorlar ve gülüsüyorlar ve kumdan kaleler yapiyorlar.
Projeleri üzerine çok odaklanmis görünüyorlar.

Kolayca ufalanan köselerle ve kulelerle ne kadar titiz ve dikkatli ugrastiklarini görüp egleniyorsunuz.
Agizlarini saga sola yamulturken ve dillerini çikartirken yüzlerindeki bakislar sizi gülümsetiyor...

Ve sonra büyük bir dalga olusmaya ve sahile gelmeye basliyor. Ama çocuklar panik olmuyorlar. Tam tersine en garip seyi yapiyorlar. Hoplamaya ziplamaya, zevkle çiglik atmaya basliyor ve su selinin yarattiklarini silip süpürmesini izliyorlar. Panik yok. Üzüntü yok. Aci durumu yok. Çocuklar bile kumdan kalelerin önlenemez sonunu biliyorlar. Sasirmiyorlar veya olanla ilgilli kizgnlik duymuyorlar.

Siz ve ben çok akilli olmaliyiz. Bu dünyanin malzemeleri hemen hemen çocuklarin sahildeki kumdan kaleleri kadar dayanikli ve ayakta kaliyor. Ama biz büyükler ona çok fazla kendimizi kaptirip, onu savunuyor ve kaybedince de depresyona giriyoruz.

Tanri sizi meshur olun, zengin olun, en büyük evde yasayin veya en havali arabayi sürün diye yaratmadi. O sizi ihtisami için yaratti. Sizi dünyaya insanlari sevin ve kutsal seyler yapin diye koydu.

Kaderiniz fiziksel seylere bagli degil. Dolayisi ile 100 yasina kadar yasamak, daha kisa süre ama iyi yasamaktan çok daha az önemli. Vücudunuzu güzellestirmek ruhunuzu arindirmanizdan çok daha az önemli.

Çoçuklar kumdan kalelerinin gelecek bir dalga ile kaybolmaya mahkum kisa süreli bir sevinç oldugunu bilirler. Dolayisi ile dalgalar gelirken endiselenmezler. Yarattiklarinin silinip süpürülüsünü gözlerinde yaslar olmadan izlerler. Yine, biz çok akilli olmaliyiz.

Bu hayatla ilgili hersey geçici ve yokolucu.
Insan ölümlülügünün gelen dalgasi hepsini silip süpürecek. Kum kaleleri gibi, bu dünya için yapilmis hiç bir sey sonuza kadar kalamaz. Sadece bizim sonsuzluk için yaptiklarimiz ayakta kalip dayanacak.

Isinizi kaybetmeniz size ne yapar? Ya yangin veya kasirga ile evinizi kaybetseniz? Peki ya tuhaf bir aci ile doktorunuza gitseniz ve sadece birkac hafta yasayacaginizi ögrenseniz? Bunlar insanlarin gerçekten baslarina geliyor, biliyorsunuz. Bizler, kum kaleleri kadar savunmasiz ve kirliganiz.

Hayat Tanri'ni armaganidir. Her güzel seyden zevk alin. Ama kumda yarattiklarinizin zevkini çikartirken onlara fazla baglanmamaya dikkat edin.

Alıntı: www.sifacemberi.com
Kaynak: Bilinmiyor
Çeviri: Lale Külahlı

"Anneannem..."

2011-10-18T09:43:00.008+03:00

Anneannem...
Doğduğu şehirde, lisede Fen Bölümünde okuyan tek kızmış.
Matematik zekası çok yüksektir, çok zekidir, hafızası da pek iyidir...
Haftalardır hastanede olan o güçsüz kadın, hala tüm yorgunluğuna rağmen eski şiirleri teklemeden söyleyebiliyor..ama benim içim nasıl parça parça işte orası bilinmiyor.
Dün iyi bir haber almadık.
Maalesef diğer akrabamdan sonra anneannemin de göğüs kanseri olduğunu öğrendik.
Diğer akrabamı açıklamamanın bir sebebi yoktu, o halde onun da "amcam" olduğunu söyleyebilirim.
Netice ailede aynı anda 2 kanser var.
Biri artık sonlarına doğru ilerliyor, diğeri ise 80 küsur yaşındaki bir kadının ameliyata nasıl dayanacağı ve sonrasındaki tedavilere nasıl katlanacağı sorularıyla karmakarışık bir hal alıyor.
Değerler şu anki haliyle çok riskli ve anesteziye girmesi mümkün gibi değil.
Ama doktorlar güçlendirip, takviye yapıp öyle ameliyat edebileceklerini söylüyorlar.
Dün müdürümle konuşamadım,
Haberi alır almaz izin aldım, annemin yanına gittim, oradan da hastaneye.
Anneannem göğsünde bir şeyin olduğunu ve ameliyat olması gerektiğini biliyor ama kanser olduğunu bilmiyor. Hatta "ne kanserli insanlar kurtuluyor, ben mi kurtulamayacağım" dediğinde gözlerimden akamayan yaşların içime aktığını hissettim.
Bir sakinlik geldi bana.
Normalde moralim bozukken kabına sığmayan, sokaklara koşan ful yerine sakin bir kadın geldi.
Hayata bakışımı son yıllarda epey değiştirmiştim ama dün çok daha farklı bir şekilde değişti.
Artık "sadece" iyilik yapmak, paylaşmak ve tadını çıkarmak için yaşayacağım.
Yardım edeceğim ve işleri kolaylaştıracağım.
Dert etmek ise geçmişte kaldı.
Hayat öylesine acımasız ve hızlı ki..
Bu ara hep bu hastalığa dair haberler duyuyorum etrafımdan, öyle çok yaygınlaştı ki, sanki grip gibi kanser oluyor insanlar.
Hastanalerde minik çocuklar görüyorum, göğsü alınmış kadınlar, bekleyen hasta yakınları...Yürüteçle yürümeye, yakınlarının kolunda adım atmaya çalışan gencecik insanlar..
Hastaneler adam almıyor..o kadar dolu, belki milyonlarca evde acı var.
Ama perdeler ve kapılar kapanınca görünmez oluyorlar sanki.
Oysa hayat en keskin ve tek gerçeğini sunuyor bize.
Bizler ölümlüyüz.
30 yaşıma 1 yaklaşık 1 ay kala, ölümün nefesini sevdiklerinin üzerinde hisseden ben, yeni yaşıma çok daha farklı olarak gireceğim.
Hayat bize çok ağır tokatlar atıyor, aslında fark etmemizi sağlıyor, gerçeği..ölümlülüğü.
Belki de bunu fark edenler bu sınavdan başarıyla çıkacaklar.
Zor dönemler kapıda...
Evet bu ara bizim için her şey zor..ama dayanmak zorundayız.ben, eşim ve ailem için, annem benim ve babam için, babam da annem ve benim için..
Hepimiz dayanmak zorundayız...
Zira hayatın parolası "güçlü durmak"...

"Özgürlüğe adım adım"

2011-10-17T08:38:00.011+03:00

Geçen hafta müdürüm beni yanına çağırdı.
Verdikleri görevi yerine getirmezsem açıkça benimle çalışmayacaklarını söyledi.
Benim gibi haftasonu çalışmayan, haftaiçi 17:30'da mesai bitiren bir personel istemiyorlarmış...
İyi de bu şartları işe girerken siz koydunuz!
Ne kadar yorulduğumu, evimin işini yapacak halimin dahi kalmadığını, hastalandığımı, bloga bie yazacak vakit bulamadığımı biliyorsunuz.
İşte tüm bunlara karşın bu yaşadıklarımı ve maruz kaldığım bu durumu hak etmediğimi düşünüyorum.
Bir yıldan az çalıştığım için, küçük bir tazminat uğruna beni işten atma süreçlerini ve süründürme safhalarını beklemek istemiyorum.
Bugün kendilerine kararımı açıklayıp, bu şekilde meslek onurumu zedeleyen bir kurumla birlikte olamayacağımı söyleyip istifa dilekçemi uzatmayı planlıyorum.
Bir an önce yürürlüğe konulsun diye de eklemeyi ihmal etmiyorum.
Çalıştığım her kurum bir öncekinden daha berbat oluyor.
Buraya girerken benimle iş görülmesi yapan herkes benim lisanımdan, yaptıklarımdna, tecrübemden bahsetti, kimse bana bu felaket ek işten bahsetmedi.
Bu şekilde işe giriyorsunuz ve ta taaam süprizzz yeni bir göreviniz var, üstelik sizin pozisyonunuzdan aşağıda ve haftasonu mesaisini de ek bonus paketi olarak kazandınız. Böyle saçma sapan bir şeyi kabullenmek yerine burada çalışmayı sonlandırırım hepsi bu.
Özgür olmayı ve dinlenmeyi çok istiyorum.
Sonra yeniden bomba gibi devam edeceğim iş hayatına.
Yeter ki sağlığımız olsun...
Zira yakınımdan iyi haberler alamadım bu haftasonu,4.evre hızla ilerliyor ve iç organlara yayılıyor..şu üç günlük hayatta her şeyin sağlık olduğunu, bir kez daha anladım.
Kimbilir kaç ay ömrü kaldı, kaç gün... daha çok erken.......

Hal böyle olunca hayatın kısalığı ve boşluğunu görünce gözünüz daha da kara oluyor.

Bugün konuşabilmeyi ve artık noktayı koyabilmeyi diliyorum.

Şans melekleri eksik olmasın yanımızdan.
İyi haftalar herkese...

İllüstrasyon:
http://i-am-oksancia.livejournal.com/28527.html

"Yağmurun düşündürdükleri"

2011-10-11T08:42:00.008+03:00

İliklerime işliyor yağmur...
Özlemişim.
Islanmayı, yerdeki birikintilerde zıplamayı, koşmayı...
Çocuklar gibi üşüyerek ama gülümseyerek karşıladım sonbahar'ı.
Tüm kargaşaya ve kötü niyetlere rağmen mevsim döngüsünün hala tıkır tıkır işliyor oluşu beni mutlu etti.
Demek ki hala bir şeyler yolunda öyle değil mi?
Özlemişim.
Uzun kollu giysileri çekmeceden çıkarıp giymeyi, akşamları televizyon izlerken polar battaniyenin altına girmeyi, bir fincan sıcak bitki çayının kokusunu duymayı, çizmelerimi.
Yağmuru, hatta şemsiyemi ters döndüren rüzgarı bile.
Özlemişim.
Toprak kokusunu, yağmurun camlara vuruşunu, pencereyi açıp da elimi uzatarak mutlulukla gökyüzüne bakışımı.
Gözlerimi kapayışımı,aldığım o derin, huzurlu nefesi...
Küçük şeylerle mutlu olmayalı biraz zaman geçmiş gibi sanki.
Yeniden oyuna dahil olduğumu bilmek sevindirici.
Yolunda gitmeyen ne varsa tabaktan sıyırmalı artık.
Günler öyle hızlı geçiyor ki..yakında 30 sonra 40 bir bakmışsın 50 yaşındasın.Yaşayamadan gitmemek için elinde imkan varken yaşamalı insan.
Yağmurda gidecek yeri olmayan ve üşüyen insanları düşünüyorum hala, ben eski benim değişmedim, sadece biraz mutluluk oyunu oynamaya ihtiyacım var.
Yağmurda kısa bir yürüyüşe, bir parça gülümsemeye, haylazlığa...
Umarsızlığa...
Güzel bir gün bugün, biraz yağmur, biraz romantizm, biraz sukûnet.
Hava serin ama bizim hayallerimiz her daim sıcacık olsun...
Sorunlara çözümlerimiz, dertlere devalarımız olsun,
Sevgimiz, bereketimiz, güleryüzümüz olsun.
Sıcacık ve umut yüklü karşılayalım bu yeni mevsimi

Yaşama isteğimiz ve sevdiklerimiz hep yanımızda olsun...

"Yeni şeyler söylemek lazım"

2011-10-10T14:48:00.009+03:00

Anneannemin durumu pek iyi değil, bulunduğu hastaneden çıkardık ve başka bir hastaneye yatırdık. Durumunu gördükçe içim cız ediyor, mümkün olduğunca onun yanında olup ona yardım etmek, onunla vakit geçirmek istiyorum.

Diğer akrabam ise 4.evreye devam ediyor, ağrıları arttı, yürüme güçlüğü çekiyor.
Ailede hastalık olduğunda herkes bir yerlere dağılıyor, yüzler endişeli, asık, mutsuz.
İnsanlar hastanelerde, acillerde sabahlamaktan yorgun düşmüş, sabırsız, umutsuz.

Tüm bunlara yakinen tanık olup metin olmaya çalışırken mesaimle ilgili görüşmeyi nihayet bu sabah gerçekleştirmenin verdiği rahatlık var üzerimde.
Aslında rahatlık sayılmaz, berbat bir görüşmeydi ama en azından belirsizliklerim bitti ve ne yazık ki yine haklı çıktım.

Görüşmede benim yöneticim ve diğer büyük yönetici kadın vardı. Bir an kadınının masasının altından bir sopa çıkarıp beni döveceğini zannettim.
Bana verdikleri ek görevleri kabul edemeyeceğimi, üniversitede ihtisas alanımın bu olmadığını, böylesi bir göreve fazla geleceğimi, lisanım olduğunu ve iyi bir kariyerim olduğunu,üstelik haftasonları gelip de bu işi yapmamın mümkün olamayacağını, iş anlaşmamın böyle olmadığını söyledim.

Kadına bügune kadar kimse "hayır" dememiş sanırsam, bu yüzden çok sinirlendi, ne yapacağını şaşırdı,morardı, gözlerinden alevler fışkırdı adeta.
Yüzüme söyleyemediği "sen bana nasıl hayır dersin ha?" cümlesini, mimikleriyle ve hareketleriyle belli etti.
Üstelik bunu ben öyle davranıyormuşum gibi lanse ettirerek..Yani bana "siz çok gerginsiniz, yüzünüz asık, enerjiniz düşük..böyle değildiniz, eski siz değilsiniz" diyerek aslında kendini tarif ederek, öfkesini ve hırsını kustu,kustu,kustu.

Bir kaplan gibi üzerime atlayacağını düşündüm ya da uçan tekme savuracağını..
Beni üzmek için hakarete kadar götürdü işi, çok sert, çok ağır, sanki ruhu şırıngayla çekilmiş boş bir bedende konuşuyormuş gibi keskince konuştu. Ezdi beni, daha doğrusu ezdiğini zannetti.

Benden daha iyi çalışırmış herkes isteseymiş, utanmadan bunu bile söyledi. Ona 2 haftada 2 kilo verdiğimi, reflümün azdığını, hayatımın hastane ziyaretleriyle geçtiğini, doğru dürüst yemek yeme isteğimin bile olmadığını söyleyemedim tabii. Söylesem de umrunda olur muydu ki?
En son son kararımı sordu, ben yine hayır deyince, "artık çıkın siz, departmanınız boş kalmasın diyerek", kendinden beklenen "defol" kabalığında bir lafı kibarlaştırarak beni şaşırttı.

Allahından bulsun dedim.

Bu kadar katı ve ruhsuz, karşısındaki ona hayır dedi diye aşağılayan bir insanla aynı oksijeni solumak bile başlı başına bir felaket.
Beni işten atacakmış gibi konuştu, atsın..o atana kadar buradayım ben.Tazminatım ne kadardır bilemiyorum ama versin ve atsın.

Allah her şeyi görüyor, bana ve diğerlerine bu yaptıklarını, bu hor görmeyi, koltuğunun sarhoşluğunu er ya da geç bir şekilde hayattan ders olarak alacağını düşünüyorum.
İnsanlar olarak her şeye sahip olabiliriz, milyarlaca dolarlık servetimiz, malımız mülkümüz, güzelliğimiz yada yakışıklılığımız olabilir ama sağlık olmayınca neye yarar?

Koskoca apple'ın yaratıcısı 56 yaşında pankreas kanserine yenik düşebiliyor ve tedavi olup hayatına devam edemiyorsa yarının garantisi yoksa bu kadar ezmenin, bağırmanın,kalp kırmanın ne hükmü vardır Dünyada sorarım onlara?
İster çıkarsınlar işimden ister çıkarmasınlar, ben yolumda yürümeye devam ediyorum.
Hayır diyebildiğim için, dik durduğum için de çok mutluyum,kendimle de gurur duyuyorum.

Tatlı dille söylenseydi eğer belki bir kaç hafta idare edebilirdim, eğer adam yerine konduğumu görseydim yapabilirdim, güleryüz ve iyi niyet görseydim yardım edebilirdim..ama şu an şu durumda hiç bir şekilde benden iyilik beklemesinler.

Ben sevdiklerim ve kendi sağlığım için dua ediyorum bu aralar.

Şu yağmur, şiddetli, gürül gürül yağmur, akıtsın, götürsün tüm kötü niyetleri ve düşünceleri...

Her gün bir yerden göçmek
Ne iyi

Her gün bir yere
Konmak ne güzel

Bulanmadan, donmadan
Akmak ne hoş

Dünle beraber
Gitti cancağızım

Ne kadar söz varsa
Düne ait

Şimdi yeni şeyler
Söylemek lazım ...

"Stresle baş etmenin yolları"

2011-10-05T08:45:00.010+03:00

ODTÜ Kuzey Kıbrıs Kampusu - Öğrenci Gelişim ve Psikolojik Danışma Merkezi’nin “STRES VE STRESLE BAŞETME YOLLARI” çalışmasını paylaşmak istiyorum sizlerle.
Çok güzel ve anlaşılır olmuş.
Hepimize faydası olacaktır…

Günümüzde stresle yapıcı bir şekilde baş etmek ruh sağlımızı korumanın başı çeken yöntemlerinden birisidir. Bu sebeple, bu broşürde öncelikle stres ve stres etkenleri açıklandıktan sonra stresle başa çıkma yöntemleri üzerinde durulacaktır.
Stresi, vücudumuzun, yeni bir uyum gerektiren içsel veya dışsal bir uyarana verdiği tepki olarak tanımlayabiliriz. Stres tepkisinin ortaya çıkmasına yol açan bu uyaranlara ise stres etkeni diyoruz.
Stresi, zihnimizin ve vücudumuzun değişimlere uyum sağlama şekli olarak tanımladığımızda aslında hayatımızın vazgeçilmez ve gerekli bir parçası olduğunu da ifade etmiş oluyoruz.
Peki, stres, vücudumuzun yaşamını sürdürmek için verdiği doğal bir tepki ise ne oluyor da zaman zaman oldukça sıkıntılı, fiziksel ve/veya ruhsal olarak çökkün, enerjisiz hissedebiliyoruz? Stres etkenlerinin yoğunluğu artıkça, bu etkenler peş peşe geldiklerinde veya uzun süredir hayatımızın içindelerse ve baş etme becerilerimizi aşıyorsa vücudumuz ve zihnimiz yıpranmaya, fiziksel ve ruhsal olarak dengemiz bozulmaya başlayabilir. Hayatımızdaki stres etkenlerinin bizi nasıl etkilediği saydığımız bu değişkenlerin yanı sıra bizim onları nasıl algıladığımızla da ilgilidir. Örn.; bir derste sunum yapmak, bir kişi için çok büyük bir stres kaynağı olurken bir diğer kişi için o kadar da büyük bir stres kaynağı olmayabilir. Sunum, yapılan çalışmanın arkadaşlarla sınıf ortamında paylaşımı olarak algılanabileceği gibi tüm sınıfın ve hocanın önünde değerlendirilmek olarak da algılanabilir ve doğal olarak bu iki düşüncenin üzerimizde yarattığı etki farklı olacaktır.
Sözün kısası, hepimiz farklı yaşantılardan gelen farklı davranış örüntülerine sahip ve hayatla farklı baş etme becerileri olan biricik bireyleriz ve işte bu biricikliğimiz aynı olaylara verebileceğimiz farklı tepkilerin altında yatan temel faktörlerden birini oluşturuyor. Bu sebeple aşağıda bahsedeceğim baş etme yöntemlerinden bazıları bize diğerlerinden daha fazla hitap edebilir.

STRESLE NASIL DAHA İYİ BAŞEDEBİLİRİZ?

Stresle baş etmek 4 temel beceriyi içerir:

1. Stres belirtilerini fark etme ve anlama
2. Stres kaynaklarını (etkenlerini) tanımlama ve anlama
3. Kontrol edilebilir stres kaynaklarını kontrol altına alma
4. Kaynakların kontrol edilemeyeceği durumlarda kendinizi desteklemeyi öğrenme

STRES VE STRESLE BAŞETME YOLLARI

1. Stres belirtilerini 4 temel başlık altında verebiliriz:

Fiziksel belirtiler; kalp çarpıntısı, titreme, ellerde terleme, çeşitli bölgelerdeki kaslarda gerginlik ve fiziksel ağrılar (baş, boyun, sırt, bel), sindirim ve boşaltım sisteminde rahatsızlıklar (mide ağrısı, spazmı, ishal, kabızlık), yorgun ve halsiz hissetme, uyku düzeninde bozulmalar, vb.

Duygusal belirtiler; huzursuzluk, endişeli olma, çökkünlük, sinirlilik, vb.

Zihinsel belirtiler; dikkati toplamada güçlük, unutkanlık, aklın karışık olması, olumsuz düşüncüler üzerine odaklanma, vb.

Davranışsal belirtiler; sosyal ilişkilerde uzaklaşma (arkadaşlar, aile), normal gösterilen
davranışın daha yoğun olarak gösterilmesi (çok çalışanların işkolik halini alması, sessiz sakin kişilerindaha da içine kapanması), çevredeki kişilerle sürekli olarak olumsuz içerikli konuşmalar, yapılanetkinliklerden eskisi kadar keyif almama, vb.

Bahsedilen belirtiler size tanıdık geliyorsa son zamanlarda üzerinizdeki stres etkenlerinin yoğunluğunufazlaca yaşıyor olabilirsiniz.

2. Hepimizin için stres kaynakları farklılık ve çeşitlilik gösterebilmektedir. Hayatımızdaki geçiş
dönemleri pek çok uyum yapmamız gereken değişimi de beraberinde getirdiği için hayatımızdaki önemli stres kaynaklarını oluşturabilir.

Örn; üniversite yaşamına başlama, iş hayatına atılma, evlilik,çocuk sahibi olma, bir arkadaşı, aile bireyini veya hayvanımızı kaybetme, vb. Geçiş dönemlerinin yanısıra hayatımızda farklı stres kaynakları da olabilir; bir sınava hazırlanma veya ödev hazırlama, üzerineçok fazla görev ve sorumluluk alma, hastalık, arkadaşımızla ve sevgilimizle yaşadığımız tartışma gibi.

Hayatımızdaki bazı stres kaynakları kontrol edilebilir bazıları ise kontrol edilemeyebilir. Örn.;
hayatımızdaki bazı sorumluluklar seçimize bağlıdır. Bir dönemde kaç ders alabileceğimiz, hangi sosyaletkinliklerde ne kadar rol alacağımız seçimlerimize bağlı iken zorunlu bir dersi almama, hiç hasta olmama ya da bizim için önemli olan birinin kaybı bizim seçimlerimize bağlı değildir.
Yoğun stresle baş etmenin yolu öncelikle kontrol altına alabileceğimiz etkenleri kontrol altına alarak etkilerini azaltma ve/veya onları ortadan kaldırmaktan geçer.

3. Bu amaçla stres kaynak(larını) fark ettikten sonra kendimize bu kaynakların neden bizim için bir stres kaynağı oluşturduğunu sorabiliriz. Diyelim ki oldukça yoğun bir ders programımız var,
üniversitedeki birkaç tane toplulukta aktif görev alıyoruz ve aynı zamanda da çalışıyoruz. Eğer tüm bu sorumlulukların üzerimize üstesinden gelebileceğimizden daha fazla yük ve baskı getirdiğine karar verdiysek bu sorumluklarımızdan bir ya da birkaçını azaltma yoluna gidebiliriz (topluluklardan birinde daha az etkin olan bir rol alma, bırakabiliyorsak derslerimizden birini bırakma veya çalışma saatlerimizi düşürme). Böyle bir durumda kendimizden beklentilerimizi (ne kadar gerçekçi olduğunu) gözden geçirme ve neye, ne kadar zaman ayıracağımızı planlama için bir öncelikler listesi yaparak zamanı olabildiğince etkili kullanma yolunda bir adım atabiliriz.
Bir başka örnek de 2 gün sonra bir sınavımız varsa ve o gün çalışmazsak ertesi gün çok sıkışıp
panikleyeceğimizi biliyorsak o gün bize yapılan keyifli bir davete hayır deyip (her ne kadar zor da olsa) daveti başka bir zamana erteleyerek daha sonra yaşayacağımız sıkıntıyı kontrol etmiş oluruz.

Peki, tüm stres etkenlerini kontrol edemeyeceğimize göre bu etkenlere karşı daha dinç durmak ve baş etmek için acaba nelere dikkat etmeliyiz?

4. Stresle baş etmede kendinizi destekleme:

*Dengeli beslenmeye, uykumuza ve düzenli spor yapmaya özen gösterme vücudumuzun stres
etkenlerine olan direncini arttırmaya yarayacaktır.

*Doğru nefes alıp verme ve gevşeme teknikleri, rahatlatıcı müzik dinleme vb. etkinlikler
gerginliğin azalmasına ve kaslarınızın gevşemesine yardımcı olacaktır. Gelin şimdi sizinle bir
nefes egzersizi yapalım.
Bu egzersizi dik bir şekilde oturarak ya da uzanarak yapabilirsiniz.
Vücudunuzun daha gevşemiş bir durumda olması için yatarak yapmanız daha faydalı olabilir.
Bir battaniyenin ya da kilimin üzerine bacaklarınız birbirinizden hafifçe ayrık dik olarak uzanın,
elleriniz avuç içleriniz yukarıya bakacak şekilde uzanın.
Gözlerinizi kapatın ve vücudunuzu rahatlatmak için burnunuzdan nefes alın ve aldığınız nefesi ağzınızdan hafifçe verin.
Nefes alırken ağzınızın kapalı olmasına özen gösterin. Nefes alırken karnınız ve göğsünüzün birlikte hareket ettiğine dikkat edin.
Nefes aldığınızda karnınızın yükseldiğini hissedin.
Hareketi doğru yapıp yapmadığınızı anlamak için bir elinizi göğsünüzün üstüne diğerini karın bölgenize koyun ve nefes aldıkça özelikle karın bölgenizdeki elinizin yükseldiğini ve verdikçe de indiğini göreceksiniz.
Bu egzersize her gün 10-15 dakika ayırabilirsiniz.

*Bazen olaylara bakış açımız stres etkenlerinin düzeyini arttırabilir ya da azaltabilir. “Ben bunu
kesinlikle yapamam” diye düşünmek yerine “bunun üzerinde yavaş yavaş çalışıp ilerlersem yapabilirim” şeklinde düşünmek işimize yarayabilir. Negatif düşünceleri gerçekçi pozitif
düşüncelerle değiştirmek pek çok konuda işimizi kolaylaştırabilir.

*Keyif alacağınız, sizi eğlendiren ve/veya dinlendiren etkinliklere mutlaka zaman ayırmaya
özen gösterin. Hepimizin nefes almaya ihtiyacı var öyle değil mi?

Kaynaklar:
Mullen, K.D., McDermott, R.J., Gold, R.S. ve Belcastro, P.A. (1996). Connections for health. Boston:McGraw-Hill.
Managing Stres. Brooklyn College, Counseling Services, http://pc.brooklyn.cuny.edu/STRFLYER.HTM
Breathing Techniques. University of South Florida Lakeland,
http://www.lklnd.usf.edu/Counseling_Center/relax_breathe_tech.html
Cartoon (Humor Infusion), www.helpatnursingspectrum.com/ezine/cartoons
Hazırlayan: Uzm. Psi. Dan. Z. Eda Sun Selışık ÖGPDM: 661 (2187)-(2188)
ODTÜ

"canavarlara karşı"

2011-10-04T10:18:00.007+03:00

Sıcak savaş devam ediyor.
Nihayet her işi yoluna koydum,yorgunluktan hasta oldum ama değdi, artık yeni ofisin kaymağını yiyeceğim, işlerime konsantre olup huzur içinde çalışabileceğim, yeni projeler üretebileceğim derken müdürüm benimle görüşmek istediğini söyledi.
Sadece kendisi değil onun da bir üstü olan diğer müdürle birlikte..
Peki "konu nedir?" dediğimde bana "mesai saatleriniz.." dedi.
"Allah!..geçmiş olsun ful!"dedim içimden..dışımdansa "peki" diyerek odadan çıktım.
Hiç bir amir sizi yanına mesai saatlerinizi kısalttığını söylemek için çağırmaz kuşkusuz.
İzne ayrılan bazı kişiler var ve onların yerini doldurmak için ekstra çalışın hatta haftasonu da gelin diyecek muhtemel,başka ne söyleyecek ki?
İşin kısası yine sıkıntı, yine gerginlik.
Beni bir bıraksalar, huzurla çalışsam, işimi zaten gayet iyi yapıyorum ben.
Sorumluluk sahibiyim, fazla mükemmelliyetçiyim, her iş inci gibi çıkıyor, herkes memnun ve bunun farkındalar ne yazık ki.
Nedir bu kara bahtım kör talihim bilemiyorum.
Her iş yeri aynı..aynı..aynı...
Üstelik çağıracağız demelerinin ardından dün ses çıkmadı, gergin gergin bekledim, işi geyiğe vurdum,bir güldüm deli gibi, bir ağladım, sinirlerim boşaldı,takmıyorum dedim ama pek bi taktım kafaya,bilinç altım harıl harıl işledi beni..
Bu mesai olayında işin özü şudur ki bana ekstra çalış derlerse net bir "hayır" yanıtıyla karşılacaklar, benim gibisini bir iş için daha arıyorlar ama üç aydır hala bulamadılar o yüzden terazinin kefesi benim lehime basıyor.
Ben işe girerken mesai saatlerimi konuştum önce,hatta bu konuda 2 ayrı toplantı yapıldı ve net yanıt almadan sözleşme imzalamadım, cumartesi de çalışmam diyerek ayrıca teyit aldım.
Fazla mesai ücreti vermezler o kesin ama verseler de onu bile istemiyorum, sağlığım daha önemli, yoğun çalışmak beni hasta ediyor,haftasonumu kendime ayırmak istiyorum.
Zaten bir dolu stresim var,
Yakın akrabamın kanseri 4.evreye ilerledi, bir yandan canım anneannem hastaneye yatırıldı..
Ne ile uğraşacağımı şaşırdım ben.
Evime girdiğimde şeker'in yanına gidip onunla oynuyor kendimi iyi hissetmeye çalışıyorum, eşim işten geldiğinde de ona bir sarılıyorum, dertler bir süre çin erteleniyor ve o yanımdayken mutluyum, huzur içinde bir gece geçiriyorum.
Ancak sabah olunca kabus yeniden başlıyor...
Gergin bir dönemdeyim ve aşırı yorgunum biliyorsunuz...
O yüzden "hayır" yanıtıma onlar da "hayır" derse, "gereğini yapın" diyeceğim...
Koordinatörüm "sizi neden bu kadar yoruyorlar,zaten çok iyi çalışıyorsunuz,nedir dertleri,burası olmasza ben başka bir yer ayarlayacağım size, bu cv ile açıkta kalmanız mümkün değil.." dedi, biraz olsun içime sular serpildi.ama dediğim gibi işte bu sürekli uğraşlardan ve belirsizlikten nefret ediyorum.
Ful, tatsızlıklardan bıktı usandı, hastalıklardan ve üzüntülerden yıldı, ne 2012 imiş kardeşim, gelmeden darma duman etti be!
Hakkımda hayırlısını dilemekten başka şansım var mı?
Bugün konuşsalar da bitse bu işkence...
Dua edin bana olur mu?

(bu arada bir soru:blogumun sağ duvarındaki yazıları, fotoğrafları görebiliyor musunuz? Bilgisayarımı değiştirdim de bir türlü göremiyorum, acaba blogda mı bir sorun var yoksa bende mi?
Sanırım kimse göremiyor, ben de uğraşıyorum ama sağ ya da sol sütuna kesinlikle eklediğim hiç bir şey görünmüyor.Firefox ile de denedim ama olmuyor,bu konuda teknik bilgisi olan arkadaşlarımdan acil yardım bekliyorum)

"Papağanıma isim aranıyor!"

2011-09-29T13:57:00.016+03:00

Stresli geçen günler ve evde yalnız kalamamaktan kaynaklı sıkıntılarım bana bir arkadaş gerektiği fikrine dönüştü.
Çok çok sevmeme rağmen kediyi tüm gün evde yalnız bırakmak zorunda kalmak yanlış geldi, köpeklerin bakımı zor, balık istemedim çabucak ölüyorlar çok üzülüyorum sonra, iguana istiyordum eşim de ondan nefret ediyor, dedik ki muhabbet kuşu alalım.
Yavru alırsak alıştırır, konuştururuz dedik.
Bu niyetle geçtiğimiz Pazar günü pet shop'a muhabbet kuşu almak için girdik,sonrasında kocaman bir kafes ve sultan papağanıyla çıktık :)
Papağanım henüz 1 yaşında.
Fotoğraftaki benim papağanım değil ancak %90 benziyor renkleri.
Bizimki pet shop'un sahibinin papağanı, bebekleri olunca evden dükkana getirmek zorunda kalmış. Bir kaç kelime biliyormuş ve oldukça evcilmiş.
Evin baş köşesine koyduk, bebek gibi her gün yeni aksesuarlar alıyoruz, gözünün içine bakıyoruz, kafesini temizliyoruz.
Dün digiturk'te yoga zone'u açtığımızda televizyondan gelen kuş sesleri eşliğinde ıslık, melodi kıyamet öttüğünü duyduk..yine dün akşam işten geldiğimde de beni pek bi neşelendirdi, 3-4 dakika şarkılar söyledi resmen,ıslıklar çaldı. Henüz "babacık" diyebiliyor ve kafesinden daha çıkaramadık.Alışsın istedik.
Şimdi sorunumuz papağanımıza isim bulmak!
Erkek, pek meraklı ve şaşkın!
Ama her ismi beğenmeyen ben, bir türlü isim koyamadım,içime sinmedi,bulurum dedim ama günler geçtikçe daha da sıkıştım.
Sizlerden yardım bekliyorum,
Haydi bakalım nedir önerileriniz?

"Affetmek"

2011-09-29T08:14:00.008+03:00

Bu aralar yaşadığımız iç sıkıntıları, geçmişe özlem ya da pişmanlık,depresyon, yorgunluk hali, nedensiz bunalımlar, artan anksiyatik durumlar var..

Bunların nedenleri arasında mevsim değişikliğinin yanısıra 2012 yılı yaklaştıkça değişen ve dönüşen kuvvetli enerjilerin de payı var.

2012 enteresan bir yıl olacak, özellikle benim gibi 6.hissi aşırı yüksek ve aşırı hassas biriyseniz şu an yaşadığım durumların benzerini yaşıyor olabilirsiniz.

Huzursuz ruh halinizi dindirmek ve nedensiz sıkıntılarınıza çare aramak için kendinizi fazla dinlememeyi ve geçmişi fazla masaya yatırmamayı önerebilirim sizlere.

Ben de affetme tekniğiyle zihnimi ve bedenimi iknaya çalışacağım bu sabah..

-------------

Tüm eski sevgililerim, aşklarım, eski arkadaşlarım, kırdıklarım-kırıldıklarım, aldatılışlarım, kanışlarım, çaresizliğe duruşlarım,yaşadığım haksızlıklarım.

Geçmişe ait pişmanlık duyduğum ya da özlediğim her şey..

Beni yoran, üzen, geren,sevimsizleştiren, tatsızlaştıran her türlü kişi, olay ve durumlarım.

İşte şimdi, bugüne dek üzüntüyle sonuçlanan gerşekleşmiş her türlü olay ve durumu, sebepleri,sonuçları, hastalıkları, kırılganlıkları,zor zamanları ve tüm bunlara sebep olan herkesi ve her şeyi affediyorum,kendimi de affediyorum.Bugüne kadar isteyerek ya da istemeden yaptığım her şey için...

Affediyorum, hem de inanarak,isteyerek,içimden gelerek sonsuza dek affediyorum...

Sebep ya da sonuç ne olursa olsun, bitmiş, yaşanmış her şeyi sonlandırıp tüm defterlerimi kapatıp yakıyorum.

Şu andaki hayatım, şu andaki ben, şu andaki halimle yepyeni bi başlangıç yaratıyorum kendime.

Beni yoran tüm insanlar, beni endişeye sevk edenler, günlerce ağlatanlar dahil..

Herkesi ve herşeyi affediyorum, hiçbirini kalbimde, sırtımda, omuzlarımda ya da bedenimin herhangi bir yerinde taşımak istemiyorum, hiçbirine ihtiyacım yok.

Hepsi sonsuzluğa özgür bir şekilde karışsın, yayılsın, dağılsın...

Ruhum ve bedenim hafiflesin, tazelensin...

Affetmenin huzurunu duyayım iliklerimde...

"Trajikomik"

2011-09-20T14:59:00.006+03:00

Öyle yorgun ve bitkinim ki, değil yazı yazmaya ınternete bakmaya bile vaktim olmuyor. Dünyalar Savaşı filminde hani böyle insanların kanlarını emiyordu ya dev tripodlar, sanki öyle bir filmin içinde gibiyim.
Vampir kapitalist uzaylı patronlar; zavallı, kanaatkâr,sefil dünyalılara karşı!
Koltukta oturup, gak demeyle su, guk demeyle ekmek getirtmeye alışmış şımarık tiplerin stres topu oldum.
Empatinin yakınından geçmemiş bu yaratıklara ne desem boş ne desem angarya..onlar hep aynı, hep bır bır bır konuşup, bol keseden savuranlar familyası, biz de "kekekeke kökökökö" diye laf edecekken onların arkasını dönüp gitmesine şahit talihsiz civciv calimero pozundayız.
Ne yaparsan yap değişmiyor hiç bir şey,tecrübeyle sabit, kanıtlandı, hatta tarafımdan tescillendi.
Ofisimin ve eşyalarımın peşine düştüm, ek görevim yüzünden resmen insanüstü performans sergiledim, paçam da söküldü, elime cam da battı, ojelerim,ellerim mahvoldu, manikür neydi onu unuttum, kendi alanımda maaşlı çalışıyordum ben ne zaman görev tanımıma ameleliği ekledim onu anımsamaya çalıştım, yoksa vardı da ben mi kaçırıp kek gibi altına imzamı attım?
Yerleşeyim derken toza pisliğe bulandım.Ne bitmez tadilatmış, ne biçim yönetimmiş, artık kime ne söveceğimi şaşırdım...
Sene sonuna kadar bekleyip istifa edeyim dedim, sonra dedim ki manyak mısın?
Sen bütün tozu pisliği çek, canın çıksın,işleri kolayla sonra git! Daha neler...her şey yerleşsin sefasını sür, eğer bir daha böyle bir şey yapacaklarsa da o an istifa et,ortada kalsınlar :)
Uçağa binmek, uzak mesafelerden bir sahil kıyısına gitmek, orada hiç lisanını bilmediğim insanların arasında kaybolmak, mayomu, havlumu, terliğimi ve çantamı yanıma alıp şezlongda,şemsiyenin hemen altında püfür püfür rüzgar eşliğinde günler boyu oturmak, uyumak, denize girmek ve dinlenmek istiyorum.
Bir şezlongda da yaşayabilirim hatta. Gece üstüme bir battaniye verin ben orada kalırım, sabah devam ederim yine güneşin tadını çıkarmaya..
Yazın kısa bir balayı ve izinsiz bir dönemin ardından çok yoğun bir tempoyla işe başlamak işkencelerin en beteriymiş meğer...
Durup durup ağlıyorum, yorgunluktan hassaslaştım, burnumun direği her daim sızım sızım..her lafı yanlış anlıyorum, yorgunum, halsizim,mecalsizim ve kimse beni anlamıyor...
Ama az kaldı, işleri bu hafta içinde artık yoluna koymayı planlıyorum.,
Sonrasında daha düzenli yazacağım ve eskisi gibi sizin yazılarınızı da daha düzenli okuyup yorumlayacağım,
Ha gayret ful! son bir hafta...
Hollywood'da istila filmlerinin sonu hep dalgalanan amerikan bayrağı ya da uzaylılara kafa tutan amerikan başkanının zaferi eşliğinde biter ya, işte o yüzden umutluyum ben, benim bu filmim de iyi son ile bitecek!

Film Adı: Kapitalist uzaylı patronlar; zavallı, kanaatkâr,sefil dünyalılara karşı
Tür: Gerçeğin ta kendisi, trajikomedi!
Gösterim Tarihi : Bu kışa yetiştirmeye çalışıyorum...

İyi haftalar, sevgiler herkese...

"Evliliğe alışma turları"

2011-09-12T09:23:00.012+03:00

İşyeri tadilatı, masamın,bilgisayarımın olmayışı, iğreti gibi köşe bucak bir yer arayıp öylece durduğum aylara rağmen ful yaprakları olarak hala delirmediğimi ve ayakta olduğumu söylemek istedim.
Bu işkence ne zaman bitecek inanın bilemiyorum.
Sabah ofisime çıktım, karşıdan bir parça denizin göründüğünü fark ettim, eşyalarım taşınırken masamı denizin yönüne doğru çevirmek istediğimi düşündüm, tabii kablolar, ınternet çıkışları bilmem neler izin verirse ve plana uyarsa "dışarıyı izleyerek çalışmak" en iyisi dedim kendime...
Hoş daha ortada hiç bir şey olmasa da, benimkisi sadece mekana bakıp hayal kurmak işte o kadar, öylesine kendimi avutuyorum usul usul...

Öte yandan hayatın diğer kısmını soracak olursanız evliliğe, ev işlerine alışmaya çalışmakla geçiyor.
Erken kalkılıyor, yarım yamalak bir kahvaltı ediliyor, nesquikli süt ve mikrodalgaya varlığı için dua ediliyor, işyerindeki stresten vakit kaldığında "akşama ne pişirsem" sorusu kulakları tırmalıyor, işten çıkılıyor, eve dönüş başlıyor, servisten iniliyor, markete uğranıyor alınacaklar alınıyor, eve gidiliyor yemek yapılıyor, bir şeyleri doğrarken aklınıza "aa çamaşırlar!" diye bir fikir çalınıyor, sonra gidip çamaşırlar ayrıştırılıp makineye konuluyor, sonra gidip yemeğe devam ediliyor, yemek pişerken 2.çeşit varsa o da yapılıyor, sonrasında ev toparlanıyor, bulaşık makinesi dolu oluyor ve onu boşaltıyorsunuz, kapıcı geliyor çöpü veriyorsunuz, bir iki dakika televizyona bakmaya fırsatınız oluyor..
Home TV'deki yemek tariflerine "vay be ne güzel, bizde de bu kristal zencefilden satılır mı acep?" diye bakarken gerçek dünyayla yüzleşiyorsunuz, çamaşır makinası bitiyor, çamaşır asıyorsunuz, öncekileri topluyorsunuz, kapı çalınıyor, yemek pişiyor, eşiniz geliyor, yemek yeniyor, bitiyor, sofra toplanıyor, bulaşık makinesi dolduruluyor, meyve-çay neyse yapılıyor, ya da cuma-cumartesiyse dışarı çıkılıyor, haftaiçiyse belki kısa bir yürüyüş ya da parkta bir gezinti, televizyona en fazla 1,5 saat zaman ayrılıyor, o da gelende DVD...
Sonra gözler kapanıyor, bir de bakmışsınız uykuya direnemez hale gelmişsiniz ve ertesi sabah bu döngüye devam etmek üzere bedeninizi dinlendiriyorsunuz.

Okurken yoruluyor insan değil mi? :)

Bunların dışında evlilik çok güzel, hayatın kendisi bu döngü çünkü, bekarken sorumluluğunuz çok daha az, evlendiğinizde ise bu olgu çok ciddi biçimde artıyor sadece...
Sorumluluktan korkmuyorsanız mesele yok ama itiraf edeyim bazen yorgunluktan ağladığım oluyor..Şimdilerde daha alışkınım herşeye. 2 ay önce daha zorlandığım yemekleri daha çabuk yapıyorum, artık evi daha çabuk toparlıyorum, pratikleşmeye başladıkça işleri daha kolay yoluna koyuyorum ve bu da yorgunluğumu bir parça azaltıyor. Küçük molalar veriyorum kendime, sevdiğim programları izlemek için, dışarı çıkmak için, yürüyüş yapmak için...
Eşimin anlayışlı ve hiç titiz olmamasının iyi bir şey olduğunu görüyorum :) Zira titiz biriyle yapamam ben..hoş ben de titiz ve temizimdir, herşey topludur,temizdir ama normal ölçülerde, bunu hastalık haline getirenleri ve eşlerini tanıyorum, tam bir kabus yaşıyorlar!

Eşimi çok seviyorum ve bazen sadece onunla olmak için bile bu kadar fazla sorumluluk altına girmeye değer diyorum, benim eşim sabah 9 akşam 6 çalışan bir adam değil, işi epey zor ve sektörü hayatımızdaki pek çok şeyin kalbi neredeyse.. o yüzden yetişmesi gereken işleri için gerektiğinde sabahlaması da gerekiyor, onların mesleğinde düzen ve uyku pek yok..hal böyle olunca, sorumluluk çok daha fazla oluyor benim için, istiyorum ki işten geldiğinde karnı doysun, yüzü gülsün, yorgunlupunu atsın..

Yorgunluk ve yeni ortama alışma kaynaklı olduğunu düşündüğüm sağlık sorunlarım arada kendini gösterse de, kendimi iyi hissetmek için elimden gelen herşeyi yapıyorum, kendimi sürekli iyi şekilde telkin ediyorum.

Bekarlıktan, evinizden,ailenizden ve alışkanlıklarınızdan ayrılıp kocaman bir evi sırtlamak ve bambaşka bir hayata başlamak kolay olmasa gerek, işte bunu söylüyorum kendime. Bir de işyerimde düzenimi sağlamak istiyorum bir an önce.Hayatınızın büyük bir kısmı orada geçiyor çünkü ve ne kadar huzurlu olursanız o kadar iyi oluyor hayat sizin için.

Sözün kısası evlilik neymiş onu anladım ben :)

Mutlu, yorgun ve aşık bir savaşçıyım !

"Öğret Ona"

2011-09-09T10:50:00.001+03:00

“Öğrenmesi gerekli, biliyorum; tüm insanların dürüst ve adil olmadığını… Fakat şunu da öğret ona; her alçağa karşılık bir kahraman, her bencil polikacıya karşılık kendini adamış bir lider vardır.”

“Her düşmana karşılık bir de dost olduğunu da öğret ona! Zaman alacak biliyorum, fakat eğer öğretebilirsen ona, kazanılan bir doların, bulunan beşinden daha değerli olduğunu öğret… Kaybetmeyi öğrenmesini öğret ona!.. Ve hem de kazanmaktan neşe duymayı, kıskançlıktan uzaklara yönelt onu…”

“Eğer yapabilirsen, sessiz kahkahaların gizemini öğret ona… Bırak erken öğrensin, zorbaların görünüşte galip olduklarını…”

“Eğer yapabilirsen, ona, kitapların mucizelerini öğret.Fakat ona, sessiz zamanlar da tanı! Gökyüzündeki kuşların, güneşin yüzü önündeki arıların ve yemyeşil yamaçtaki çiçeklerin edebi gizemini düşünebileceğini… Okulda hata yapmanın, hile yapmaktan çok daha onurlu olduğunu öğret ona… Ona, kendi fikirlerine inanmasını öğret. Herkes ona yanlış olduğunu söylediğinde dahi…”

“Nazik insanlara karşı nazik, sert olanlara karşı da sert olmasını öğret ona… Herkes birbirine takılmış bir yöne giderken, kitleleri izlemeyecek gücü vermeye çalış oğluma! Tüm insanları dinlemesini öğret ona, fakat, tüm dinlediklerini gerçeğin eleğinden geçirmesini ve sadece iyi olanları almasını da öğret.”

“Eğer yapabilirsen, üzüldüğünde bile nasıl gülümseyeceğini öğret ona… Gözyaşlarında hiçbir utanç olmadığını öğret. Herkesin, sadece kendi iyiliği için çalıştığına inananlara, dudak bükmesini öğret ona. Ve aşırı ilgiye dikkat etmesini..”

“Ona, kuvvetini ve beynini en yüksek fiyatı verene satmasını, fakat hiçbir zaman kalbi ve ruhuna fiyat etiketi koymamasını öğret… Uluyan bir insan kalabalığına kulaklarını tıkamasını öğret ona… Ve eğer kendisinin haklı olduğuna inanıyorsa, dimdik dikilip savaşmasını öğret. Ona, nazik davran, fakat onu kucaklama!.. Çünkü ancak ateş çeliği saflaştırır. Bırak, sabırsız olacak kadar cesarete sahip olsun. Bırak, cesur olacak kadar sabrı olsun. Ona, her zaman kendisine karşı derin bir inanç taşımasını öğret. Böylece insanlara karşı da derin bir inanç taşıyacaktır…”

“Bu büyük bir taleptir. Ne kadarını yapabilirsen bir bak bakalım… O, ne kadar iyi, küçük bir insan. Oğlum…”

Abraham Lincoln

"dua"

2011-09-07T18:03:00.002+03:00

Uzun zaman uğraştığım, didindiğim, çabaladığım, emek verdiğim işlerimi bir günde yerle bir eden ve tadilat yüzünden beni departmanımdan çıkartıp şirketin içinde göçebe hayatı yaşattıran zihniyete karşı tek silahım “dua” bu aralar…

İçimi ferahlatmak, kendimi dinlendirmek, tüm gerginliğimden ve mutsuzluğumdan kurtulmak için Tanrı’ya dua etmekteyim bol bol…

Eşyalarımı taşıdığım odaya gelip “burası olmamış, yan odaya taşıyın” diye emir veren, ertesi gün yine gelerek "burası da olmamış, yan odaya" diyen ezici, zavallı karakterlerdeki zihniyetlerin kölesi olmak, yolda sizi görünce kafasını çeviren meymenetsizlerle aynı oksijeni solumak durumunda kalmak, keşmekeşin içinde sözde modernleşerek günden güne eriyen bir şehirde yaşamak beni zorluyor epeyce…

İyi savunma yöntemleri bulamazsam çökeceğimi, gardımı düşüreceğimi ve ruhsuzlaşacağımı hissetmekteyim ve bu umutsuzluk içime işlemekte ağır ağır…

Mobbing midir değil midir bilemiyorum ama bildiğim tek şey bu adamların,sırf insanların huzurunu kaçırtmak için iyi mevkilere geldikleri ve kalp kırmak için üstüne maaş aldıkları…

Tanrı’m,

Bana tüm bu zorluklarla başa çıkabilmek için dayanma gücü ve sabır ver,

Son zamanlarda etrafımı saran asık suratlı, meymenetsiz, kötü niyetli, kötü düşünceli, kıskançlıktan pul pul kurumuş tüm insanlara vicdan ve merhamet ver,

Gönlü kara olanlara; güneşin sıcaklığını, suyun berraklığını, iyiliğin ferahlığını tattır,

Hassas yüreklerimizi, benzerleriyle karşılaştır,

İşlerimizi kolaylaştır…

"terapi"

2011-08-24T11:00:00.012+03:00

İş yerinde çok ağır bir sorumluluğun altındayım.Ezildim, büzüldüm, karıştım,panikledim.

Öyle ki burada yazsam yok artım dersiniz, pes..Ama yazamıyorum işte detayını.

Sıkıldım epey, suratım allak bullak, isteksizim.Kendi kendimi motive etmeye çalışarak "olduğu kadar" diyorum...

Peki buna inanabiliyor muyum?

İşte onu bilemiyorum.

Saat 11.00 olmuş daha kahvaltımı bile edemedim desem...

Ofisim hala tadilatta ve ben elimde dev bilgisayar kasamla monitör arıyorum!

Her birim arı gibi çalışıyor, kimsenin odası yok doğru dürüst, bilgisayarımı bağladığım yerden sökmüşler..ben de sinirlenip klavyemi de aldım çıktım odadan.

Bir birimin kullanılmayan odasını açtırdım ve kasayı söküp bendeki kasayı bağladım monitöre..

Müdürümün henüz haberi yok buraya bilgisayarımı kurduğumdan, belki de derhal çıkın odadan diyecek ancak bunca hengamede işlerimi nasıl yapmamı bekliyorlar onu anlayamıyorum...

Kendi göbeğimi kendim kesiyorum resmen!

Her iş yeri bana yeni bir cinnet deneyimi.

Sonuç: Bu memlekette adam gibi bir iş yok.

Hayatın ne kadar boş olduğunu düşünürsem eğer şu an istifa edip çantamı alıp çıkasım var, gerçekten çok sıkıldım ve sabretmeye pek de halim kalmadı.

Kendimi yavaş, beceriksiz, asalak bir kaplumbağa gibi hissediyorum.Kafamı kabuğumun içine sokasım ve orada uyuyasım var.

Eğer ofisime geçemezsem ne olacak onu da bilemiyorum.

Sadece hayatın çok kısa ve saçmasapan olduğunu düşünüp bütün bu durumun ne kadar anlamsız ve üzülmek için gereksiz olduğunu hissetmeye ve buna inanmaya çalışıyorum.

Hayat kısa evet, bunu sık sık tekrar etmeli.

Biz koskoca evrende minicik zerreleriz..bunu da şöyle bir gözünün önüne getir.

O halde derin derin nefesler al ful, eğer varsa git hemşireden bir kaşık "atarax" iste bir de..yakında "atarax"şişesini küçük bir şişeye doldurup iç cebimde taşımaya başlarsam şaşmam!

Sonra midenin ağrısı, bulantısı geçerse ve yemekhanede iyi bri yemek varsa iyi bir öğle yemeği ye,şöyle bir 5 dakika dolaş açık havada kendine gel,

Git müdürüne bir odayı işgal ettiğini, başka türlü iş yapamadığını, oturacak bile yer olmadığını anlat ve o odayı alabilmek için onun yüce merhametine sığın (!)

Sonra işlerini yap güzelce, maillerini kontrol et,

Her şeyi yoluna koymaya bak, işlerin hepsini bitir,

Akşam olsun evine dön ve esas hayatına başla.

Şu sürekli sızlayan burnunun direği ve haksızlığa, saçmalığa tahammül edemeyen damarını ise susturmaya bak.

Hayat kısa unutma,

Ve tüm bu olanlar aslında berbat birer anı hepsi bu.

Sen zevk için, mesleğini sevdiğin için ve karıncalar için çalışıyorsun bunu sakın unutma!
Aldığın maaş zaten orta karar, hayatınızı kurtarmıyor.
O yüzden istediğin an bırakıp gitmekte özgürsün...İşte bu son cümleler beni biraz olsun rahatlatıyor...

P.S.
Yazıyı yayınladığım anda kapıda 2 adam belirdi, dediler ki bilgisayarı sökeceksiniz başka sistem kuracağız buraya, bizim çalışmamız lazım..ben de çalışacağım dedim ama gülümsüyorum artık,gözüm seğirecek sinirden.
En sonunda çıkacağım bahçeye, ortaya orturacağım, elime de alacağım bir pankart! İşte çalışacaksam oda ve bilgisayar istiyorum diye:)
Nedir bu rezillik anlamadım ben ya...
Ey "atarax" sana muhtacım,beni ancak sen kurtarırsın!

"Şifa"

2011-08-17T11:28:00.008+03:00

Önümüze bir engel yada bir hastalık çıktığında ilk sorumuz, yoğun bir isyan eşliğinde şu oluyor : “Neden ben?”.

Bu soruyu sormadan, durumun içinden nasıl çıkabileceğimize bakmalıyız aslında..

Pek çok engeli aşabilen, güçlü, iradeli insanlar tanıdım, kitaplarını okudum,televizyonda hikayelerini izledim.
Ben de 29 yaşımda olmama rağmen yığınla hastalıkla uğraştım bu yaşıma kadar ve hala kronikleşen bir sürü sorunla uğraşıyorum...
Ama insan ne kadar kendini şartlasa da, başına geldiğinde “neden” diye soruyor işte..

Ailemden çok yakın bir akrabam “akciğer kanseri”ne yakalandı ve bir süredir tedavi görüyor.

Beni zamanında pek üzmüş, aileme zor günlerde faydası dokunmamış,çok yakınım olduğu halde hep mesafeli durduğum biri olsa da onu kaybedebileğimi düşünme fikri bile hem beni hem de ailemi derinden sarstı..

Şüphesiz hasta olan kişi kadar, ailesi de yakınları da çok etkilendi bu durumdan, evlerin düzeni tamamen değişti, moralleri yıkılıdı, işleri düzensizleşti, şaşkınlık, gerginlik ve üzüntüyü derinden yaşıyorlar.
Şansı şu ki imkanları çok yerinde, bu nedenle hastalığın tedavisi ve ameliyatlar için yurtdışından ünlü profesörler getirildi, çok iyi imkanlarla bakıldı ve bakım-kontroller hala devam ediyor .

Bu durumu görünce Allah’ım bizi hasta etme, bizim maddi imkanımız bunu kıyısını bile karşılayamaz dedim kendime...Ama onu öyle gördükçe hastalığına,yaşadıklarına,kemoterapinin yan etkilerine, acısına içten içe çok üzüldüm, gece rüyalarıma girdi, nefes alamadım.

Çünkü bir insan bana ne kötülük yaparsa yapsın asla onun ölümünü istemem, benden-sevdiklerimden sonsuza dek uzak olsun isterim ve Allah’ından bulsun derim, o kadar...

Sözüne ettiğim bu yakın akrabamın rahatsızlık haberini aldığım ilk bir kaç hafta boyunca, ölüm gerçeğiyle yüzleşmek istemedim. Tedavi adına iyi haberler alınca sevinsem de, bir anda herşeyin tepetaklak olabileceğin bildiğim için susarak kendimi akışa bırakmaya çalışıyorum.

Hayatın ne kadar kısa, ne kadar dengesiz ve boş olduğunu gördükçe hala hak yiyen, ceplerine para dolduran, yedi sülalesine yetecek miktarı istifleyen, şuursuzca sadece kendisi için alan, yardım etmeden, paylaşmadan yaşayan, cebi doluyken sizin üç kuruşunuza ağzı sulanan,hırs küpü,amaçsız,okumayan, bilmeyen, merak etmeyen, kof insanlara hayretle bakıyorum.
Dünya dönüyor bugün ama yarının garantisi var mı ?Sorarım herkese..

O yüzden kalp kırmadan, hor görmeden yaklaşalım sorunlarımıza ve gülümseyerek karşılayalım hayatımıza giren tüm insanları, yıkıcı değil yapıcı olalım, iyi enerjimizi ve karşılık beklemeden içten sevgimizi sunalım.

Tüm hastalara şifa, güç ve moral diliyorum bolca..
İyi enerji ve kudret daima yanlarında olsun...

"Renklerin Dili : Mavi"

2011-08-16T11:35:00.009+03:00

Arapça "ma" su anlamına gelmektedir. Mavi sözcüğü Arapça "su gibi" anlamına gelen Ma'i sözcüğünden Türkçe'ye geçmiştir. Kaşgarlı Mahmut'un 1073 yılında Araplara Türkçe öğretmek için yazdığı sözlük olan Divân-ı Lügati't-Türk adlı yapıtında Mavi sözcüğü Çaqır (çakır) ve Gök (kök) olarak geçer. Yani mavinin Türkçesi olarak Çakır ya da Gök sözcüğü kullanılabilir.

Mavi yeryüzünde en çok karşımıza çıkan renklerden biridir. Gökyüzü ve denizler buna en güzel örnektir. Mavi gökyüzü ve deniz; özgürlüğü, huzuru ve sonsuzluğu ifade eder. Mavi renk durağan ve çok göze batmayan bir renk olduğu için özellikle arka fonlarda kullanılabilir. İnsana rahatlık ve huzur veren, dinlendirici bir renktir. Mavi rengi seven insanlar genellikle sakin, düzenli, güvenilir, sadakat sahibi, barışçıl ve içe dönüktür.
İnsanı sakinleştirici etkileri vardır. Bu nedenle, bazı okullarda mavi renk kullanılmaktadır. Dinlenme mekanları ve yatak odası için de uygundur.
Sakinleştirici etkilerinden dolayı çalışma mekanlarında kullanılmamalıdır.

Mavi renk, gözleri ve sinirleri rahatlatır. Göz hastalıklarına ve stres, sinirsel baş ağrısı ve migrene karşı faydalıdır. Guatr, boğaz ve bademcik ağrısı gibi boğaz hastalıklarında mavi renk tedaviyi destekler. Kızamık, boğmaca gibi çocuk hastalıklarında etkilidir. Diş çıkaran çocukları rahatlatmaya yardımcı olur.
Sakinleştirici ve kan akışını yavaşlatıcı etkileri ile tansiyonu düşürür. Bu özelliğinden dolayı yüksek tansiyonda ve ateşli hastalıklarda faydalıdır. Mavi çok yoğun olarak ya da koyu tonlarda kullanılırsa insana sıkıntı verebilir. Açık mavi ise buzu çağrıştırır ve insanda soğukluk ve yalnızlık hissi uyandırabilir. Mavi güvensizliğe, aşırı duygusallığa ve tembelliğe neden olabilir. Bundan dolayı, karamsar kişiler için uygun bir renk değildir.

Mavinin Şifası

Zihinsel ve Duygusal Özellikleri (Tamamlayıcı rengi: Turuncu)

Mavi renk,derin ruh dünyasını ve sonsuzluğu ifade ederken sakinliği,güven ve sadakat duygusunu sembolize eder.Yeteneğin,güzelliğin,barışın,sevginin,şifanın ve görev bilincinin rengidir.Mavi tedavi edicidir.Onur ve gurur yükler.
Diğer taraftan mavi, sürekli bir arayış içerisindedir.Şüphe,güvensizlik ve yetenek eksikliği bu rengin olumsuz yönleridir.Kozmosun rengi olan mavi,insanı gerçekleşmesi mümkün olmayan hayallere de sürükleyebilir.Bu sebepten ötürü kendi özgüveni olmayan,aşırı duygusal karakterler de yaratır.Mavi insanlar,tekdüzeliğe alıştırabilecek özelliğe sahiptir.Mavi durgun, ağır ve soğuk bir kişilik de oluşturabilir.
Mavinin sakinleştirici ve dinlendirici özelliği olduğu gibi yüksek nabız,hipertansiyon ve ateşli hastalıklarda tedavi için kullanıldığında iyi bir şifacıdır.Bir başka deyimle kırmızının panzehiridir.Adet kanamaları ve adet sonlarında hanımlar bu rengi denge için kullanabilirler.

Giyimde Mavi

İç huzuru bulmak ve sakinleşmek istediğiniz zamanlarda kıyafetlerinizde mavi rengi tercih etmelisiniz. Psikolojik sıkıntıları olan kişiler ve iletişim sorunları yaşayanlar kıyafetlerinde mavi renkten faydalanmalılar. Strese ve içsel sıkıntılara çok iyi gelen mavi renk çevredeki insanların üzerinde de sakinleştirici etki yapacaktır. Psikolojik sıkıntıları olan kişiler ve iletişim sorunları yaşayanlar kıyafetlerinde mavi renkten faydalanmalılar. Strese ve içsel sıkıntılara çok iyi gelen mavi renk çevredeki insanların üzerinde de sakinleştirici etki yapacaktır.

Kültürde Mavi

Azurro, İtalya'nın ulusal rengidir. Açık mavi bir rengi vardır.

Mavi, Hindistan'ın ulusal spor rengidir. Laikliği temsil eder

Mavi rengi, çevresi okyanusla veya denizle çevrili ülkelerin bayraklarında kullanılır (örn. Avusturalya).

Mavi, beyaz ile birlikte Somali, İskoçya, Finlandiya, Guatemala, Honduras, Yunanistan, İsrail, Nikaragua gibi ülkelerin ve Birleşmiş Milletler'in bayraklarında barışı temsil etmek amacıyla kullanılır.

Mavi, sarı ile birlikte İsveç, Kazakistan, Ukrayna, ve Barbados ülkelerinin, yeşil ile birlikte Brezilya'nın, kırmızı ile birlikte Kolombiya, Venezuela, Ekvador, Çad, Romanya, ve Moldova ülkelerinin bayraklarında kullanılır.

Türkler genellikle bayraklarında mavi ve mavinin tonlarını kullanmışlardır. Göktürk bayrağı, Gagavuz bayrağı, Azerbaycan bayrağı, Kazakistan bayrağı, Doğu Türkistan bayrağı, Irak Türkmenleri (Türkmeneli) bayrağı, Hazar Devleti bayrağı, Büyük Selçuklu Devleti bayrağı, Karamanoğulları bayrağı, Akkoyunlular bayrağı, Kazak Hanlığı bayrağı, Türkistan Milli Devleti bayrağı İdil Ural Devleti, Altay, Balkar, Başkurdistan, Karaçay, Kalpakistan, Taymir, Tuva, Yakutistan gibi tarihi ve çağdaş Türk devletlerinin bayraklarında mavi ve mavinin değişik tonlarının olduğu görülmektedir.

Yahudilik'te mavi; mavi gök ve denizin rengi olduğundan tanrısallık vasfını simgeler.

Kaynak : renklerin anlamları, renkcenter, wikipedia, reikiturk

"Ev işleri kabus mudur?"

2011-08-16T10:57:00.010+03:00

Farklı bir gözle bakıyorum hayata.
Ruh halim, bedenim, bakışlarım, duruşum, kısacası hayatım kökten değişiyor.
Son bir yıla baktığımda çok fazla yol katettiğimi görüyorum.
İliklerimde hissettiğim duygu artık bambaşka.
Hele ki eski yazılarımı dönüp yeniden okumaya başladığımda daha da fazla değişime uğradığımı fark ediyorum.
Gelişiyorum, büyüyorum, dönüşüyorum, tanımaya çalışıyorum yeni ben’i.

6 ay once 3 senedir çalıştığım işyerimden ayrılıp başka bir işyerinde çalışmaya başladım. İş ortamım, arkadaşlarım, mekanım tamamen değişti.Yeni bir alan, yeni bir başlangıç ve yeni deneyimleri getirdi beraberinde.

Ardından 1,5 ay once evlendim sevdiğim adamla…

Evim aileme yakın oldu.
Bu benim taşınma, yerleşme ve evime uyum sürecimi büyük ölçüde kolaylaştırdı.
Onların bana yakın olduğunu hissetmek, 29 senelik alışkanlığımı nasıl bırakacağım korkusunu sindirdi, anne şefkatiyle saçım okşandı sanki, sakinleştim.

Evimi severek kiraladım, odalarını, mutfağını, banyosunu çok sevdim ve şimdi daha da çok seviyorum.
Sıcak (yazın fazlasıyla), keyifli ve büyük bir ev.
İstediğime yakın şekilde döşedim ama eksiklerim var hala. Onları da zamanla karşıma çıktıkça almayı planlıyorum.
Ruh halimi sorarsanız genelde çok mutlu ve huzurlu, bazen de yorgun-gergin ama istekli bir “ben” de gidip geliyorum.

Bekarken yaşadığınız hayattan çok daha farklı bir şey evli olmak.

İlk başta sırtınıza binen ağır sorumlulukla yüzleşiyorsunuz, sonrasında da düzeni sağlamak, devam ettirmek ve öylece muhafaza etmek durumunda kaldığınız gördükçe ufaktan panikliyorsunuz.

Evin akışı, akşam ne yiyeceğiniz, dolapta kalan yiyeceklerin akıbeti, temizlik, kirlenen çamaşırlar, ütü isteyen pantolonlar, içinde yemek pişeceği için bir an once yıkanması gereken tencereler, kirlenen lavabolar, ovulması gereken küvet, astığınız ve toplanması için vaktinin gelmesini beklemekten kuruyup katur kutur olmuş çamaşırlar, dağılan salon, kirli bardaklar, ortada duran bir notebook, yerlerde saçılı giysiler :)

Eğer bir kaç gün eve bakamaz durumda olursanız ev aynen bu hale geliyor..ben henüz bu kadar vahim duruma getirmeden kıyısından köşesinden döndüm ama yine de kıyıdan döndürmek bile çok çaba istiyor ve yoruyor beni..

Bekarken ev işleriyle aramın hiç iyi olmaması, annemin çok düzenli ve temiz bir kadın olmasının payı bunda büyük elbette.Ev işlerinde ve yemeklerde teori var ama pratik yok işte, o da yaşadıkça olacak diye düşünüyorum.

Mesela dün bir ıspanaklı tepsi böreği yaptım, bir çerkez tavuğu yaptım parmaklarınızı da yersiniz o kadar iyi oldu, pişirdiğim diğer yemekler de mutfakta yeni olmama rağmen çok iyi oluyor, tuzunu –şekerini az ya da çok koyarım altını yakarım, içini çiğ bırakırım diye korkularım vardı ama hiçbirini yaşamadım henüz çok şükür!

15 günde bir gelen bir yardımcımız var, evimi köşe bucak iyive temizliyor, ütümü yapıyor sağolsun, ben de yemek, çamaşır, bulaşık kısmıyla ilgileniyorum ama inanın o bile benim mini mini vücudumu yormaya yetiyor.

Yani işyerinden yorgun gelip üzerine ev işi de yapınca bu bedeninizin canına okuyor(muş) bunu da fark etmeye başlıyorum ve Ruh halinime de yansıyor kuşkusuz…
Tüm bunlara eşiniz de tanıklık ediyor, her anınız, her davranışınız, her mimiğiniz gözler önünde.. Kendinizi de tanıyorsunuz, eşinizi de, eşiniz de sizi tanıyor doğal olarak. Bu çok keyifli ve iyi bir süreç ama karşılıklı anlayış da istiyor.

Ben bu aralar biraz huysuzum mesela, duygusal gelgitler yaşıyorum, sinirlerim zayıf, izin alamadığım için yorgunluğum zorluyor beni, üzerine evde de yorulunca arıza çıkartabiliyorum. Bu yüzden dün biraz fazla arıza yaptım, gergindim, sanırım eşimi biraz üzdüm ama sağolsun beni anlayışla karşıladı,yarın da o bunu yaşayabilir ve ben ona aynı anlayışı göstermeliyim yoksa mutsuz oluruz.

İnce çizgilerimizden çıkmamalıyız asla..bunun farkına vardığımız sürece işler yolunda gider zaten.

Yepyeni bir hayatım var artık benim, evlendiğim için de mutluyum..Bunu laf olsun diye söylemiyorum gerçekten çok mutluyum..

Alışma sürecini de başarıyla atlatırsam iyi bir not almaya hak kazanacağım sanırım :)

Yemek tarifleri yayınlamaya başlarsam şaşırmayın ve ev işlerini pratik hale getirmeyle ilgili deneyimlerinizi ve tavsiyelerinizi lütfen benimle paylaşın, şiddetle ihtiyacım var bunlara.

Pratik yemekler, püf noktaları, ev işlerinde kolaylık sağlayan ne varsa hepsiyle ilgili yeni şeyler duymaya açığım…

"Bu takılar yenmiyor!"

2011-08-15T12:44:00.007+03:00

Sabah ntvmsnbc'nin Internet sayfasında dolaşırken gözüme çarpan bu harika tasarım takıları paylaşmak istedim.

Herbirinden birer ısırık alasınız geliyor :)

"S.O.S."

2011-08-10T09:47:00.005+03:00

Herkesin hayatta şanslı olduğu konular vardır.
Kiminin işte, kiminin aşkta, kiminin sağlıkta şansı boldur…
Çok şükür genel anlamda şanslı olduğumu söyleyebilirim ama konu iş olunca üzülerek aynı şeyi söyleyemiyorum.

Üniversiteden dereceyle mezun olduğumdan beri sürekli çalıştım, sadece 1 sene rahatsızlık ve tedavi süreci nedeniyle zorunlu olarak işten uzak kaldım o kadar.
Bugüne kadar çalıştığım bu süre zarfında hep düşük maaşlara talim ettim, tutulmayan vaadlere maruz kaldım,sene sonunda zam alma umuduyla –sonradan fark ettiğim üzere oldukça “gereksiz”- yüksek performans gösterdim, işimi çok iyi yaptığımı fark eden amirlerim düzenli olarak kanımı emdiler, üst üste farklı işler yüklendi sırtıma, ağarlıkları altında ezildim, büzüldüm, kurudum…

Geçtiğimiz aylarda burada da okuduğunuz üzere, yaşadığım bu zorlu şartlara dur diyecek daha iyice bir teklifle farklı bir yerde çalışmaya başladım "herşeyin güzel olacağını umarak".

Kurumda çalışanların söylediğine göre önceki senelerde çok iyi bir yönetici varmış, senelerdir gelen herkes rahat ve iyiymiş..Herkesin keyfi yerindeymiş. Oradan ve onun yerine gelen adam ise kök söktüren cinsten biri diyorlardı,bende karşılaştım ne yazık ki..

Neden canımdan bezmek durumunda bırakıldığımı bilemiyorum. Yine anlamsız detaylara kafa yoran, karşısındakini dinlemeyen, lafla peynir gemisini yürüttüğüne inanan, ruhsal çöküntüsünü başkalarının üzerinde diriltmeye çabalayan insanlarla muhattab oluyorum ? Bu iş hayatım boyunca hep böyle oldu ve olmasını istemiyorum artık…Böyle insanlara ve durumlara ihtiyacım yok benim!

En nefret ettiğim davranışlardan biri, siz bir şey açıklamaya çalıştığınızda ya da anlattığınızda sizi anlamak istemediği için dinlemeyen ve papağan gibi her türlü açıklamaya karşı size yine aynı şeyi söyleyen insanların tutumudur. Ne anlatırsanız anlatın, o sadece kendi anlatacağına sıra gelsin diye sizi dinlermiş gibi görünür ve siz boşuna kürek çekersiniz, onca çabaya,uğraşa rağmen hala kıyıda öylece beklediğinizi görürsünüz ya, ben bu aralar aynen bunu yaşıyorum işte!

Bana her konuda destek vereceğini söyleyen biri, başıma bir şey geldiğinde geri adım atarsa bundan da son derece rahatsız olurum. Sözler verilmek için değil, tutulmak içindir. Ama sanırım iş hayatı söz konusu olduğunda bu durum tamamen değişiyor. Sözler hiyerarşik yapıya göre unutuluyor, dağ gibi iş yığınının arasında bir anda dımdızlak ortada bırakılıyorsunuz...

S.O.S. veriyorum S.O.S.
Umarım birileri beni kısa sürede kurtarır!

"hu huu"

2011-07-29T12:55:00.003+03:00

İznim yok, tatilim yok, şehirdeyim, işteyim…
Evliliğe adapte oluyorum..
Ama sıcaklarla aram hiç iyi değil, sürekli tansiyonum düşüyor, kendimi iyi hissetmiyorum.
Biraz bulut, bir parça yağmur istiyor canım!
İşyerimde ofisim tadilatta, farklı bir yerdeyim ve orada da nete girme şansım yok.
O yüzden bir süre beni affetmenizi rica edeceğim.
Beni merak etmeyin,
En kısa zamanda yanınızda olacağım.

Sevgiler,

"fitne fücur"

2011-07-21T14:01:00.007+03:00

Yanındaki insan gittiğinde sizin yüzünüze o insanla ilgili kötü şeyler söyleyen biri,

O insan yeniden yanına geldiğinde ona öyle güzel mimikler yapar, öyle içten gülücükler dağıtır ki nasıl bu kadar ikiyüzlü olabildiğine şaşırır kalırsınız.

"Hiç mi utanması yok?" dersiniz...

Yine size şikayet ettiği insana öyle değer verir görünür ki, siz onun yanında ondan bir şey isterseniz o yapamayacağını söyleyerek kibarca arkasından konuştuğu insanın yanında olmak istediğini söyler.

Zavallı arkasından konuşulduğunu bilmeyen ise kendini bir şey zanneder...

Üstelik bunları yapan insan 60 yaşına merdiven dayamıştır.

Bir de utanmadan hacca gideceğini falan söyler durur.

Oysa dedikodu, arkadan konuşma, ikiyüzlülük, fitnelik, yalancılık batağına saplanan insan ne kadar arınır? Onu Tanrı bilir elbet ben bir şey söyleyemem...

Ama bu aralar yine üst üste karşılaştığım bazı insanlar ve durumlar ciddi şekilde midemi bulandırır oldu,

Daha neler göreceğim bakalım...

"Eğlence"

2011-07-19T16:18:00.003+03:00

Pazar günü her yıl düzenli olarak katıldığım Rock’n Coke festivalindeydim, tek gün gittim ve eşimle birlikte :)
Ramazan nedeniyle festival tarihinin erkene çekilmesiyle çöl sıcağı altında bir festival yaşadık. Resmen çöl gibi kuru, yakıcı ve kuvvetli bir hava vardı.

Saçlarımı sürekli ıslattığım bandanayla bağlayarak ve gölgelerde gezinerek güneşe karşı önlem alsam da sanırım pek yeterli olmadı..Zira o gün ve ertesi gün boyunca resmen suratımdan ateşler çıktı, bir üşüdüm bir terledim, hatta ateşim de çıktı biraz…sıcak çarpmasının hafif halini yaşadım…

Festivalde “Vodafone Freezone Sahnesi “çok iyiydi, hatta oradaki pek çok grubun anasahneyi hak ettiğini ve ana sahnedeki bazı grupların da orayı hak etmediğini düşündük.

Hayran olduğumuz güzel ülke İzlanda’dan gelen grup “Fmbelfast”la hayatımızın en çılgın ve en eğlenceli dakikalarını yaşadık :)

Ben böyle eğlenceli, bu kadar deli-dolu ve sempatik elemanlardan oluşan bir grup görmedim! Böylesi muhteşem bir sahne şovu görmedim!
Çadır 40 dereceydi ve öyle bir dans ettik ki t-shirtlerimizi sıkarak suyunu çıkarttık, bayılacaktık ama durmadık, resmen danstan kendimizi kaybettik!
Grup elemanları da terden sırılsıklam oldu ve şovun sonlarına doğru erkek elemanlar pantolonlarını çıkartarak şovun sonuna imza attı !

Bir diğer şahane isim ise festival sayesinde tanıştığım “gaslampkiller” idi.
Sadece dj’lik yapmıyor aynı zamanda da dans ediyor çalarken ve çok ilginç, çok farklı biri. Sempatik tavırlarıyla da hepimizin gönlünde taht kurdu..ne yazık ki diğer sahnede olduğumuz için performansın sonlarına doğru kendisini izledik ama büyükbabası Tekirdağ’lı olan bu deli adam Türkiye’ye en kısa zamanda yeniden geleceği müjdesini verdi ve konser sonrası sahnenin civarında dolaşıp hayranlarıyla sohbet edip fotoğraf çektirdi.

Athena fena değildi, eğlendik ama sahne şovu yoktu, bol bol sıcaktan şikayet ettiler.Hatta Gökhan bir ara gölgede şarkı söyledi, kafasına havlu koydu ve altında çıkmadı. Oysa onu izleyen onbinler güneşin altında kavrulurken daha farklı bir şov bekliyordum ben. Coca Cola için yaptıkları “My Way” cover’ı söylerken etrafa savrulan dev balonlarla çok güzel bir görüntü oluştu ve tüm şarkıları hep bir ağızdan eğlenerek söyledik ama fmbelfast’ın o küçücük sahnedeki harika şovunu izledikten sonra Athena’nın performansı bana pek yavan geldi doğrusu, sadece çıktılar ve çaldılar.

Travis ise daha once Parkorman’da izlediğim gibiydi..Masal gibi..sanki 1 saat boyunca bir masalın içindeydim ve kahraman ben oldum. Tüm şarkılara eşlik ederken yüzümden gülümsemem ve huzurum eksik olmadı. Sonlarda ise grup elemanları hep beraber sahnenin önüne geldi ve gitar eşliğinde “flowers in the window”u söyledi. Masal da böyle bitti :)

Kırmızı olan saçlarımda mavi bir kaç tutamım var artık, aklıma esti ve yaptırdım!

Deliliğimizden ve bize anı yaşatan güzel kararlardan bir şey kaybetmeyelim hiç.

Hayatın her anını dolu dolu değerlendirmeniz dileğimle

Keyifli günler …

"Ne yazılır ki böyle bir günde?"

2011-07-15T09:28:00.011+03:00

Ne yazılır ki böyle bir günde?

İnsanın içinden bir şeyler yazmak gelir mi?

Ne yeni model ayakkabılar, ne evime aldığım eşyalar, ne tatil, ne güneş, ne de yaşadıklarımızdan bir parça bir şeyler...

Aslında tüm bunlar ne kadar da boş öyle değil mi?

Hayatın gerçekleri ne kadar acı, ne kadar keskin.

Biz masallarla avutmaya çalışırken kendimizi, asıl gerçeklikler nasıl da vuruyor yüzümüze.

Bugün yazmayız, yarın iç çekeriz, ertesi gün unuturuz,hayata devam ederiz.

Oysa acıyı yaşayanlar için ne kadar zordur kimbilir onu atlatmak, Allah göstermesin kimseye...

Hayat bir pamuk ipliği işte, bazen ecel ile, bazen pisi pisine, bazen de göz göre göre.

13 gencecik insan hain bir pusuda şehit edildi dün.

Daha yaşayacakları uzun bir hayat önlerindeyken...

13 eve ateş düştü.

13 ana-baba'nın yüreği dağlandı evlat acısıyla.

Kimbilir kaç evladımız evliydi, kaçının çocuğu vardı, kaçının sevgilisi...

Kaç gözü yaşlı insan bıraktılar ardlarında?

Kaç yetim evlat ve zorlu bir hayatı tek başına sırtlayacak acılı eş bıraktılar yuvalarında?

13 değil yüz binlerce, milyonlarca eve ateş düştü..

13 gencecik fidan..ömrünün daha başında,onlardan önceki binlerce şehit gibi,bir türlü bitmek bilmeyen terör yüzünden cennet'e uğurlandı.

Allah rahmet eylesin.

Kalanlara sabırlar versin...Dayanma gücü versin...

Yattıkları yerde rahat, huzurlu uyusunlar.

"Ben çocukken vol.1"

2011-07-14T12:50:00.006+03:00

Ben 80'lerde çocuktum.

Belki de Dünyanın en şanslı nesillerinden biriyim!

Şu anki kaosla, ınternet çılgınlığıyla ve sanal hayatlarla karşılaştırıldığında bizim ne kadar harika bir çocukluk geçirdiğimizi görebiliyorum :)

Anadolu Liseleri giriş sınavında çalınan soruları saymazsak hayatımızda her şey muhteşemdi!

Bundan sonra ara ara "ben çocukken" diyeceğim burada ve derken de o günlerden belleğimde kalan bir çizgi film, bir dizi ya da bir oyuncağı buradan paylaşacağım sizlerle.

Söz konusu çocukluğum olduğunda saatlerce kouşabilirim,bıkmadan usanmadan,gözlerim ışıl ışıl,32 diş hep meydanda.

Yakari de onlardan biri.

Ekranın karşısına geçip merakla beklediğimiz o dönem çizgi filmlerinden biri.

Bilmeyen yeni nesil için kısa bir özet geçebiliriz, kimdir Yakari?

Yakari adlı Kızılderili bir çocuğun maceralarını anlatan, Job tarafından yazılan ve çizimini de Derib'in yaptığı bir Franko-Belçikalı çizgi roman serisidir.
Yakari ilk olarak 1983 yılında çizgi filme uyarlanarak televizyonlarda yayınlanmıştır. Hayvanlarla konuşabilen Yakari'nin en iyi dostu kabilesindeki Rainbow adlı kızdır. Rainbow dışındaki dostları ise atı Little Thunder (Şimşek) ve gerektiğinde ona akıl verip yol gösteren kartalı Great Eagle'dır.
1980lerin sonunda Türkiye'de de gösterilmiştir.

O günlere geri dönmek isteyenler için bir tık lütfen...

Çocukluğunuzu sakın ola hiç kaybetmeyin olur mu?

"Haddinden fazla değer vermek geçici duygu kaybına neden olabilir"

2011-07-13T13:16:00.007+03:00

Pek çok şeyi aştım hayatımda…
Son bir kaç yılda epey değiştim, epey yol aldım.
Yalnız beceremediğim bir konu var...
Ne kadar uğraşsam da, istesem de olmuyor!
Ne yazık ki "insanlara hak ettiklerinden daha fazla değer veriyorum" ben…
Bu zaafımın farkında olsam, çaba göstermek için istek duysam da bu kör merhameti bir türlü aşamıyorum.

Ne kadar kazık yersem yiyeyim, ne kadar kandırılırsam kandırılayım, hala karşımdakini kendim gibi düşünüp onu fazla önemseyip kapılarımı açabiliyorum samimiyetle.
Oysa o samimiyeti gerçekten hak edip etmediklerini göremiyorum bazen. Beklentilerimi fazla tuttuğum için mi yoksa insanların genelinin böyle olduğunu kabul etmek istemediğim için mi bilinmez, düzenli aralıklarla belli dozlarda kazık yemeye devam etmek bende alışkanlık halini almaya başladı.

Hayal kırıklıkları ve sorgulamayla geçirdim şu haftayı..hayır neyi sorguluyorum ki, toplumun genelinde yaşadığımız bir durum bu! İnsanlar artık bencillik konusunda yüksek lisansı bitirip doktoraya geçmiş. Nezaket, görgü, ince düşünce, duyarlılık çoktan müfredattan kalkmış da benim haberim yok! Milyonuncu kez dile getirsem de değiştiremiyorum işte, zaten kim değiştirebilmiş ki?

Biri vardı tanıdığım, yaşça benden büyük, saygı gösterdiğim,sevdiğim, değer verdiğim. Ancak bir kaç konuda beni büyük hayalkırıklığına uğrattı ve ben de içime atmayarak yüzüne karşı nazikçe kırıldığımı ifade ederek cümleleri döktüm ortaya… O kadar üzeri kapalı ama bir o kadar da çırılçıplaktı ki ifadem anlamamasıına imkan yoktu, dudağını bükerek gülümsedi işte o kadar.

Ben olsaydım kırmazdım,hayatta en çok dikkat ettiğim konudur kalp kırmamak ama insanım olur ya kırsaydım ve bunu fark etseydim yada daha kötüsü "fark ettirilseydim"içtenlikle özür dilerdim. Kusura bakma lütfen diyerek bir yolunu bulup gönlünü almaya çalışırdım. Ama bana karşı tek bir kusura bakma da yok işte..sorun da burada zaten.
Herkes hata yapar, yanlış anlar, unutur, savurur ama öyle bir şekilde kapatır ki bu açığı ipler hiç kopmaz, düğümlere gerek olmaz..Görgü işte bu da bir nevi..nezaket ve ince düşünce...

Hal böyle olunca insan o kişiye samimiyet gösterdiği andaki hallerinin fotoğraf karelerini hatırlayıp kendini aptal gibi,kek gibi hissediyor.

Bir insana haddinden fazla değer vermek, ilgi göstermek, hayatınızın güzel bir yerine oturtup oradan iyi manzarayla sizi izlemesini sağlamak, kapıları minik de olsa açmak hiç de iyi bir şey değilmiş. Sonu iyi olmuyormuş, kırılan kalbinizin hasarı neticesinde geçici duygu kaybına maruz kalıyormuşsunuz. Bu da başkalarına karşı duyduğunuz güveni azaltmaya ve biraz kabuğa çekilme etkisine neden oluyor önceden biliyorum. Bu etkinin sonrası ise zaman ilacıyla atlatılıyor ve tamamen geçtiğinde benim gibi sazanlar yeniden tuzağa düşüp yine yeniden hayal kırıklıklarıyla başa çıkılıyor..

Kimseye fazla değer verme artık ful!Yeter yediğin kazıklar...

Vay be baksana meğer umrunda değilmişsin, sende cebi dar gönlü bol, maddi-manevi savurdun yine kendi kendine, bu kaçıncı hayalkırıklığı yavrum :)

Söyler misin bana sen ne zaman ders alacaksın?

"Dolgu topuk ayakkabılar"

2011-07-12T11:35:00.015+03:00

Bu yılın ve her yılın yaz modası "dolgu topuk" ayakkabıların yurtdışından derlediğim ilgi çekici modelleri...
(modelleri büyütmek için resimlerin üzerine tıklayınız.)

"Yeni Hayat"

2011-07-11T09:50:00.023+03:00

Pırıl pırıl, taptaze, ışık dolu bir Pazartesi sabahından herkese gülücük dolu bir "GÜNAYDIN" gönderiyorum!
Kısa bir aradan sonra, tüm enerjimle yeniden yazıyor olmak çok mutlu ediyor beni...
Malumunuz iki hafta önce sevdiğim adamla hayatlarımızı birleştirdik, evlendik :)
Şansımızın ve havanın da yardımıyla çok sade, güzel ve keyifli bir düğün oldu.
Aileler, akrabalar, dostlar bizi yalnız bırakmadı sağolsunlar, biz de birlikte güzel bir hayata başlangıç yaptık...
Aylardır sabırla ve emekle sürdürdüğümüz tüm hazırlıklar yerini buldu, aksiliklere yer olmadı , çok şükür her şey yolunda gitti.
Onca telaşın arasında fark edebildiğim kadarıyla detayları paylaşmaya çalışacağım sizlerle...
Bir gelinin hazırlanması ne kadar da uzun sürüyormuş meğer, tecrübeyle sabitlendi artık.
Düğün sabahı erken kalktım, iyi bir kahvaltı ettim, heyecanım vardı ama fazla değildi o anlarda, ilk durağımız tabii ki kuaför oldu.
Saçlarımı tam istediğim gibi yaptı kuaförüm, kendi saçlarım gibi kıvır kıvır yarısı açık yarısı da tepeden toplu oldu. Tacım ve duvağımla kendimi aynada gördüğümde gözlerim doldu, bir de baktım ki canım annem de ağlıyor yanımda...
Derken sıra makyaja geldi, gelin makyajımı kendim yaptım, üstelik herkes bayıldı!
Sıra gelinliğe geldiğinde ise heyecanımın dalga dalga yayılmaya başladığını hissettim.
Son dönemde aldığım 2 kilocuğun etkilerini merak ederek giydiğim gelinliğin içine şükür ki girebildim, ancak ilk bir kaç saat nefessiz kaldım,fenalık geçirecek gibi oldum,sabırla bekledim kimseciklere çaktırmadım!
Kendi tarzımdan ve çizgimden çıkmadan, sade ve şık bir gelin oldum işte:)
Hatta davetlilerin ortak sözünü aktarıyorum size "Pamuk Prenses" dedi herkes.
Ben de tüm gece cücelerimle dans ettim mutlu mesut...
Yemekler güzeldi, mekan şahaneydi, davetlilerin mekanda manzaraya karşı çektikleri fotoğrafları ertesi günlerde facebook profillerinde gördüm bol bol.
Salona girişimiz için anons edilişimiz, patlayan flaşlar, yanan volkanların ışıltıları ve kıvılcımları eşliğinde masaya oturuşumuz, nikah memurunun sorduğu sorulara kalbim ağzımda cevap verişim,"evet" deyişimiz, kopan alkışlar,yeniden patlayan flaşlar, havai fişekler ve ilk dans...
Etrafta koşuşan küçük çocuklar, sohbet edenler, dans edenler, tebrik edenler, harıl harıl servis için koşturan garsonlar...
Masamdan mekana baktığımda gördüğüm herkes mutluydu ve eğleniyordu, bu durum da bizim mutluluğumuzu katlayarak artırdı, heyecanımızı azalttı, rahatlattı.
Beni üzen tek konu davetli listemde olup son ana kadar geleceğini söyleyip rezervasyon yaptırıp gelmeyen, buna karşın şu ana kadar (sanırım utançlarından) aramayan, çiçek dahi göndermeyen bazı davetlilerdi.
Hiç ummadığım insanlar katıldı, umduklarımı ise yanımda göremedim, seslerini duıyamadım, tebriklerini alamadım.
Bu olay beni kısa süreli üzse de çabucak atlatıp gecenin tadını çıkarmayı bildim tabii ki.
Eski ful olsaydı gelmeyenleri arar nedenini öğrenmeye çalışırdı. Artık beni biliyorsunuz,değişeli çok oldu..kimseyi aramadım, sormadım, üstlerine düşmedim.
Her davranışın ve her şeyin bir bedeli vardı hayatta, ben de biraz temizlik yaptım,değer çitasını düşürdüm hepsi bu:)
Kimlerin kısakançlıkla, kimlerin de gerçekten mutlulukla gözlerimin içine baktığını fark edebildiğim,derinden görebildiğim için şükrettim Tanrı'ya.
İsteyen gelsin kalan dostlar bizimdir diyerekten epey eğlendik, dans ettik, gece sonunda yorgunluktan ayakta duramadığımı, ayakkabılarımı çıkartıp elime aldığımı ve yalınayak yürüdüğümü hatırlıyorum o kadar yoruldum yani :)
Düğünün ertesi günü yola çıktık eşimle, arabayla balayını yapacağımız yere gittik.Güzel bir yolculuk oldu. Otele geldiğimizde o kadar iyi karşılandık ki, bu karşılamanın harika bir balayının başlangıcı olacağını sezdik o an.
Daha sonraki anlarda da haklı çıkmanın verdiği huzurla yoğrulduk...
Hayatımda gördüğüm en güzel otelde en iyi tatilimi geçirdim.
Balayı diyerek, kıyarak verdiğimiz epey yüksek rakama denk olacak klasik 5 yıldızlı bir otel bekliyorduk ama bu kadar iyi bir tesis beklemiyorduk açıkçası.
"Ultra her şey dahil" sistemi muhteşem bir şeymiş, otelde her türlü hizmeti aldık ancak oda parası dışında tek kuruş çıkmadı cebimizden (masajlar hariç).
Güleryüzlü-kibar-ilgili personeli, yüksek hizmet kalitesiyle rüya gibi bir tesisti...
Tesisin adını burada yazmıyorum,malumunuz yazarken fotoğraflarımı ve detayları paylaşmayı sevmiyorum ama çok merak edenlere mail ile cevap verebilirim.
Şimdiden gelecek sene de burada tatil yapmaya karar verdik, çok zor ayrıldık oradan..
Tabii o kadar yiyip içmek hele ki geceleri alkolü kaçırmak midemin canına okudu ki geldiğimden beri bu güzel günlerin nazar boncuğu olarak şiddetli mide ağrıları çekiyorum.
Geçer diyerek fazla üzerinde durmamaya çalışsam da bu durumda ilaçlarla uzun süre ittifakım olacak sanırım!
Neticede çok güzel günler geçirdim,
Huzurun ve aşkın birleştiği bir döneme girdim.
Eşimle yepyeni bir hayata adım attık ve tüm dileğimiz sonsuza dek birlikte, tazelenen sevgi ve aşkımızla birlikte huzurla birarada olabilmek.

Ful Yaprakları taze bir sayfa açıyor hayatında, bundan böyle iki kişilik bakıyor yaşama.
"YENİ HAYATA" kocaman bir "MERHABA" !

"evleniyorum!"

2011-06-22T10:21:00.007+03:00

Ful Yaprakları biraz izin istiyor sizden,

Çünkü bu Pazar günü evleniyor :)

Sağlıklı, mutlu, eğlenceli,herşeyin yolunda gittiği ve herkesin memnun olacağı
bir düğün geçirmeyi istiyor...

İşyeri izin konusunda cimri davrandığından düğün sonrası sadece
bir kaç gün balayında olacak,

Bu yüzden kısa bir süre aranızda olamayacak.

Döndüğünde yepyeni bir hayatla ve taptaze yazılarıyla sizlerle olacak!

İyi dileklerinizi ve dualarınızı eksik etmeyeceğinizi biliyor,

Ve sizleri çok seviyor...

(Not: Hava Durumu der ki, "istemede, sözde,nişanda yağdım durmadan, elbiseni bile ıslattım 2 dakikada, düğünde yine yağacağım sanırım..."

Artık İstanbul'un havasından bıktım usandım ben, ne desem ki..umarım yağmaz..

Açıkhavada sucuğa dönmeyiz...bari düğünümde rahat bırak bizi yağmur ya!!)

"Güneş'ten buz gibi bir haber!"

2011-06-15T13:35:00.020+03:00

Haber sitelerinde hiç de iyi olmayan bir haber okudum.
Eğer durum bu şekildeyse, küresel ısınma tüm şiddetiyle karşımızda duruyor ve Dünya'yı zor günler bekliyor...

Amerikalı astronomlara göre, Güneş beklenmedik şekilde uzun sürecek çok zayıf bir faaliyet dönemine girdi.

Bu durumun dünyanın iklimini etkileyebileceğini belirten bilim adamları, güneşin uzun bir süre sükunet dönemine girdiğinin işaretleri olan, üzerindeki lekelerde belirgin bir azalma ve kutuplarına yakın bölgelerdeki faaliyetlerinde yavaşlama gözlemlediklerini belirttiler. Bu alanda üç ayrı araştırma yapan ABD'nin Ulusal Güneş Gözlemevi ve Hava Kuvvetleri Laboratuvarı'nda görevli bilim adamları, Güneş'te 2008'de başlayan şu anki döngünün, yüzeyindeki lekelerin sayısı, içindeki faaliyeti, görünen yüzeyi ve tacıyla azami düzeye ulaşmasından, bundan sonraki döngünün çok yavaş olacağını düşündürdüğünün altını çizdiler.

Araştırmalardan birine başkanlık eden Ulusal Güneş Gözlemevinin direktör yardımcısı Frank Hill, "Eğer yanılmıyorsak, Güneş'in şu anki döngüsü uzun yıllar sürecek yavaşlama dönemi öncesindeki son azami faaliyeti" diyerek, bu olguyu "beklenmedik ve alışılmadık" olarak niteledi ve bunun uzayın keşfinden dünyanın iklimine kadar çok sayıda konuyu etkileyeceğini belirtti.

Geçmişte, Güneş'in uzun dönem zayıf manyetik faaliyete girdiğinde, Dünya'da da soğuma ve buzullaşma görülmüş, bu dönemler boyunca atmosfer soğumuş ve iletişim sistemlerini bozacak şekilde atmosferin büzülmesine ve kutuplarda manyetik fırtınalara yol açmıştı. Amerikalı bilim adamları, birbirinden tamamen ayrı üç gözlemin de aynı sonuca işaret ettiğini ve Güneş üzerindeki leke döngüsünün bir kış uykusu dönemine girilmekte olabileceğini gösterdiğini söylediler.

Güneş üzerindeki lekeler her 11 yılda bir (bir döngünün süresi) artıyor veya azalıyor, iki döngünün sonunda manyetik kutuplar yer değiştiriyor. Ancak bilim adamları, Güneş'in faaliyetlerindeki bu azalmanın, Güneş üzerinde hiç leke görülmediği 1645'ten 1715'e 70 yıl süreyle Avrupa'nın küçük bir buzul çağı yaşadığı dönemin ikincisine yol açıp açmayacağını kesin olarak bilmiyorlar.

Avrupalı araştırmacılar, Güneş'teki faaliyetlerin önemli biçimde azalmasının bile dünyada insanın neden olduğu karbondioksit salımının yol açtığı ısınmayı telafi etmeyeceğini belirterek, hesaplarına göre, geçmişte Avrupa kıtasının yaşadığı mini buzul çağında sıcaklıkların 0,3 santigrat derece düştüğünü, BM uzmanlar komisyonunun ise yüzyıl sonuna dek sıcaklık artışı öngörüsünün 3,7 ile 4,5 santigrat olduğunu vurguluyorlar

Kaynak: CNNTurk
Tarihe Maunder Minimum / "Mini Buzul Çağı" olarak da geçen ve Güneş'in faaliyetlerinin zayıflamasıyla ortaya çıkan iklim değişiklikleriyle ilgili bilimsel veriler için bkz.

"Nikaha geri sayım başladı!"

2011-06-14T14:38:00.007+03:00

Fazla bir şey kalmadı, 12 gün!
Heyecanım, telaşım, son rötuşlar, hazırlıklar derken artık herşeyin iyiden iyiye yoluna girmeye başlamasıyla kendimize daha fazla zaman ayırır olduk.
Balkonda oturup çay içmeye fırsat bulduk mesela evvelki akşam, koltuk takımlarının gelmesiyle koltukta uzanıp ayaklarımızı uzatmaya bile vakit bulabildik – ki keyif yapmak son bir kaç aydır hayal gibiydi bizim için.

Şimdiden evliliğe epey alıştık biz, dışarıdan da öyle görünüyor olacak ki dün akşam Migros’taki şirin kasiyer kız bize “yeni evli misiniz?” dedi.
Biz de gülümsedik “yakında evleniyoruz neden sordunuz?” dedik.
“Çok aşık görünüyorsunuz, yeni evlenenlerle eskiler birbirinden ayırt ediliyor, bir kaç sene sonra böyle bakmıyorlar birbirlerine” dedi.
Ben de dedim ki “2 sene sonra da alışveriş yaparken böyle olacak mıyız, gelişlerimizde siz bizi gözlemleyin bakalım “ dedim,
Gülüştük hep birlikte :)

Umarım karakterlerimiz gibi deli dolu, keyifli, sıradışı bir evlilik olur bizimkisi…

Birbirimize olan sevgimizi ve saygımızı kaybetmeden, tutkulu, mutlu, huzurlu bir birliktelik yaşarız bir ömür…

Dinlenmek için fırsat bulduğumuza gore anlamışsınızdır, evimizde bir kaç ufak eksik dışında her şey tamam artık..

Giysilerimin büyük bir kısmını daha götürdüm evime..
Geriye 3-4 çekmece kaldı(artık nereye sığacaksa!)

4 sene once, 20 yıldır oturduğumuz evden başka bir eve taşındığımızda 5 jumbo boy poşet dolusu giysi ayıklamış ve ihtiyacı olanlara göndermiştim, her sene de 1-2 poşet çıkarıp yine verirdim rahatlıkla..

Şimdiki evime gelirken de yine 4 jumbo boy poşet giysi daha ayıkladım düşünün ve buna rağmen o koskoca gardıroba bir türlü sığamadım!

Ne çok giysim varmış benim, senelerdir giymediğim, etiketi üzerinde duran,çoğu markalı, kiminin modası geçmiş,kimi uzun yıllar giyilmesine rağmen yepyeni dursa da bıktığım için bir köşede duran,kimini "neden almışım ben bunu?" dediğim onca giysi..

Hepsi başkalarına gitti, ihtiyacı olanlar sıcak sıcak, renk renk giyinsin diye….

Kazaklar, gömlekler, hırkalar,iç çamaşırları, paltolar, düzinelerce çorap ve en az 12pantolon verdim desem inanır mısınız?

Kendime kızdım çok, bu kadar fazla almanın, stoklamanın yanlış ve yorucu olduğunu gördüm.

Şapkalarım bile renk renk, onlarca çift ayakkabım var yazlık ayrı kışlık ayrı, hırkalar desen desen, model model, gömlekler öyle..

Buna rağmen giymek isteyince hemen hemen her kadının yaşadığı gibi dolap bir anda tam takır kuru bakır gibi görünüyor gözüme ve "hiç bir şey yok!" diyorum:)

Sanırım bu yaz ve önümüzdeki kış o gardırobun yarısı daha gidecek ve yerine yenileri daha bilinçli bir şekilde alınacak.

Baktık ki o kadar kıyafeti verdiğim halde yine dolap sadece benim giysilerimle doldu taştı, böyle olmayacak dedim.

Bir odaya eski evimdeki gardrobu söküp getirdik, oraya paltolar, montlar ve ceketleri koymaya karar verdik de nişanlıma yer açıldı birazcık !

Kıyafetlerle boğuşmanın yanı sıra salona dekorasyon için bir kaç obje aldım haftasonu.

Park Bravo ve Mudo‘da ne güzel şeyler varmış öyle! Cici bir yelkenli aldım deniz kabuklarıyla süslenmiş, renkli mumlar, üzerinde martılar ve pelikanlar olan eskitilmiş görünümlü çerçeveler, tahtadan balıklar, değişik çiçekler, güneş şeklinde bir ayna, uçuşan kelebeklerden bir saat…

Koçtaş’tan ve esse’den de renkli sepetler ve kutular aldım, benim gibi çok eşyası olanlar için kurtarıcı oluyor. Esse’deki kapaklı sepetlere yazlık ve kışlık çoraplarımı koydum, sepetleri de yere koydum, hem dekoratif hem şık hem de süs değil bir işe yarıyor, gören çok beğeniyor.

Bugün de cd-kaset,dvd ve plak arşivimizi düzenlemek için renkli kutular bakacağım sağanak yağmura yakalanmazsam, en son bir mağazada görmüştüm ama kaldı mı bilemiyorum..

Oturma odasındaki kütüphaneler ve rengarenk minderlerin arasına renkli kutular koymak yakışacak bence, hem kapaklı olduğu için toz tutmaz hem de sehpa olarak da kullanabilirim..

Bu kadar şeyi aldıkça cebim de bir hafifliyor ki sormayın!

Bankam bana ek limit vermekten pek memnun, ben de faiz bindirmeden her ay tam tutarı ödemek zorunda kalmaktan bitkinim!

Yine de dostlarım sağolsun düğün hediyesi olarak bana sorup ihtiyacım olan eşyaları aldılar..

Her şey giderek evdeki yerini bulmaya başlıyor..

Bu kadar işin içinde bazen aksilikler de çıkıyor elbet, ufak hastalıklar ya da mesela eski kiracıdan kalan ama ev sahibinin ödediğini iddia ettiği halde bize taze taze faturası gelen 300 TL’lik bir su faturamızın olması gibi !
İlk gördüğümüzde yüreğimize iniyordu ama eğer evsahibi ödediğini makbuzla isbat edemiyorsa, bu ayki kirayı da o kadar eksik alacak o zaman...

Adamın o kadar çok dairesi ve dükkanı varmış ki hesabını bilmiyormuş, bense onuı gördüğümde asosyal ve ciddi psikolojik problemleri olan,fazla sıradan bir adam olarak tasvir etmiştim. Yolda görseniz yardım etmek isterseniz o derece üstü başı dökülüyor:) ama gelin görün ki adam servetini bilmiyor..böylesi parayı kimse istemez bence..

İnsanlara güvenmek zorluyor artık beni, kim yalan söylüyor kim doğru söylüyor anlayamıyorsunuz.

Bu yüzden de fazla bir şey söyleyemiyorum…kafam, kalbim epey dolu şu sıralar!
artık evlilğe odaklandım :)

Lütfen ful yapraklarını bu aralar mazur görün, kendileri heyecan içinderler ve geriye doğru sayıyorlar…

Haydi bakalım, hakkımızda herşeyin en iyisi ve hayırlısı olsun.

"Şah ve Piyon"

2011-06-10T10:38:00.003+03:00

Bazen hayatımıza giren öyle insanlar olur ki; onların belli amaca hizmet etmek, bize bir ders vermek, kim oldugumuzu ya da olmak istedigimizi bulmamıza yardım etmek için bizimle olduklarını yüregimizin derinliklerinde hissederiz.
Bu insanlarin kim olacağını asla önceden kestiremezsiniz; belki oda arkadaşınız, komşunuz, uzun zamandır görmediginiz bir arkadaşınız, sevgiliniz ya da belki de sadece göz göze geldiginiz bir yabanci.
Her kim olursa olsun, o kader anında hayatınızın bir biçimde etkilenecegini bilirsiniz.

Bazen de hayatınızda öyle olaylar yaşarsınız ki; o anda bu olaylar size korkunç, acı dolu, haksız gibi görünür.
Ancak fırtına dindikten sonra; bütün bu olayların üstesinden gelmemiş olsaydınız, asla potansiyelinizin, gücünüzün, azminizin ve yürekliliğinizin farkına varamayacagınızı anlarsınız.

Her olayın bir gerçekleşme nedeni vardir.
Hiçbir sey tesadüfen, kötü ya da iyi şans nedeniyle gerçekleşmez. Hastalık, yaralanma ve deneyimsizlikler, ruhumuzun sınırlarını test eden olaylardır.

İster olaylar, ister hastalıklar, ister ilişkiler olsun, bu küçük testler olmasaydı hayat hiçbir yere varmayan düz ve sıkıcı bir yol gibi uzayıp giderdi.
Güvenli ve rahat, ancak boş ve amaçsız. Yaşamınızı, başarılarınızı ve düşüşlerinizi etkileyen insanlar, kimliğinizi yaratan insanlardır.

Kötü deneyimler bile birilerinden ögrenilebilir.
Bu dersler en zor, ancak büyük bir ihtimalle en önemli olanlardır.

Eğer biri sizi kırar, ihanet eder ya da üzerse, size güveni ve kalbinizi açtıgınız birine karşı dikkatli olmayı öğrettikleri için onları affedin.
Eğer biri sizi severse, siz de bunun karşılıgında onu koşulsuz sevin; sadece onlar sizi sevdiği için değil, size sevmeyi ve onlar olmadan göremeyeceginiz ya da hissedemeyeceginiz seylere kalbinizi ve gözlerinizi açmanizi ögrettikleri için.
Her günün tadını çıkarın.
Her anın değerini bilin ve belki de tekrar yaşayamayacagınız bu andan alabileceğiniz en fazla şeyi almaya bakın.

Daha önce hiç konuşmadıgınız insanlarla konuşun, onları dinleyin.
Aşık olun, zincirlerinizi kırın ve gözünüzü zirveye dikin.
Başınızı dik tutun, çünkü bunun için her türlü hakkınız var.
Kendinize büyük bir insan olduğunuzu tekrarlayın ve kendinize inanın.
Eğer kendinize inanmazsanız, hiç kimse size inanmaz.
Hayatınızı nasıl istiyorsanız öyle şekillendirebilirsiniz.

Kendi özgün yaşamınızı yaratın, dışarı çıkın ve onu yaşayın!

Unutmayın, oyun bittiğinde; şah ve piyon aynı kutuya konur...

Yazı : Anonim

"Küçüktüm ufacıktım"

2011-06-09T10:34:00.010+03:00

(Bu yazıyı okurken bu linkte arada kendinden haber almayı umduğum blog dostum uykusuz’un sayfasındaki müziği dinlemenizi öneriyorum. Müziğin ve yazının adeta bütünleştiğini göreceksiniz. bir tık lütfen )

Bazı kokular insana bir şeyler hatırlatır.
Hava, çiçekler, rüzgar, parfüm ya da başka bir şeyler…
Bu sabah sıcacık güneşli yaz gününün o ferah kokusuyla, o andan sıyırılıp gitmeye başladım bulunduğum zamandan geriye, bundan tam yirmi sene öncesine.

Bir kız çocuğu…
9 yaşında, okula gidiyor, teneffüs zili çalmış, fırlamış bahçeye koşarak, ayağında kısacık süslü çoraplar, rugan siyah ayakkabılar, saçları kıvır kıvır, tokaya sığmıyor, ensesi terli.

Hararetle soruyor arkadaşlarına:

“Dansa davet mi oynasak, yakalamaç mı, istop mu,lastik mi? Yağ satarım bal satarım mı yoksa?”
“Evden lastik getiren var mı?”
"Yok, o zaman yakalamaça devam, koşun!!”

Herkesi takıyor peşine, yüzünde kocaman bir gülümseme…

Bahçede var gücüyle koşturan bir kız çocuğu, çırpı bacaklı mini mini, herkesten daha ufak tefek ama bakışları daha cin, pire gibi hareketli, olanca gücüyle koşuyor, herkesi geride bırakıyor, ondan daha cüsseli oğlanları bile.
Düşüyor arada, dizlerinde önceki yaraların kabukları varken bir kez daha kanıyor dizleri, biraz ağlıyor ama tentürdiyot sürüyor öğretmeni, Amerikan tentürdiyotu diyorlar yeni çıkmış o zamanlar, yakmıyormuş.

-“Üfleyin öğretmenim!Canım yanıyor “diyor küçük kız, üflüyor öğretmeni, gözleri yaşlı ama kısa sürüyor bu mahsunluğu, biraz sonra unutuveriyor acısını.

Bahçeyi çok seviyor, açık havayı, arkadaşlarını...

Okulun ön bahçesinde akşam sefası çiçekleri var, siyah minik tohumları üzerinde.
O tohumları toplayıp birbirlerini vurmaya çalışıyorlar, nöbetçi öğretmen hiç bir şey demiyor, gülümsüyor sadece, özgürce bırakıyor oyun alanına çocukları,oynasınlar diye.
Arada yağmurlu havalarda solucanlar çıkıveriyor ortaya, oğlanlar üzerine atıyor solucanları, çığlık çığlığa kaçışıyor ama hızlı koşarak kurtuluyor hepsinden, hemen başka bir oyuna dalıveriyor.

Okul büyük, geniş, muhit güzel, hava güzel, arkadaşlar güzel…

Günün çıkış zili çalıyor, eve gitme vakti geldi. Annesi almaya gelmiştir onu, seviniyor, koşarak gidiyor annesinin yanına, arkadaşının da annesi gelmiş, çantaları onlara bırakıp el ele yürüyorlar önden tek başlarına, oynayarak, şarkılar söyleyerek,gülerek..

Bir yerlere saklanıyorlar eve yaklaşınca, anneler biliyor nerede olduklarını ama yine de saklanmak hoşlarına gidiyor, çocukluk işte oyunsuz geçimiyor ki zaman…
Eve gidiliyor, güzel bir sandviç yeniyor , dersin başına oturuluyor, ödevler yapılıyor.
Mükemmelliyetçi ful ,o zamanlarda da aynı, özenle ödevlerini bitirdikten sonra balkona doğru seğirtiyor, oyuncak sepeti kolunda.

Yere örtüsünü seriyor, üzerine oyuncaklar, açık havada, kocaman balkonda gönlünce oynuyor. Hiç sıkılmadan, yakınmadan, sanki kardeşsizlik onu daha da olgunlaştırıyor.

Kimi günler balkon keyfi yerine çizgi film izliyor. Videonun başına gidiyor, rengarenk çizgi film kasetleri arşivinden “Alice Harikalar diyarında” nın “beta” kasedini videoya yerleştiriyor, video'nun kasedi sıkıştırmaması için dua ediyor ve geçiyor 56 ekran dev tüplü renkli televizyonun başına, keyifle çizgi film izliyor.

Akşam oluyor babası işten gelecek onu bekliyor, kapı çalıyor koşuyor sevinçle, kapıyı açıyor babası yok, onun yerine kapının önünde güzel bir bisiklet var!

Çığlık atıyor ve babası beliriyor kapıda,kollarına atlayıp teşekkür ediyor.

Akşam hava karanlık, dışarı çıkamaz, o halde evin içinde bisiklete binmeye başlıyor, koridorda bir o yana bir bu yana zor da olsa gidip geliyor bir kaç tur, hevesten gözleri ışıl ışıl, mutluluktan uçuyor.

Uyku vakti geliyor, kitapları başucunda, küçük bir masal okuyor uyumadan, kitapları o zaman da onun en yakın dostu oluyor.

Annesi üzerini örtüyor ve kocaman sıcacık bir öpücük veriyor minik kızına...

Derken yorgunluktan hemen uyuyakalıyor bu minik kız, aradan tam 20 yıl geçiyor ve uyanıyor,

Sanki o kadar sene hiç geçmemiş gibi,

Hala çocuk, hala güleç ve hala sevindiğinde gözlerinin içi ışıldıyor…

"Yeşilçam filmleri"

2011-06-08T08:35:00.015+03:00

Bir ay önce sevgili kirazlı sakız beni mimlemişti.

Mimin Konusu: Her seferinde izlemekten zevk aldığınız, vazgeçemediğiniz Yeşilçam yapıtı hangisidir?

Özellikle kış aylarında, üzerimizde pijamalarımız, elimizde sıcacık kahvemiz, koltuğa gömülmüş bir şekilde keyifle ya da gözlerimiz dolarak bazen de o dönemlere imrenerek defalarca izlediğimiz sıcacık, masum, keyifli,samimi Yeşilçam filmleri..

Bu filmler sayesinde unuttuğumuz değerleri, taze komşuluk ilişkilerini, iyi niyeti, yardımseverliği, birlik beraberliği, sabrı, dürüstlüğü ve bu erdemlerin var olduğu hayatların ne kadar huzurlu olduğunu gözlemleyebiliriz..

Hem ders almak, hem gülümsemek, hem hüzünlenmek, hem de güzel vakit geçirmek için seçtiğim 5 iyi Yeşilçam filmi:

İki inatçı turşucunun macerasını anlatan,Adile Naşit'e bayıldığımız"Neşeli Günler",

Vecihi karakteriyle Şener Şen'e hayranlığımızı artıran "Gülen Gözler",

Yaşar Usta karakteriyle gönlümüze taht kuran Münir Özkul'un adeta ezberlediğimiz manifestosuyla zengin ve acımasız fabrikatör baba karakterine verdiği hayat dersiyle unutulmaz bir başyapıt olan "Bizim Aile",

Kemal Sunal'dan klasikleşen ve her seferinde "hakim amca beni babamdan ayırma sözleriyle" gözlerimizi doldurmayı başaran "Garip" ,

Şener Şen'in yine kendine hayran bıraktığı, toplumun açlığını ve insanların para karşısındaki ikiyüzlülüğünü muhteşem bir şekilde gözler önüne seren "Milyarder".

Bu filmleri izlerken müziklerinin de en az filmler kadar kült olduğu gerçeğini yadsımamak lazım.

Ayrıca Sadri Alışık ve Fatma Girk'in bizleri hüzünlendirdiği "Menekşe Gözleri", Emel Sayın'ın neşeyle izlenilesi "Mavi Boncuk" filmini de unutmadan eklemeliyim..

Elinizde dvd'leri varsa vakit kaybetmeyin sakın, hele bir de evdeyseniz bugün şöyle güzel bir kahvaltı eşliğinde "Neşeli Günler" ne iyi gider..

İyi seyirler :)

"Adaçayının faydaları"

2011-06-07T08:57:00.003+03:00

Bitki çaylarını pek sevdiğimden zaman zaman sizlere faydaları hakkında çeşitli alıntılar yapıyorum.
En son kuşburnundan bahsetmiştim.
Şimdi de mis kokulu adaçayının faydaları hakkında bir metin paylaşıyorum sizlerle.

Adaçayını tanıyalım:

Latince adı Salvia Officinalis olan adaçayı bitkisi dişotu olarak da bilinir. Ada çayının kullanılan bölümü yapraklarıdır.
Yaprakları taze veya kuru olarak kullanılır. Tıbbi adaçayı niteliği olan Salvia Officinalis ülkemizde yetişmemektedir.
Ülkemizde de bazı adaçayı türleri yetişmesine rağmen içerikleri bakımından fazla etkili değillerdir.
Adaçayı mayıs ve haziran aylarında çiçek açmadan önce toplanır.

Adaçayının faydaları nelerdir ?

Vücudu güçlendiricidir. Hastalık sonrası güçsüzlük durumlarında yararlıdır.
Bademcik iltihabı, aşırı terleme, farenjit, larenjit, hazımsızlık adaçayının başlıca kullanım alanlarıdır.
Şifalı bitkiler iltihap : Boğaz ve bademcik iltihabına karşı oldukça yararlıdır.
Boğaz rahatsızlığı, bademcik iltihabı, diş iltihapları durumlarında gargara olarak kullanılır. Günde 2-3 defa bitki çayıyla gargara yapılır.
Ada çayından üretilmiş boğaz spreylerinin boğaz ağrısına iyi geldiği tespit edilmiştir. %15 adaçayı içeren boğaz spreyinin plasebo ile beraber denendiği bir araştırmada, adaçayının plaseboya göre boğaz ağrısını çok daha etkili bir biçimde azalttığı saptanmıştır. Yalnızca boğaz ağrısı için üretilmiş adaçayı içeren spreylerinin kullanılması tavsiye edilir.
Öksürüğe iyi gelen bitkiler arasında yer alan adaçayının içinde bulunan cineol adlı madde öksürüğü önleyici özelliktedir.
Gece terlemeleri için adaçayı etkilidir. Almanyada adaçayından ter önleyici ilaç yapılmıştır.
Adaçayı mide bulantısına iyi gelir. Gaz söktürücü ve hazmı kolaylaştırıcıdır
İshal kesici etkisi adaçayı yararları arasındadır.
İngilterede adaçayı ile ilgili yapılan bir araştırmada adaçayının hafıza için olumlu etkilerde bulunduğu, unutkanlık sorununa karşı yararlı olduğu tespit edilmiştir. Yine adaçayı bitkisinin, alzheimer sebebiyle azalan bir beyin kimyasalına koruyucu etkide bulunduğu belirlenmiştir.
Östrojen içerdiği için adaçayı kullanımı menapozdaki kadınlar için yararlıdır.
Almanyada yapılan bir çalışmada aç karnına içilen adaçayının kan şekerini düşürücü etkisi gözlenmiştir.
Adaçayı diş dostudur. Dişleri güçlendirici ve beyazlatıcı özelliktedir. Kuru adaçayı yaprağı toz haline getirilerek dişlerin üzerine bastırılmak suretiyle sürülür.

Adaçayının yan etkileri :

Herhangi bir sağlık sorununda bitkisel droglar sadece tıbbi onay olması halinde kullanılmalıdır.
Sürekli ve fazla miktarda kullanımdan kaçınılmalıdır.
Mide ve onikiparmak barsak ülserinde, hepatitte ve akut gastritte adaçayı gibi uçucu yağ içeren bitkilerin kullanılmaması gerekir.
Düşük yapma olasılığını artıran bazı maddeler bulunduğundan dolayı hamileler kullanmamalıdır.
Anne sütünün salgılanmasını azaltıcı özelliği bulunduğundan emziren kadınlar kullanmamalıdır.
Bazı kişilerde kan basıncını yükseltebilir.
Küçük çocuklara içirilmesi tavsiye edilmez.
Konsantre adaçayı yağı içilmemelidir.

Adaçayı nasıl demlenir ?

Bitki Çayı : 1 tatlı kaşığı ince kıyılmış adaçayı 1 bardak kaynar suyla haşlanır ve 5 dk demlenir süzülerek içilir. (adaçayı kesinlike kaynatılmamalıdır) Günde 1-2 bardak tavsiye edilmektedir.

Kaynak : http://www.beslenmedestegi.com

"Sorular ve ben"

2011-06-06T11:02:00.004+03:00

Karın ağrısı, mide bulantısı, minik minik kramplar…
Tarih yaklaştıkça hissettiğim karışık duygular.
Dalga geçtiğim “Hem ağlarım, hem giderim” lafının doğruluğunu fark etmemle hissettiğim keskinlik.

Ona olan sonsuz aşkım, sevgim, anlayışım,
Birbirimize dokunduğumuzda değişen dünyam, heyecanım,tutkum, mutluluğum,

Evlilikle ilgili merakım,
Herkesin aklını çelen “Acaba evlendikten sonra da bana yine şimdiki gibi değer verecek mi?” soruları.
Ve ona eşlik eden “Değişir mi? Değişir miyim?”, “Heyecanımız yerini rutine bırakır mı?” tilkileri,

Sonrasında tüm bu soruları bir kenara bırakıp anı yaşamasını istediğim bedenim ve ruhumun süzülüşünü izleyen bir ben,

Bir yandan ailemin bir sene içinde hayallerini gerçekleştirip istedikleri yere yerleşecek olmalarından doğan sonsuz mutluluğum, bir yandan da onlardan bir parça uzaklaşmaktaki endişem,

Artılarım, eksilerim, doğrularım, yanlışlarım, kararlarım, gözlemlerim, istediklerim, isteksizce karşıladıklarım, baktıklarım, gördüklerim, görmeyi ertelediklerim,

Evliliğin nasıl bir şey olduğuna dair etraftan duyduğum pek çok kalıplaşmış klişelere kulak asmayıp çizdiğim yolumda yürüyüşüm,
Bu yürüyüşün ardında hiç bir zaman sıradan olmayışıma ve etrafımdaki herkesten hep farklı oluşuma, bu nedenle benim daha değişik bir evlilik yaşayabilecek olma düşüncesine dayanışım, Umutlarımın hep böyle taze ve filizli olmasını isteyişim,

Arada dolan gözlerim, etrafımdakileri istemeyerek haşladığım gerginliklerim, ani sinirlerimin ardındaki kuzu gibi sakinliğim, dengesizliğim,

Geceleri gördüğüm rüyalar, bilinçaltımın benimle bitmek tükenmez dansı,

Hayatın kısalığını, hayallerimin ertelenmemesi gerektiğini ve onunla bu hayalleri birlikte gerçekleştirebileceğimizin güçlü ümidi,

Fiziksel yorgunluk ve ruhsal karmaşaya karşın duygusal huzur ve mutluluk.

Yepyeni bir evle, yepyeni bir hayatın gidişatına dair tatlı merakım,
Kira da olsa aydınlık, ferah ve geniş bir evi, hiç kimse karışmadan iğneden ipliğe kadar kendim döşeyebilme özgürlüğü,
Rengarenk mindeler, duvarlarda kelebekler, iç açan aksesuarlar ve açık renk mobilyalarla henüz tamamlanmamış olsa da giderek evin sıcaklığını veren detaylarıyla bizim çin yepyeni bir mekan yaratabilme çabası,

Koşturmacalarda zaman zaman tükenen enerjime rağmen, istekle,aşkla birşeyleri yoluna koyma isteğim,

Hayata olanca içtenliğimle,hem realist hem de umutlu bakışım...

Uzun lafın kısası,
Bu aralar büyük beklentilerim ve kocaman bir teşekkürüm var hayata.

Tüm sorularımı ve endişelerimi bırakıp hızla geçen günlerin beraberinde güzellikler getirmesini dileyerek başlıyorum haftaya…

"Ajanda Dergisinde Haziran ayı blogu ve ropörtajı : Ful Yaprakları"

2011-06-02T14:06:00.009+03:00

Bu ay 1.yılını kutlayan online aktüel dergi AJANDA, Haziran ayında ayın blogu olarak bendeniz Ful Yaprakları'nı seçti.

Beni daha yakından tanımak ve blogumun hikayesini öğrenmek için, dergideki keyifli, içten ropörtajımızı mutlaka okumanızı tavsiye ederim,

Dergiyi online okumak için buraya tıklayabilirsiniz.

Dergiyi pdf formatında indirmek için burayı tıklayabilirsiniz.

"Alın size bir tane daha!"

2011-06-01T10:21:00.006+03:00

Geçen gün nişanlımla bir yere gittik, yarım saatlik işimiz vardı, arabayı mekanın otoparkına park ettik ve işimiz bittiken sonra otoparka gittik ki ne görelim?

Tüm otopark boşken adamın biri gelmiş arabayı tam bizim arkamıza park etmiş.

Bir Tv kanalının amblemi ve telefon numarası vardı ön camda.

Biz de önce otopark görevlisine sorduk, haberi yok, sonra baktık ki olmuyor arabanın sahibi aradık telefonla.

"Tamam geliyor"dedi telefondaki ses, bir de şapşal bir soru :
"Ön cama telefon bırakmış değil mi?"
"Telefon bırakmasa nasıl arayacağız?" demedik tabii, güldük şaşkınlıkla.

Yaklaşık 5 dakika bekledik, sonra bir adam geldi, yaşı oldukça genç, en fazla 21-22 yaşında.

Biz adamın arabasının yanında ayakta bekliyoruz, adam bize boş boş baktı, kafasını çevirdi, sonra kilitleri açtı, içeri girdi.

Ben 2 adım yanında duruyordum.

Cama doğru şöyle dedim yüksek sesle, "Özür dilemenize hiç gerek yok, kusura bakmadık.."

Adamdan çıt çıkmadı, üstüne ne yaptı dersiniz, son ses müziği açtı, havalı ani bir manevra lütfetti ki biz çıkalım ve bastı gaza parkın diğer tarafına gitti...

Nişanlımla birbirimize baktık, acı acı güldük.

2 kelimenin ağızdan çıkması bu kadar mı zor: "kusura bakmayın.." bitti,bu kadar.

Ya acil bir işim olsaydı, ya adam telefonunu duymasaydı ne olacaktı?

Boşuna demiyorum insanlar, kendilerini insan yapan vasıfları artık unuttu diye..

Pis, görgüsüz, nezaketten uzak, cahil bir toplum olduk diye..

İşte her yazımda bir kanıt daha sunuyorum size.

Bunlar yontulmaz da, bu yaştan sonra eğitilmez de..artık nasıl adam olurlar bilemiyorum.

Böyle yaşar giderler...

"Gelin ayakkabıları - Beyaz 2"

2011-05-31T10:47:00.011+03:00

Gelin ayakkabılarından daha önce de bazı modeller derlemiş ve paylaşmıştım.
Bunlar da yurtdışındaki sitelerden derlediğim beyaz ve krem renkli gelin ayakkabılarının devamı...

"canım yanıyor!"

2011-05-31T08:28:00.006+03:00

Bu ara hazırlıkların yoğun aşamasındayım biliyorsunuz ve eylemlerim bir kaç basit kelimeden ibaret : eğil, kalk, taşı, uzan, yürü, koş... tam da "dinlen" kısmına yeni yeni geliyordum ki bu son olaydan sonra artık mecburi dinlenmem gerekiyor önümüzdeki bir kaç gün.
Ne mi oldu?
Dün servisim geç kalkacağı için beklemeden otobüse bineyim dedim, cam tarafında tek bir koltuk boştu oturmak istedim, yanında da kucağında poşetler ve kağıtlarla bir kadın (sonradan anladım ki öğretmen, çünkü elinde sınav kağıtları vardı ve okuyordu) müsade istedim, "geçebilir miyim?" diye, kadın "geç!" dedi. :)
Hayran kaldım tabii bu emir verici konuşmaya ama bir şey diyemedim zira tam o koltuğa doğru hamle yapıp oturacakken kolumu mu sırtımı mı artık nasıl oldu anlamadım ters bir şekilde tuttum herhalde sırtımın tam ortasına bıçak gibi bir şey saplandı ve öyle kaldım, kitlendim.
Canım nasıl yanıyor anlatamam...kimseye belli etmek istemiyorum, doğrulmak istiyorum olmuyor, paniklememeye çalışarak minik minik esneme hareketleri yapmaya başladım, kısa bir süre sonra durağa geldim ve indim. Daha doğrusu inmek için epey çaba sarfettim, indikten sonrada bir süre zor yürüdüm, adım atamadım.
Aslında bir kaç gündür yorgunluktan sırtımda bir ağrı hissediyordum, boynum ve sırtım hafif tutuktu, üstüne dinlenmeyip böyle she-ra gibi gezinirsem olacağı da buydu tabii.
Bedenimi sağa sola döndürürken (daha doğrusu isteyip de döndüremezken) sırtımın ağrısından gözümden yaş geldi...
Eve geldim,merhem,kas gevşetici ve düzenli sıcak kompresle epey kendime geldim.
Şimdi biraz daha iyiyim ama sabah çorabımı giymek için eğilmeye çalıştım başarılı olamadım :(
Bir başka ilaç kullanıyordum onu da kas gevşeticiyle birlikte alamadığım için dün o ilacı da kullanamadım o da ayrı kötü bir durum oldu benim için..
Şimdilik işyerindeyim ve kendimi fazla yormadan çalışıyorum.
Termoforu ısıtıp sırtımın tam ortasına koyacağım birazdan.
Eğilirken ve sağa sola dönerken dünden daha iyiyim, sanırım akşama daha da iyi olurum.Sanki uzun süre mekik çekmişi de hamlamış gibi bir halim var, karın kaslarım da acıyor, sırtıma dokununca da acıyor..muhtemelen rüzgar da yedim ohh!
dün ne kadar güzeldi,otobüse binerken hiç bir şeyim yoktu..akşam evimde yapacağım pek çok şey vardı, size anlatacaklarım da..ama otobüsten inerken iki büklüm ağlaya bağıra indim...
İşte kısacık bir an, yanlış bir hareket,yorgun bir vücut ve sonuç :)
Kendime iyi bakmam lazım, bir musibet bin nasihatten iyidir diye boşuna dememişler!
Sağlıklı bir hafta diliyorum herkese..

"Renkler herkes içindir"

2011-05-26T09:56:00.010+03:00

Kapatın gözlerinizi...etraf ne kadar da karanlık öyle değil mi?

Biz görebiliyoruz, renkleri, hayatı bu şekilde algılayabiliyoruz.

Ne kadar şanslı olduğunuzun farkında mısınız?

Şükretmeyi ihmal etmeyin ve görmezlere de destek olmak adına bir adım atın lütfen...

Bu sabah bir kampanyadan haberdar oldum.

Detaylarını aşağıda paylaşıyorum,

"Altı Nokta Körler Derneği, Jotun Boya birlikte çok renkli ve hayırlı bir projeye imza atıyor.. Çok basit bir ‘’application’’ indirip cep telefonlarına yüklemekle, görme engelliler renkleri ayırt edebilecek ve hayatları kolaylaşacak..Bu projeyle ilgili dikkat çekici bir video sosyal paylaşım sitelerinde gösterilecek.. Bu video her tıklandığında Altı Nokta Körler Derneği bir görme engelli vatandaşa daha bu uygulamayı ücretsiz verecek..

Türkiye'de tam 700.000 görme engelli vatandaş bulunuyor.

Bu kişilerin neredeyse 500.000 binden fazlası sonradan görme yeteneğini yitiren yani önceden renkleri bilen kişiler.. Görme engelli kişiler için renkleri ayırt edebilen bazı cihazlar üretilmiş olsa da çok pahalılar..

Günlük hayatlarında onlara renkleri ayırt ettirebilecek ve ekonomik olan bir uygulama bulunmuyor..

İşte çözüm; Jotun Boya sponsorluğunda Altı Nokta Körler Derneği, görme engelli vatandaşlara ücretsiz olarak bu uygulamayı verecek.."

Hemen yaymak istedim, hem facebook hesabımda paylaştım, hem mail adresimdeki tüm arkadaşlarıma gönderdim, şimdi de sizlerle paylaşıyorum, lütfen "duyarlı" olan herkes blogunda bu güzel kampanyadan bahsetsin ve linkini eklemeyi ihmal etmesin.

Sayfasında bu duyuruyu yapanlar bana haber verirse, ben de bu yazının sonuna tüm duyuru yapan blog arkadaşlarının linkini ekleyeceğim.

Linkteki videoda konuşan kişi Altı Nokta Körler Derneği'nin İstanbul Şube Başkanı Murat Demirok, kendisi konuşmanın sonunda diyor ki
"İyi ki varsınız...Biz de varız..."

Linki tıklayın ve çevrenizki herkesle paylaşarak bir görme engelliye renkleri armağan edin.

RENKLER HERKES İÇİNDİR

"kişisel temizlik faciası"

2011-05-25T15:33:00.011+03:00

Dün işyerinde lavaboya girecektim, içeri girdim, kabinden bir kadın çıktı, çalışanlardan biri. Böyle renk renk yeni model çerçeveli gözlüklerden takar,her gün değişik bir kıyafet giyer, öyle görseniz gayet temiz, kendine dikkat eden biri zannedersiniz. Hemen arkasından kabine girdim, tuvaletin içine kağıtlar atmış, sifon çekilmemiş, kolezetin üstü çiş damlalarıyla dolu! Midem kalktı, orada kusacaktım, dayanamadım dedim ki, "sifonu çekmek çok zor geliyor herhalde!"Duydu ama bir şey söylemesine fırsat vermeden onu (artık umursar mı bilemiyorum ama) utancıyla birlikte başbaşa braktım,sonra da gidip diğer kabine girdim...

Bir gün önce karşıda bir işim vardı, önce minibüse bindim, yanıma bir adam oturdu, bu nasıl bir kokudur, size anlatamam! O yağlı ter kokusundan kusacaktım, bir insan hiç mi yıkanmaz, hiç mi koltuk altını sabunlamaz, hiç mi deodorant sıkmaz? Minibüs kalabalıklaştıkça koku ağırlaştı, cam açılmıyor, insanlar koyun sürüsü gibi, o pis kokunun içinde gidiyorlar, benim dışımda bir kimseden de ses çıkmadı! En sonunda havalandırmayı açtırmayı başardım!Ama yine de burnumun direği kırıldı...Biraz sonra şükür ki o adam indi, yanıma başka bir kadın oturdu bu sefer, tam sevinecektim ama çok sürmedi hevesim. Yemek yaparken muhtemelen 2 hafta boyunca aynı hırkayı giymiş kadın, bir de üstüne terlemiş, yıkandığını da hiç sanmıyorum. Böyle karmakarışık felaket bir koku yumağı çalındı burnuma.Yok artık dedim, kaldıramayacağım.
Erken indim minibüsten, dayanamadım...

Derken sıra vapura geldi, vapura bindim, karşımda bir adam oturuyor, sanki evinde! Burnunu karıştıra karıştıra gidiyor paşa, bir rahat ki sormayın, kalktım tabii oradan da, dedim ne oluyor ya?Hepsi arka arkaya bugünü mü buldu?
Seviyemiz bu kadar mı yerlerde? Kendinize saygınız yok bari etrafınızdaki insanlara saygı gösterin biraz.

Toplum içinde saygılı davranmak, temiz olmak, temiz kokmak, kendine ve çocuklarına özen gösterip onlara da temizlik kurallarını, bilincini aşılamak gerekmiyor muydu? Ben Ay'da mı yaşıyorum, nedir bu halimiz?
Giderek daha görgüsüz, daha pis, cahil, iğrenç bir toplum oluyoruz.
Kimse kimseye saygı göstermiyor, elimde telefon var konuşma yapıyorum, yanımdaki kadın ısrarla bir şey soruyor ısrarla, cevaplayamadım,bekliyor yanımda,durup en sonunda telefona bir dakika deyip efendim dedim, "bu dolmuş nereden geçiyor?" dedi bana. Elimde telefon, konuşuyorum , görmüyor musun?
Merhaba'yı, günaydın'ı zaten unuttuk, üzerine bir de kaba olduk, her an kavgaya hazırız, bir de üstüne pislik başladı iyiden iyiye...

Nezaket için durum içler acısı, düzeleceğini hiç sanmıyorum..Temizlik içinse paraya pula gereksinim yok, biraz su ve sabun hepsi bu. Artık çok uygun fiyata deodorantlar var, ter için kremler var.
Ellerini yıkamak için,tırnaklarının içini zift gibi pislik götürene kadar beklemene gerek yok ki!! Bir de o ellerle yemek yapıyorlar o konuya hiç girmeyeceğim...

Ne nezaket kaldı ne de saygı, ne kendilerine ne de toplumdaki diğer insanlara...
Yerlerde sürünüyor hepsi..

Yolumuzu şaşırdık, geldiğimiz yola yeniden döndük,bastık gaza son hızla taş devrine doğru gidiyoruz...

"Gelin ayakkabıları - Beyaz 1"

2011-05-24T09:58:00.025+03:00

Gelinliğimde swarovski taşların olması sebebiyle düğün ayakkabısı olarak gümüş rengi pullu, platformlu bir model seçtim.

Gelin ayakkabım beyaz olsun diyenler için Türkiye'den ve yurtdışındaki pek çok tasarımcıdan derlediğim modeller...

"Evliliğe doğru"

2011-05-23T15:35:00.010+03:00

Evlenme hazırlıklarının bu kadar zor olduğunu bilmezdim...
Şurada 4 günlük güzel bir tatilim vardı, hava da güzeldi, ama o mis gibi havanın 1 dakika olsun keyfini çıkaramadım.
Koşturdum ve yine koşturdum…
Sağlığım olsun koşturayım tabii ama inanın 1 günün bana yetmediğini düşünüyorum artık. Sadece uykum değil yemek düzenim bile alt üst oldu, bu ara çok kalorili yemeklerle, abur cuburla beslenmeme rağmen kilo verdim.
Akşam 7’den sonra yemek yemeyen ben, akşam 10’da Mc Donalds’ta yemek yerken buluyorum kendimi,çünkü yemek yemeye vaktim olmuyor, olsa da dışarıda alternatif çok az, her yerde ev yemeği yapan mekan yok, o saatte de zaten ya hamburger ya dürüm.En iyisi bir an once eski düzenime kavuşmak..O da evlenince olacak nasılsa.
Gelelim neler yaptığıma, hazırlıklara.
Zamanın giderek azalması insanı biraz strese sokuyor, her şeyin tam ve eksiksiz olması zaten mümkün değil ama yola koymak için bile vakit, emek ve maddiyat gerekiyor.
Malum çeyizleri halletmiştim, eşyaların da büyük kısmını almıştık, evi tutmuştuk.
Yakın zamanda evin tesisat ve elektrik işleri de halledildi, annemle babam sağolsun biz çalıştığımız için onlar koşturdu hep...
Alışverişlerin son bir kaç evresini bitirdim, hiç bitmiyor biliyorum bu alışverişler ama en azından son 2'ye kaldığımı söyleyebilirim!
Yavaş yavaş da beyaz eşyalar ve diğer takımlar gelmeye başladıkça o bomboş mekan birden yaşanılası“ev” olmaya başladı gözümde.
Gelen her eşyayla ve her minik detaylarla daha da sıcak olmaya başladı koridor, mutfak, banyo ve tüm odalar…
Dün de artık dolapları doldurmaya başladık, temizlikle ilgili her türlü malzeme alındı ; detarjanlar, yumuşatıcılar, temizleyiciler, sabunlar ve diğer malzemeler dolaplara yerleştirildi.
Yemek takımları ve mutfakta kulanılacak malzemeler bulaşık makinasında yıkanıp mutfak dolaplarına koyularak kalan koliler eve taşındı, kışlık giysilerimden bavullara doldurup yeni gardroba yerleştirmeye de başladım.
Bir de kendimi aştığım ayakkabı koleksiyonumun bir kısmını götürdüm evime ama dolapların hepsini neredeyse benim ayakkabılarım ve kıyafetlerim kapladı! Sanırım bir dolaba ya da derin bir şifonyere daha ihtiyacımız olacak bunu fark ettik.
Bu arada vakit bulamayacağımı düşünerek, nevresim ve pike takımlarımın hepsini tek tek özenle ütüleyip çekmecelerime yerleştirmiş canım annem, gözlerim doldu, onun kadar düzenli ve tertipli olamam biliyorum ama temizlikte bana öğrettiği gibi hassas olacağım kesin.
Bu hazırlıkların dışında bir de nihayet işlerden fırsat yaratılıp İKEA’ya gidildi, mutfak ve banyo adına saklama çözümlerine başvuruldu, dekoratif eşyalar, mutfak masası,sandalyeleri ve minderleri alındı.
Büyük beyaz bir vazo aldım, içine de mavi, mor ve beyaz çiçekler koydum, duvara da masmavi kelebek çıkartmaları yapıştıracağım,bir de rengarenk tombul kuşlar aldım boncuklarla işlenmiş! Gelen diyecek ki, işte zaten ful'un evi böyle deli dolu, rengarenk olmalıydı,tam ona göre!
Fazla boğmadan, açık renkleri canlı renklerle kombine ederek, mümkün olduğu kadar az ama pratik eşyalı, modern döşenmiş, ferah bir ev yaratma çabasındayım.
Mesela banyoma çok büyük bir dolap koyamıyordum, bir de gereksiz bir çıkıntı vardı dolabı koyacağım köşede, ölçüp biçmiştim, İKEA'da tam oraya göre bir dolap buldum, hem ayakları yerden yüksek, banyada ıslanmaz hem de şimdilik beni idare eder. Beyaz, çekmecelerinde küçük camlar var. Tabii tüm bunları, dolapları seçtik aldık ama yorgunluktan da tansiyonumuz düştü onların uğruna,artık ne zaman kurarız onu bile bilemiyorum.
Bir de çok şirin sepetler var, bir tane aldım, kare, beyaz, hasırdan.İçlerine renk renk çeşitli sabunlar ve minik el havluları koyarak dekore etmeyi düşünüyorum, aynı renk mumlarla da kafamda tasarladığım banyo dekorunu tamamlayacağım.
Mutfak için, yatak odası ve giriş için de düşünceler var kafamda, önemli olan minik bütçelerle, güzel ve farklı ayrıntılar yakalayabilmek öyle değil mi?
Sağlıkla, huzurla, mutlulukla yaşanılacak bir mekan olsun "evimiz" ...

Koşturmacaya devam,
Fazla bir zaman kalmadı düğüne!
Haydi bakalım kolay gelsin Ful'e...

"Oxford ayakkabılar"

2011-05-17T21:45:00.012+03:00

Özellikle işyerlerinde biz kadınların kurtarıcısı olan oxford ayakkabılar bahar sezonunda yine ön planda yer alıyor.

Sizinki hangisi?

"Rengarenk"

2011-05-17T11:31:00.014+03:00

Ne mi yaptım?

Nişanlımın ben tekrar söylemeden aldığı çiçeği muzip bir keyifle vazoya koydum, gidip gelip bakıp gülümsedim(demek ki zorla da olsa işe yaramış! bkz.eski yazı.)

Dün akşam markette aldığım viledanın sapını mikrofon gibi kullanarak etrafımdakilere aldırmadan çalan şarkıya bir parça eşlik ettim ve kimse dönüp bana bakmadı bile!Etraf bezgin bekir kaynıyor bunu bir kez daha anladım.

Hiç düşünmeden, direkt dükkana girdim ve sayısını bilmediğim spor ayakkabı koleksiyonuma bir yenisini daha ekledim, hiç suçluluk duymadım aksine diğer yeni modellerde de gözüm kaldı.

Akşam yürüyüşlerine başladım, yürüdükçe kafamın içinde devrim yapmış tilkilerin sıkı safları biraz olsun genişlettiğini hissettim.

Yolda yürürken,her yerde seçim afişlerini ve gökyüzünü görmemizi engelleyen siyasi parti bayraklarını görmekten ne kadar çok sıkıldığımı fark ettim, tüm panolara sadece aynı partini afişlerinin tahsis edilmesi ileri demokrasi midir? dedim.

Yepyeni evimdeki elektrik problemi nedeniyle evi yapan adam başta olmak üzere pek çok kişiye küfür ettim, bir kez daha bu ülkede yaşanmaz! dedim ama yaşamaya devam ettim ve göç etmek için en ufak bir adım atmadım,eşyalarımı toplamadım,balık hafızalı topluma ayak uydurdum.

İstatistik rapolarından yazılarımın her gün giderek çok daha fazla kişiye ulaştığını görerek mutlu oldum, aklımdan geçen, yazmak isteyip de yazamadıklarım neler diye düşünür halde buldum kendimi, içimi dökmeyi ne kadar çok sevdiğimi bir kez daha hatırladım.

Bazı kitapların zamanı vardır derler, şu an okuduğum pek çok kitabı rölantiye alıp eskiden okuduğum,bana iyi geleceğini düşündüğüm bir kitaba yeniden başladım.

Evin yakınında açılan pideciden pide söyledim kendime, tahminlerimin ötesinde çıktı!Koşturmacalardan verdiğim kiloları nasıl geri alacağıma çözüm bulabildim zira gelinliğin içinde kaybolmak gibi bir hayalimin olmadığını anımsadım.

Çocukluğumda moda olan impulse reklamındaki gibi hiç tanımadığım bir adamın bana verdiği 2 adet gülü masamdaki yeşil soda şişesinin içine koydum.(yok yok yanlış anlamayın işyerinin anlaşmalı çiçekçisi ama gerçekten adamı tanımıyorum.)

Masamın üzerini özenle toparladım, yaklaşık 1 saat sonra yine eski dağınıklığında buldum.Bunu nasıl başardığımı düşündüm ama yine bulamadım.

İnce bir bluz ve yazlık hırkayla geçirilen akşamları çok özlediğimi fark ettim,"bira almalıyım bu akşam, buz gibi bira eşliğinde tadı çıkmalı gecenin" dedim.

Gözlerimin sıkça dalmasını ve uyuklamamın sebebini yine havaya yordum. Gündoğarken'in şarkısı gibi "sıcaklardandır" diye mırıldandım.Bir de hamak olsa şimdi şurada...

Burnumdan nefes alıp biraz tutup yine burnumdan vererek güzel şeyler düşünmeye çalıştım.

Masmavi bir gökyüzü, uzun zamandır beklenen sıcak bir hava, parlak güneş, kafamda tilkiler, önümde işler.

Yine de rengarenk bakmalı her zamanki pencereden..

Yine de her şey güzel dedim, şükürler olsun düne,bugüne.
O halde usanmadan umut etmeli yarına...

"Ayakkabılar çiçek açtı"

2011-05-16T14:22:00.005+03:00

D&G 2011 İlkbahar-Yaz Ayakkabı Koleksiyonundan Seçmeler...

Rengarenk, cıvıl cıvıl!

"Evim evim güzel evim"

2011-05-16T08:40:00.016+03:00

Güzel bir haberin ipucuyla başlamak istedim haftanın ilk gününe, yakın bir zamanda "Ful Yaprakları"yla yapılan bir ropörtaj okuyacaksınız, ama detayları veremiyorum, şimdilik bu kadar;)

Bu güzel ipucunun ardından gelelim evlilk hazırlıklarına.Biliyorsunuz çok yoğun günler geçiriyorum.
Malum ben çalışıyorum, nişanlım da çok yoğun çalışıyor ve vaktin kısıtlı olması yüzünden işimiz epeyce zorlaşıyor.

Bir ev kurmak ne kadar da zormuş meğerse...

Hem maddi hem manevi bir yorgunluk,hani tatlı yorgunluk diyorlar ya, açıkçası ben daha tatlı kısmını göremedim pek, daha doğrusu görmeye vaktim olmadı. Eğer koşturmaktan fırsat bulusam görmek istiyorum...

Sanırım evlendikten sonra alışverişsiz, elde poşet poşet kol ağrımadan gezmediğim, perdeciyi, beyaz eşyacıyı beklemediğim,şu da lazım, bu da lazım ama almaya vaktim yok ki demediğim günlerde farkına varacağım evimin güzelliğinin :)

Şöyle rahatça oturup bir keyif kahvesi içmek istiyorum ama olamadı, zira koltuk takımlarımız henüz gelmedi, diğer odaya da yaptırmak istediğim minderler için hala bir girişimde bulunamadım.

Koltuk takımları, yemek odası, yatak odası takımı, beyaz eşyalar, halılar, avizeler, yemek takımları, tabak-çanak,tencere-tava,yok kepçe, yok rende, bardaklar, kaseler, dekorlar, banyo takımları, yastık, yorgan, nevresim takımı, aksesuarlar, gelinlik, ayakkabı derken..insan hafif sıyırabiliyormuş bunu görüyorum son günlerde.

Anksiyetemin tavan yaptığı zamanlardayım ve kendi kendimi telkinlerle geziniyorum etrafta.

Bir de nişanlımın bir yakınının ani vefatı nedeniyle de bu haftasonu pek parlak geçemedi bizim için.

Tüm bunlar bir yana aslında herşeyim tamam olsun diye bir kaygım yok, ama temel ihtiyaçların olması için bile büyük bir uğraş veriyorsunuz.

Evlenecek olanlara ilk önerim öncelikle detayları almanız, ben öyle yaptım ve iyi ki de yapmışım diyorum,yoksa düğün stresinin arttığı bu dönemlerde detaylar için koşmak çok daha zor olacaktı.

Ben çeyizini hazırlamış bir hatun olamadım,hayatım boyunca hiç gelinlik modelimi bile düşünmemiştim inanır mısınız?
Sadece evimde her eşyanın herkeste olandan farklı olmasını isterdim hep.
Ne lazımsa ve nasıl istiyorsam evlenmeden önce alırım demiştim.
Sadece mutfak eşyalarından ve yatak odası takımlarından biraz almıştım o kadar.
Bir de anneciğim sağolsun benim zevkimi bilerek ne kadar ilginç orjinal eşya varsa birer ikişer toplamıştı gördüğünde, onlar da dolapların köşelerinde duruyor beni bekliyordu.Mesela bir dondurmalıklar almış seneler önce, ben daha o kadar değişik bir şey görmedim.

Hal böyle olunca, işin içinden çıkamayacağımı anlayarak ilk olarak tüm evi odalara bölerek bir ihtiyaç listesi yaptım, aklıma geldikçe yazdım ve uzun bir liste oluşturdum.
Sonra yatak odasından başladım almaya, onun için dolaştım bir kaç ay önce, beğendiğim nevresim takımlarını, pike takımlarını aldım, yastıklar, yorganlar, battaniyeler,bornozlar,havlular tam ful'e göre rengarenk ve iç açıcı desenlerde alındı..

Ardından mutfak için alışveriş yaptım, yemek takımı, çatal bıçak takımı, tencelere, sahanlar, tavalar alındı, sonra daha küçük ihtiyaçlara geldi sıra, bardaklar, servis takımları,çaydanlık vb. halledildi.Ardından daha da küçük detayları gördükçe aldım, rendeden tutun da salata kurutucuya,meyve sebze yıkayıcı kaplara kadar..

Mutfaktan sonra sıra banyoya geldi, banyo için pek çok yer var ama ben size Koçtaş'ı öneririm. Harika takımlar var, hem modern hem de her zevke göre, sadesi de var, taşlısı da, rengarenk üzeri kedili böceklisi de.
Benim hangisini aldığımı tahmin etmiş gülümsüyorsunuz şu an eminim :)
Sabunluklar, pamukluklar,diş fırçalıkları,kirli sepeti, banyo halısı ve çöp kovası da alındıktan sonra banyonun da ihtiyaç listesini bitirdim.

Sonra bunları yaparken arada beyaz eşyacıya gidildi, onlar seçildi, daha sonra da en zor kısımlardan biri olan koltuk takımı ve yemek takımı, yatak odası takımı seçimi yapıldı.

Şimdi diğer kalan eksikleri parça parça bütçemize ve zevkimize göre acele etmeden toparlama aşamasına geldik.

Düğün mekanı, davetiyeler, gelinlikte rötuşlar, fotoğraflar, nikah şekerleri gibi pek çok detay bizleri bekliyor.

Herşeyin hayırlısı olsun,

Bana beden ve ruh sağlığı dileyin lütfen- ki tüm bu koşturmacanın altından rahatlıkla kalkabileyim.Şöyle ayaklarımı uzatıp güneşe karşı, bir fincan kahvenin keyfine varacak zamanlarımız gelsin,sağlıkla, mutlulukla, bir yastıkta...

"Murathan Mungan ve Şairin Romanı"

2011-05-12T09:27:00.001+03:00

Murathan Mungan'ın kitaplarını, şiirlerini severim.

Bendeki imzalı kitaplarına gözüm gibi bakarım.

Hemen hemen tüm kitaplarını okumuş, altlarını çizmişliğim vardır. Hala kütüphanemin başına geçip tekrar tekrar altı çizili satırları okuyup da bazı duyguları ve durumları nasıl böylesine güzel öyküleştirebildiğine hayranlıkla bakarım, gözlem yeteneğine hayran kalırım.Hoş, zaten bir yazarın en önemli yeteneklerindendir; gözlemek.

Seneler önce sanırım 2005 yılında okuduğum "50 Parça" kitabında yer alan "Şairin Romanı" tamamlanarak geçtiğimiz ay Metis Yayınları etiketiyle raflardaki yerini aldı.
Biz kitap kurtlarını bekliyor...

Konusu:

Adı Yerküre olan bir gezegen.

En büyük kara parçası sayılan Anakara'da farklı yerlerden farklı nedenlerle Odragend'e varmak üzere yola çıkan gezginler. Elli yıl sonra yurduna dönen bir bilge şair. Yıllarca evinden hiç çıkmadan yaşadıktan sonra, çıraklarıyla birlikte kendisini yollara vuran bir şiir filozofu. Yalnızca şairleri öldüren bir katilin izini süren atlı polis ve yardımcısı.

Yol boyu içinden geçtikleri yerler, yaşamlar. Surlarında şiir bayrakları dalganan şehirler. Kanatları göğün gizemlerini birbirine bağlayan kuşlar. Sayıların, sözcüklerin, şifrelerin ardında ömür tüketen matematikçiler, dilciler, sözlükçüler, şairler... İnsanların ruhlarını sağaltan rüya terbiyecileri.Batı'nın modern çağ fantazi romanlarıyla Doğu'nun Binbir Gece Masalları'nın özgün bir bileşimi.

"Şairin Romanı", tabiata, emeğe ve şiire bir övgü.

Okuma Parçası:

Açılış bölümü: Koku, s. 9-11.

Açık denizde dev dalgalarla boğuştukları aylarca süren fırtınalı deniz yolculuğunun sonunda o sabah, Anakara'nın güneybatı körfezine özgü yumuşak rüzgârın o tanıdık kokusuyla uyandı. Kendine özgü bu sakız kokusuyla birlikte Bendag'ın kendisinden önce gömülü anılarını uyandırdı körfez rüzgârı; belleğinin kuytu derinliklerini uyandırdı.

Güneybatı körfezinin sezdirmeden insanın içine işleyen meltemiydi bu.

Bunca yıl başka hiçbir denizde, hiçbir körfezde karşılaşmadığı ve ne zamandır unutmuş olduğu belli belirsiz denebilecek bu incecik kokuyu, döndüğünde onu karşılayacak şeyler arasında saymak aklına bile gelmemişti.

Çok uzaklardan erimiş bir tül gibi esen bu uçucu koku, yaşlandıkça iyice hafiflemiş olan uykusunu taze bir çay yaprakçığı gibi usulca açıverdi. Uyanmıştı ama gözlerini açmadan, yüzünde incecik bir tebessümle, kokuyu içine, ta içine derin derin çekti.

Uzun zamandır yaşadığı hiçbir ânı aceleye getirmemeyi öğrenmişti. Gene öyle yaptı. Yaşadığı ânı derinleştirdi, uzattı, tadına vardı.

Ne tuhaf! İnsanoğlunun yaşamda en geç keşfettiği şey şimdiki zamandı.

İnsan içinde yaşadığı ânı derinleştirmeyi zamanla, yani zamanı azaldıkça öğreniyordu.

Sonra açtı gözlerini. İçi huzur ve mutlulukla dolmuştu. Ne zamandır uyandığı en iyi sabahtı bu. Güneş ufuk çizgisinde uçuk kızıllığıyla kendini göstermeye başlamıştı. Denize vuran incecik altın teller kopkoyu bir lacivertliğin üzerinde kılcal çakımlarla titreşip duruyordu.

Yelkenlerini dolduran cömert ve hafif rüzgârla körfezin durgun denizini yararak ilerliyordu kadırgaları; açık denizdeki nice fırtınaya bu sert mizacıyla dayanan kadırgaları...

Küpeştenin üzeri taze bir çiy örtüsüyle kaplanmıştı, incecik bir cam gibi parlıyordu okyanus tuzuyla aşınmış tahtalar. Az ileride sıkı dokunmuş kalın örtülere sarınmış genç miçolar sırtlarını dayadıkları iri fıçılardan azıcık yana kaykılmış, uykularını sürdürüyorlardı.

Tatlı, huzur veren bir serinlik vardı havada. Belli, güzel bir gün olacaktı.

Usulca yerinden kalktı. Kara henüz görünmüyordu. Ama bu rüzgâr, bu koku, karadan çok uzakta olmadıklarını söylüyordu ona, öğleye kalmadan varırlardı belki; ya da en geç öğle sırasında.

Kimseyi uyandırmamaya özen göstererek parmaklarının ucuna basa basa kadırganın burnuna kadar gitti. Hep gölge gibi yürürdü zaten. Bulunduğu her yerde varlığını silmeye çalışanlardandı. Sağlam çatırtılarla denizi yaran güçlü kadırganın iki yana savurduğu bembeyaz köpüklerin seyrine daldı. Binlerce kez seyrettiği, ama her seferinde yeniden hayranlık duyduğu bir manzaraydı bu. Doğanın mucizeleri hiç eskimiyordu.Doğa her zaman yeniydi. Bu sabah gibi, bu rüzgâr gibi, şu köpükler gibi. Doğaya ilişkin, kanıksadığımızı sandığımız en tanıdık imgeler bile her an yepyeni bir mucizeyle yenilenebilir; yepyeni bir görünüş, derinlik ve anlam kazanır; her şey birdenbire yerkürenin var olduğu ilk günkü kadar taze ve kullanılmamış oluverirdi. Doğa hiç bıkkınlık vermiyor, hiç usandırmıyor, her seferinde şaşırtmayı sürdürüyordu.

"İyi şiir doğa gibidir," derdi ilk ustası, "en çok kullanılan kelimelerle bile şaşırtmayı başarır." Onu şu aralar çok sık anımsıyordu. İnceden inceye ölmeye yaklaştığını hissettiğinden midir nedir, sık sık ilk ustasını düşünürken yakalıyordu kendini; ilk ustalar ilk aşklar gibidir, hiç unutulmazlar. Her yaşta hatırlanacak güzel deyişler, derin sözler bırakırlar ardındakilere, yetiştirmelerine. Her yeni deneyim, her yeni aydınlanma ânı, her önemli dönemeç onların çok eskiden söylemiş oldukları bir sözün yeniden günışığına çıkmasını sağlar. Yeniden görülmesini, görünmesini. Yeniden anlamlandırılmasını. Tıpkı toprak altından çıkan eski paralar gibi yeniden ışırlar. Su altından çıkan eski batıklar gibi çıkarıldıkları zamanın ruhuyla dolar, yeni anlamlar kazanırlar. Yıllara yayılmış deneyimlerin zenginleştirdiği bu çeşit düşünceler baktığı köpükler gibi hızla parlayıp sönerek geçiyordu aklından.Sabahın serinliği içine işliyordu; şalına sarındı iyice. Dinginlik veren bir ürperti dolduruyordu içini. Haz veren, güzel bir üşümeydi bu. Dönüp uyuyanlara baktı yeniden. Körfezin sakız kokan meltemiyle tanıştığında şu miçoların yaşlarında olmalıydı. Denizi görmek için, deniz ikliminde yaşamak için inmişti Anakara'nın kuzeydoğusundan güneybatısına aylarca süren bir yolculukla...

Koskoca Anakara'yı bir ucundan diğer ucuna çaprazlamasına katetmişti.

İlk Yolculuk şiirlerini o zaman yazmıştı. Çocuk denecek yaştaydı. Denizi görmeden büyümek istemiyordu. O zamanki ustası öyle istemiş, onu güneybatı körfezindeki o zamanlar küçücük, şirin bir kasaba olan, şimdiyse ünü denizaşırı ülkelerde bile sıkça anılan bu zengin liman şehrine, bir başka ustanın yanına göndermişti.

Kaynak: Metis Yayınları

"Yorumsuz"

2011-05-11T11:22:00.012+03:00

Dün akşam arkadaşlarımla buluştum.
Akşamın sonunda evime dönmek üzere dolmuş duraklarına yürüdüm.
Dolmuşa bindim, dolmasını beklerken şoförün birşeyler söylediğini fark ettim, kulaklığımı çıkarıp dikkat kesildim merakla.

“Şerefsiz bunlar şerefsiz!”

Kime söylediğini anlamadım ama acaba birilerine bir şey mi yaptılar , hırsızlık ya da sarkıntılık gibi bir durum mu oldu akşam akşam diye düşündüm.

Adam olanca siniriyle söylenmeye devam etti.

“Şerefsizler, yazıklar olsun” diyerek yanındaki yolcuya döndü ve kilit cümleyi kurdu;

“Sopa alacaksın, odun böyle..girişeceksin bunlara..şu hale bak rezillik rezillik..alacaksın odunu ancak bu paklar bunları sopa sopa!”

Merakım arttı iyice, etrafa bakınmak istedim "Kimmiş bu odunla dövülesi acaba ne oldu, adamların da çilesi tabii akşamları kimbilir neler dönüyor bu sokaklarda" derken bir de baktım ki şoför gözünü öpüşen bir çifte dikmiş!

Meğer odunla dövmek istediği dolmuşa binmeden önce ona sarılıp birbirlerini dudağından öpen çiftmiş!

Sevişerek değil bölünerek çoğalıyor bu zihniyetteki adamlar...

O kadar şaşırdım ki bu bakış açısına, bu tavıra, yorum bile yapamadım.

Yalnızca düşündüm; "bir insanın sevgilisini topluluk içinde öpmesinin, durumu abartmadığı aşamada-ki gerçekten de güzel bir öpücük ve aşk vardı görebilen gözler için-ne zararı olabilir?" dedim. Bir de "kime ne?" diye de eklemek istedim.

Sonra yine düşündüm; son zamanlarda yaşadıklarımızı, nereden gelip nereye gittiğimizi, artan cehaletimizi, baskıları, zifiri karanlığımızı.

Damarım kabarsa da adamın o yaklaşımını gördükten sonra," gecenin o vakti fikrimi söyleyebilir miyim" dedim, "bagajında kim bilir kaç sopa, etrafında kimbilir onun gibi kaç kişi vardır" dedim, yalnızca içimden konuştum,kızdım ama sustum.

Sustukça sıranın birgün bize de geleceğini bile bile...

"Çocuk, kitap, kütüphane ve çocuklara okuma alışkanlığı kazandırmak Vol.2"

2011-05-11T08:59:00.004+03:00

*Çocuklar ve kitaplarla ilgili ilk yazımı okuduktan sonra bu yazımı okumanızı tavsiye ederim.

Çoğu anne baba çocuklarının kitap okumamasından yakınır.
Bu o kadar da büyük ve çözülemeyecek bir problem değildir merak etmeyin sakın, üstesinden gelinebilir, tecrübeyle sabittir.
Öncelikle çocuk yaş olarak ne kadar küçükse o kadar şanslıyız, ağacın yaşken eğildiğini unutmamalıyız.

Günümüzde Internet kullanım sıklığı, cazip bilgisayarlar, oyunlar, msn, facebook,cep telefonları, tek bir tık ile dünyaları ayağınıza getiren süratli ve yaygın bir teknolojiye karşı ayakta dimdik durmaya çalışan kitaplar var...

Anne baba olarak kitap okuma alışkanlığınız ne durumda bilemiyorum ama bazen çocuklara kitap okutmak konusunda tavsiyeler verirken aslında anne babaların da kendi çocukluklarından bu konuda hiç destek görmediğini ve okuma alışkanlıklarının bazen günlük gazeteden bazen de haftada bir bir kaç dergi karıştırmaktan ibaret olduğunu görüyorum üzülerek.

Hal böyle olunca anne babayı model olarak alan çocuk, evde kitap okunmadığını görüyor ve bu güzel alışkanlığı edinmekten mahrum kalıyor.
Öncelikle iş aileye düşüyor,siz zamanı nasıl programlarsanız ve nasıl verimli kullanırsanız çocuklarınız da o kadar mutlu olurlar.

Daha önceki yazımda kısaca değinmiştim, evinizde kitap okuma saatleri oluşturabilirsiniz. Televizyona, yemeğe, akşamları meyva eşliğinde sohbete vakit bulan anne babalar, günde en az yarım saati de kitap-gazete-dergi okumaya ayırmalı.

Çocuklarınızı tanıyın
Çocuk işte, Ben10, mickey mouse,kırmızı başlıklı kız ve bilinen diğer kahramanları sever deyip de kitap seçimini hemen kendiniz yapmayın. Gerçekten nelerden hoşlanıyorlar? Bunu öğrenmeye çalışın.
Çizgi film kahramanı Sünger Bob’u çok mu seviyor? Sünger Bob’un da kitapları var biliyor musunuz?Bunun için kitabevlerinde ve kütüphanelerde birlikte zaman geçirmelisiniz.

Çocuğunuzun yaş aralığı nedir peki?

Aldığınız kitap ona ve seviyesine uygun mu?
Küçük bir çocuğa bol yazılı kalın bir kitap verirseniz sıkılıp atar bir köşeye, siz ona okusanız bile kısa sürede dikkati dağılır,kitabı istemez, her kitap okuma zamanı ona işkence gibi gelir. Çünkü çocuk canlı renkleri,resimleri görmek ister, ilk başlarda hikayeden çok resimleri ilgilendirir onu.

Çocuğunuz eğer 2 yaşındaysa ona sayfaları hacim olarak daha kalın, puntoları büyük, resimlerden oluşan, renkli, boyut olarak büyük kitaplar almanızı tavsiye ederim.Kitaplarla ilk tanışma çok öenmlidir.Mümkün olduğunca ilgisini çeken bir şeyler olmalı.
Yaşı biraz daha büyüdüğünde ise yine puntosu büyük, sayfaları geniş,bol resimli,sizin ona okurken ekstra bir şeyler katabileceğiniz, hikayeyi birlikte resimlere bakarak tekrar tekrar anlatabileceğiniz iyi resimlenmiş kitapları öneririm.

4-5 yaşında ise daha çok eğitici, sayıları, harfleri, az-çok kavramlarını, etrafında gördüğü nesneleri, hayvanları tanıtıcı,kısa kısa çocuğu sıkmadan bilgi veren kitapları öneririm, bununla birlikte yine sizin ona okuyacağınız büyük puntolu, iyi çizilmiş bol resme sahip, ilgisini çekecek, renkli hikaye ve masal kitapları size yardımcı olacaktır.

Okumayı öğrenme süreci ve okumaya başlamasıyla birlikte seçenekleriniz daha da çoğalıyor. Kitabevleri ve kütüphaneler seçim konusunda sizlere epey yardımcı olacaktır. Yalnız dikkat etmemiz gereken en önemli nokta çocuğunuzu tanımak.

Çocukların hoşlandıkları kitaplar
Kimi çocuk çizgi roman okumaktan hoşlanır, kimi küçük hafiyelerin maceralarından, kimileri balerinlerden, kimileri doğayla ilgili kitaplardan hoşlanır.
Kitap okumaktan hoşlanmayan bir çocukla sohbet ettiğimde ona yaklaşırken ilgi alanlarını öğrenmeye çalışırım mesela.

“Evet..söyle bakalım,nelerden hoşlanırsın?”

Erkekler genellikle macera, futbol, bilim-kurgu(kuşkusuz çok hafif düzeyde) ve korku seviyorlar, kızlar ise prensesler, periler ve balerinlere hayranlar.
Yaşları büyüdükçe meraklarını giderecek, bilimi eğlenceli şekilde onara sunan kitaplara bayılıyorlar. Özellikle pencereli, çıkartmalı, etkinlikli olanları tercih ediyorlar.
Günümüzde bu tip kitapların alternatifleri çok, hatta seri halindeler.
Birinci kitaptan okumaya başlıyorlar, bakıyorlar ki çok heyecanlı, merak etmeye başlıyorlar ve kitap bitiyor...Sonra ne alacağım demek yerine o serinin 2.kitabıyla devam ediyorsunuz, sonra 3.kitap derken bakıyorsunuz ki 10 kitaplık seri bitmiş.

Çocuk Internete girdiğinde serinin 11.kitabı çıkacak mı diye bakıyor bu sefer..
Ona benzer diğer kitaplara bakıyor, derken kütüphanesi genişliyor, yanyana dizilmiş pek çok rengarenk kitap! Hoşuna gidiyor, okumayı alışkanlık haline getiriyor ve koleksiyon yapmaya başlıyor, gururla arkadaşlarına diyor ki “benim 50 tane kitabım var!”
Anne baba olarak onları destekleyin lütfen, okumak için kitap almak için ısrar eden çocukları asla geri çevirmeyin. Biraz zaman geçince arada eski kitaplara dönsünler, yeniden okumalarında da bir sakınca yok.

Yaşları ilerledikçe de resimleri daha az, yazıları daha sık olanları seçin lütfen.

Kitap seçerken...
Kitapların içeriği konusunda dikkatli olmanız ve dilini, resimlerini kontrol etmeniz çok önemli. Hikayenin sonunda bir ders verip vermediğine de bakın lütfen, her kitabın sonu dersle bitecek diye bir şey yok elbette ama sonunda bir şey öğrenmesi çok daha faydalı olur.

Mesela arkadaşlarını üzen ve yaptığı yaramazlıklarla onların canını acıtan bir kurbağanın sonra yalnız kalmasını, ardından hatasını anlamasını ve bir daha arkadaşlarını üzmeyeceğine söz verip onlara karşı yaptığı hataları telafi edip özür dilemesini anlatan bir masal gibi :)

Artık o kadar çok yayınevi ve o kadar çok dağıtımcı firma var ki, resimleri özensiz, çevirisi kötü, dili çocuklara uygun olmayan yüzlerce kitap dolu piyasa.
Bu nedenle daha çok güvendiğiniz, daha önce kitaplarını alıp okuttuğunuz, editörü,
çevirmenleri ve illüstratörleri iyi olan,iyi yayınevlerini seçmenizi öneririm.

Bir kitap çıkana kadar onlarca merhale atlatıyor.
Her adımda işini iyi yapan insanlar olduğunda siz de o kitabı güvenle okutabiliyorsunuz çocuklarınıza.

Bildiğiniz gibi kitap okumak çocukların bilgi dağarcığının gelişmesinde de çok faydalıdır, eğer çocuklarınızın şimdikiler gibi “i” ve “ğ” gibi harfleri kullanmadan yazı yazan, kendini ifade et dediğimizde yalnızca 3 satır yazı yazabilen, konuşurken 30-40 kelimeden yukarı çıkamayan bir neslin peşinden gitmesini istemiyorsanız onlara karne hediyesi olarak aldığınız dizüstü bilgisayara ek olarak odasına bir de kocaman bir kitaplık alın lütfen.
İçini doldurması için de ona özgürlük tanıyın.Nasıl istiyorsa öyle doldursun.İster çizgi roman, ister hikaye, ister müzik dergisi, ister spor ansiklopedisi..seçimler ona kalsın..

Okuyan, sorgulayan, bilgili, ne istediğini bilen, araştırmacı bir nesil yetiştirmek istiyorsanız lütfen çocuklarınızın kitap okuma alışkanlığı kazanmasına yardımcı olun.

Bol kitaplı günler...

P.S. Konu hakkında daha fazla bilgi için mail yoluyla benimle iletişime geçebilirsiniz.

"Küçük Mutluluk Dersleri Vol.12"

2011-05-10T11:06:00.010+03:00

Fazlasıyla klişedir yarısı dolu bardak hikayesi ama bir o kadar da basit bir denklemdir; eğer hayata olumlu bakıyorsan, bardağın dolu tarafını görürsün.

Karşınızda bir bardak var ve o bardak bir durumu sembolize ediyor.
Durum tamamen sizin bakış açınıza kalmış.

Şu bir gerçek ki, hayat koşullarının böylesine ağır olduğu bir zamanda insan her zaman bardağın dolu tarafından yani olumlu açıdan bakamıyor şüphesiz.
O an ki ruh haliniz, etrafınızdakiler, yaşadığınız olaylar,stresiniz,yorgunluğunuz sıkça etki ediyor buna.
Aksiliklerle geçen zor bir günün sonunda, karşılaştığınız duruma olumlu bakabilmek ancak olumlu yaşam tarznı yaşam biçimi olarak kabullenmekten geçiyor.

Örnekleme yaparak anlatmak istiyorum.

Yakınımın bir patronu var mesela, adam gerçekten duruşuyla, zihiniyetiyle, uslubuyla adamın canına okuyan cinsten biri.
(Bu durumda bardakta hiç su yok, ne kadar arasanız da adamda olumlu bir yan göremiyorsunuz.)

Adam böyle olunca yakınım da sürekli şikayet ediyor haliyle,
Geçenlerde aramızda şöyle bir konuşma geçti,bu konuşma aynı zamanda minicik bir örnek olsun bizim için,

Alt dudağı dışarıda, gözleri sıkkın bakıyor, epey yorulmuş,bıkmış, umutsuzluğa düşmüş belli..

Dedi ki: “Canımdan bezdim ful, sürekli aynı durumlar, adam işi bilmiyor, bilmediği halde bilenlere ahkam kesiyor, fikrimi söyleyemiyorum, sen beceriksizin tekisin demek istiyorum ama patron tabii yüzüne söyleyemiyorum, bıktım artık inan!insanın kendi işi gibisi yok.”

Ben de durdum dedim ki “aslında kurtulmanın anahtarını az önce kendin verdin.”

“Nasıl yani” dedi.

“İnsanın kendi işi gibisi yok dedin ya,işte ondan bahsediyorum, kiracıysan ve ev sahibin kötüyse, kötü evsahibi insanı mal sahibi yapar misali” dedim.

(Zor bir durum,hepimizin yaşadığı bir şey aslında.Ama imkanlarımız farklı elbette.
Bu yüzden ona sunacağım çıkış yolunu ben deneyemiyorum henüz,maddi gücüm onun gibi olsaydı bir an düşünmezdim bile adım atmak için)

Yakınım şaşırdı, ben kendi işimi kurmayı hep istiyordum ama bunun için adım atmamıştım bugüne kadar” dedi.

(Bazen duruma o kadar odaklanırız ki sonuca giden yoldaki en basit en kolay çözümleri bile göremeyiz.Sizin de başınıza gelmiştir..nasıl da aklıma gelmedi demişsinizdir.)

“Ne bekliyorsun, eğer daha iyi bir patronun olsaydı emekli olana dek onun yanında çalışacaktın,adam iyi diye maaşına talim edecektin. Kendi hayallerine, istediğin işe ve belki de çok daha fazla kazancağın bir geleceğe başlayamayacaktın.O görgüsüz adam seni bezdirir de belki başkalarının yanında çalışmaktansa artık birikimlerimi değerlendirip bir iş kurarım dersin ha?” dedim.

“Güzel bir bakış açısı ful, bak ben bunu bu yönden hiç düşünmemiştim.”dedi.

*** *** *** *** *** *** *** *** ***

İş kurmak demek risk almak, her şeye yeniden başlamak demek.Azimle istekle olur elbet ama durup da şikayet etmekle hiç bir şey elde edilmez...

Bu kısacık konuşma bile bakış açısının ne denli önemli olduğunu anlatıyor bize.

Bir şeyler için şikayet etmek, aynı döngüde dönüp durmak yerine bir çözüm üretmeye çalışmak, zor olan varsa zıttı olan kolayın da aynı durum içinde gizlendiğini, yalnızca onu bizim ortaya çıkarmamız gerektiğine inanmak lazım.

Bu zamanlarda bir bardak suyu bulmak zor, şimdilik bardağımızın yarısı dolu.

Siz yarım bardak suya sahip olduğunuz için sevinenlerden misiniz?
Yoksa yarım bardak boşluğa üzülenlerden mi?

Hayat sizin, karar sizin...

"Origami - Panda

2011-05-09T12:37:00.006+03:00

Origami'ye devam...
Bu sefer sevimli bir panda'yı seçtim. (en.origami-club.com)
Belki pazartesi sendromundan ve İstanbul'daki yağmurun kasvetinden biraz olsun kurtuluruz diye..
Pandanın gözlerini pek güzel çizmişler yalnız, bunu başarmak da ayrı bir sanat:)
Kırtasiyelerde satılan içi siyah hareketli gözler de var, yapıştırıyorsunuz, belki onları da kullanabiliriz.
Ben hemen deniyorum.
Kolay gelsin!

"Kadın ve Erkek Vol.3"

2011-05-09T08:58:00.023+03:00

Bugüne kadar "Kadınlar ve Erkekler" konusunda iki yazı yazmışım:

Kadın ve Erkek , Kadınlar ve Erkekler

Erkeklerin ve kadınların birbirlerinden ne kadar farklı olduklarını ve buna rağmen nasıl da birbirilerine muhtaç olduklarını gözlemliyorum hatta gözlemlemekle kalmıyorum birebir bunu yaşıyorum da.

Her açıdan farklıyız, anatomi bir yana, düşünce tarzlarımız, bakış açılarımız, sorulara çözüm getirebilme tekniklerimiz, düzenli hayat kriterlerimiz, ilgi alanlarımız hobilerimizi, alışveriş anlayışımız, insanları gözlemleyiş durumumuz, algılayışımız, olay değerlendirmelerimiz...

Ama bir o kadar da çekiyoruz birbirimizi, işte zır kutuplar misali.

Mesela dün yaşadığım bir olay;

F. – (Çocuk gibi..telaşla) Aaaaa.ne güzel çiçekler rengarenk..mis gibi..çok hoşuma gitti..

M. – (umarsız)...ha öyle mi? ...

F. – (Müsteshi bir gülüş ve akabinde hissedilecek hayalkırıklığı sezgisinin verdiği allak bullak bir surat ifadesiyle.) Evet pek güzellermiş, ben de çok severim !

F. – (Arabayı sürmeye devam eder)...hmm.

F.– (Pess!modunda) Yani diyorum , keşke alsan bana arada,şöyle sürpriz yapsan...(3 nokta aslında derin bir iç çekişi sembolize ediyor burada)

M. – (Gülüş gibi bir şey sergiler) hmm...

F. – (Artık bir şey demiyor, böyle değildir normalde ama şimdi neden böyle davranıyor?Yok söylemez artık tek kelime bile..Sadece arabadan inip kendine bir buket çiçek almak istiyor. İncelik istiyor, bi parça, hayatı güzelleştirmesi için hepsi bu)

Şimdi gerçekten kırmızı ışıkta bir süre daha kalsaydık bu hareketi yapacaktım..İşi inada bindiren, çiçekçiden çiçek alırsam belki elime yapışır ya da biri beni o buketle görür de hayatımın sonuna kadar o anı dövme olarak sırtıma kazırlar ürkekliğini ne kadar empati kursamda anlayamıyorum. Bu konuda yazıyı okuyan erkeklerden yardım istiyorum.Bir erkek neden böyle davranır?

Erkeklerin teknik olarak yalnızca bir on/off düğmesi varken, biz kadınların 80 farklı düğmeden ve alt seçeneklerden meydana getirilmesi ise pek de bizim tercihimiz olmasa gerek.

O halde biz kadınlardaki, 80 düğmenin tümünü birden resetleyemeyeceğimize göre, erkeklerin on/off düğmesine bir kaç genel seçenek eklemek de mümkün olabilir mi?diye kendime sormaya başladım...

Bu da arkadaşımın yaşadığı bir olay,

Güzel bir sofra hazırlanır, yemekler yapılır, özenle sofraya sunulur.

E. – Hayatım, yemekleri beğendin mi?

G. –Evet bitanem, ellerine sağlık..(hapur hupur yemektedir..)

E. – Ben de o mezeyi çok severim bilirsin, sen de seversin, o yüzden yapayım dedim , tadına bakayım nasıl olmuş.(der ve bir iki çatal alır)

G. – (Tabaktaki mezeyi silip süpürmektedir.) Evet, evet ellerine sağlık canım.

E. – Gideyim de içerden kola getireyim.

Mutfağa gider,kolayı getirir,masaya oturur ve bakar ki, meze tabağı boş!

E. – Mezeden bana da ayırdığın, beni de düşündüğün için çok teşekkür ederim canım..çok...(uzaklara dalış)

G. – Aaaa sen yememiş miydin canım ya?
*****

Kapanış müziği olarak Frank Sinatra’dan Love&Marriage şarkısını öneriyorum...

"Blog yazmak"

2011-05-06T13:34:00.011+03:00

Sevgili Mia Wallace beni mimlemiş.
Mimin konusu : Blog yazmaya neden başladık, nereden geldi aklımıza?

2008 yılının Aralık ayı’nda blog dünyasına merhaba dedim.
Sanal ortamda yazmak için bu tarih geç bir başlangıç olsa da, yazma ve okuma tutkusu benim için çocuk yaşlarda başladı.

Çocukluğumdan beri günlük tutardım, şiirler,denemeler yazardım, bunların bazıları okul dönemimde sık sık yarışmalara gönderilirdi ve ödüllerle dönerdim. Herkes benim yazmayı ne kadar sevdiğimi bilirdi.

Üniversite dönemlerinde ise okuma ve yazmaya olan aşkım sayesinde şu anki mesleğimi belirledim.

Blog yazmaya gelince;
Defterlerde bir şeyler tutmak güzel tabii ama bunu pek çok insanla paylaşma imkanıyla birlikte, sınırlarını kendimin belirleyeceği bir pencereden dışarı açılan bir dünyanın kapıları beni cezbetti ve “ful yaprakları”nı bu paylaşım isteğiyle açtım.

Blogum adını, devlet tiyatrolarında sahnelenen ve iki kez gördüğüm muhteşem bir Civan Canova oyunundan alıyor; Ful Yaprakları.

Sizlerden kimliğimi özenle gizlememin en büyük nedeni, kendimi deşifre etmeden, kim olduğumu, ne iş yaptığımı bilmeden, sizlerin benim içimi, ruhumu tanımanızı ve hayata bakışımı okumanızı sağlamak.

Bir diğer neden neden ise özgür olarak düşünebilmenin ve yazabilmenin verdiği paha biçilemez keyif...

Bugüne kadar 2 blogda toplamda 331 yazı yazmışım ve 784 izleyiciye ulaşıyor yazılarım.

Her gün onlarca kişinin yazısını okuyorum, yeni insanlar tanıyorum, yeni hayatları gözlemliyorum, herkesin penceresinden nasıl göründüklerine bakıyorum ve besleniyorum.

Yazmak kişinin kendini ifade edebilmesi için en önemli yollardan biri,
Ben de en çok kendimi “yazarken” iyi anlatabiliyorum.

İşte bu yüzden buradayım ve dilerim daha uzun yıllar yine burada olurum.

TÜM YASAKLAMALARA ,TÜM ENGELLEMELERE RAGMEN BURDAYIM .
BLOG YAZMAYI SEVIYORUM...
SANSÜRLERE, YASAKLARA HAYIR!

"İstanbul'da sonbahar"

2011-05-06T11:29:00.009+03:00

06.05.2011

Sevgili Günlük,

Sabah işe gitmek için evden çıktım,daha kapıdan çıkar çıkmaz buz gibi hava yüzüme çarptı.

Servise doğru yürürken şapkamı takıp yakamı kaldırma ihtiyacı hissettim.

Adımlarımı hızlandırırken yağmur başladı, şemsiyemi açtım ancak rüzgar o kadar şiddetliydi ki ters dönerken kırılacak diye kapatmak zorunda kaldım.

Bugün aylardan Mayıs...Mayıs'ın 6'cı günü.

Yağmur, soğuk, rüzgar ve günlerdir süren güneşsizlik.

Bam teline basıldığı an kavgaya hazır; gergin-mutsuz-depresif insanlar, iptal edilen açıkhava organizasyonları, şenlikler, ertelenen haftasonu planları.

Sabah radyoda spiker müjde verdi, İstanbul'lular yarın "1 gün süreyle güneş görecek"dedi..

Pazar yeniden yağmur başlayacakmış.

O halde Cumartesi deniz kenarına gitmeli, bol bol güneşlenmeli, denizi izlemeli, temiz havayı içimize çekmeli.

Mevsimler, insanlar, iklimler değişiyor.

Değişmeyen tek şey doğanın intikam alacağını bile bile onu yağmalayan, şeklini değiştiren, bozan,yıkan zihniyet...

O devasal binaları yapmaya devam ederlerse yakında Haziran ortasında kar yağacak.

Dilerim yarın bol güneşli bir gün olur.

Çiçek kız, Ful.

"Kuşburnu çayının faydaları"

2011-05-04T14:22:00.006+03:00

Hıdırellez yaklaşıyor ama hava hala yağmurlu ve serin.

İstanbul'a yaz yine geç gelecek anlaşılan.

Şimdi kendinize 10 dk. mola verin ve güzel bir çay demleyin, ama bitki çayı olması tercih sebebi.Malumunuz bu ara etrafımızda herkes hasta.

İşte en çok sevdiğim bitki çaylarından biri olan kuşburnu çayı'nın faydaları.

Afiyet olsun...

Kuşburnu bitkisini tanıyalım:

Avrupa ve Kuzey Afrikada yetişen kuşburnu Rosa canina L.yabani gül türünün olgun meyveleridir.
Kuşburnu ülkemizde de bulunmaktadır. C vitamini bakımından en zengin meyvedir. Portakaldan çok daha fazla C Vitamini içerir. Kuşburnu taze olarak veya kurutularak kullanılır.
Kuşburnu çayının yanı sıra kuşburnu marmelatı, kuşburnu pekmezi ve kuşburnu reçeli olarak da tüketilmektedir.

Kuşburnunun Faydaları Nelerdir?

Kuşburnunun güçlü antioksidan etkisi deneysel araştırmalarda tespit edilmiştir. C vitamini açısından en zengin bitkisel kaynaklardan biri olan kuşburnu proantosiyanidin ve flavonoit tipi fenolik bileşikler taşır.
Kuşburnunun bir başka önemi iltihaplı hastalıklardaki yararıdır. Kuşburnunun dejeneratif eklem hastalığı olan eklem kireçlenmesi ve romatizma ağrılarının giderilmesindeki faydaları klinik araştırmalarda görülmüştür.
Kuşburnu bitkisi soğuk algınlığı ve gripe karşı bağışıklık sistemini destekler. İçeriğindeki C vitamini ve polifenolik sayesinde soğuk algınlığına karşı koruyucu etki gösterir. Gribal enfeksiyonlara yakalanmamak için günde 3 bardak kuşburnu çayı içilebilir.
Danimarkalı doktor Kaj Winter tarafından yapılan araştırmalarda kuşburnunun eklem ağrıları olanlarda tedaviyi desteklediği belirlenmiştir. Kuşburnunun kabuk ve çekirdeğinde yeralan bir maddenin iltihabi reaksiyonu engellediğine dair tespitler yapılmıştır.
Kuşburnunun iltihap giderici ve ağrı kesici bileşenleri suda çözünmediğinden eklem romatizmasına karşı kuşburnu çayı etkili değildir. Eklem romatizmalarına karşı kuşburnu kapsülleri kullanılmaktadır. Yine çay gibi kuşburnu reçel ve marmelatları da eklem ağrılarında etkili değildir.
Toz haldeki kuşburnu kapsülleri Avrupa’da artrit yakınmalarını hafifletmek amacıyla kullanılmaktadır. Yapılan araştırmalar kuşburnunun diz ve kalça osteoartriti üzerindeki olumlu etkileriyle hastaların şikayetlerini ve ağrı kesici ilaca olan ihtiyaçlarını azalttığını göstermektedir.
Kopenhag Üniversitesinden Prof. Dr. Kaj Winther, eklem ağrıları olan ve kireçlenme proplemi yaşayan hastalar için kuşburnu tozunu önermektedir.
İskandinavya Romatoloji Dergisinde yayınlanan makalede, 3 hafta boyunca kuşburnu tozu tedavisi gören hastaların birçoğunun ağrılarında azalma görüldüğü ifade edilmektedir.
Kopenhag Frederiksberg Hastanesi’nden Dr. Robin Christensen kuşburnu tozunun artritin tedavisinde kullanılabileceğini belirtmiştir. 3 ay süresince hastalara kuşburnu tozu verilmiş ve bunun parasetamolden 3 kat daha etkili olduğu tespit edilmiştir.
Japonyada yapılan bir araştırmada tohumundan hazırlanan özütün vücut yağ oranını düşürdüğü gözlenmiştir.
Böbreküstü bezlerine olan etkisiyle hormonların üretimini destekler.
Kan temizleyici özelliği kuşburnu faydaları arasındadır.
İdrar yolu enfeksiyonlarını önleyici etkisi bir diğer kuşburnu faydası olarak belirtilebilir.
Fenolik bileşenlerin iltihap giderici ve damar cidarını destekleyici özelliği hemoroid yakınmalarını hafifletebilir.
Müshil özelliği de bulunur.
Besleyici etkisiyle genel güçsüzlük durumlarına karşı kullanılabilir.

Kuşburnu çayı nasıl yapılır?

1 su bardağı kaynamış suya 1 tatlı kaşığı ince kıyılmış kuşburnu kabuğu eklenerek 15 dk demlenir süzülerek içilir. Günde 3 bardak içilebilir.
Eklem ağrıları için kuşburnu dondurulup sonra öğütülerek kullanılmaktadır. Bu yüzden eklem ağrılarına karşı etkisinden faydalanabilmek için özel olarak hazırlanmış kuşburnu preperatları kullanmak gerekiyor. Diğer etkilerinden yararlanmak için çay, reçel veya marmelat olarak tüketilebilir.

Kaynak: http://www.beslenmedestegi.com/

"mucize"

2011-05-04T09:32:00.006+03:00

Hava soğuk ve yağmurluydu, şemsiyem de yoktu aksi gibi, iliklerime kadar ıslanmıştım.

Yetişememiştim gideceğim yere, hep erken gitmişken bu sefer geç kalmıştım.

Moralim bozulmuştu, kalan son umudum da tükenmişti üstelik...

Bir daha asla diyordum..asla....

İşte tam o anda;

Birden bulutlar dağıldı, güneş gösterdi yüzünü sıcacık oldu tenim.

Upuzun bir gökkuşağı belirdi gökyüzünde...

Evren, hiç ummadığınız zamanlarda mucizeler yollar size,

Aslında siz de bir mucize olarak başka birine yollanırsınız.

Her şey o andan sonra başlar,sanki o an doğmuşsunuz ve hayata yeni başlamışsınız gibi.

Işıl ışıl olur her yer, aldığınız nefesin her anını doldurmak ve yaşadığınıza şükretmek istersiniz.

İşte ben o mucizeyle kısa bir zaman sonra evleniyorum.

Dilerim her şey çok parlak ve güzel olur, evlenenler bilir çok büyük bir koşturmaca içindeyiz, yorgunluktan hasta olduk, ama hala koşturmaya devam ediyoruz!

İyi dileklerinizi ve dualarınızı eksik etmeyin üstümüzden.

Dünyamızı aydınlatan ve yüreğimizi ısıtan her hikayenin mutlu sonla bitmesi dileğimle...

"Lunapark"

2011-04-29T08:52:00.008+03:00

Orada bir lunapark var, capcanlı...
Işıklar öyle parlak ki gözlerimi alıyor...
Her yerden ayrı bir ses geliyor kulağıma; çocuk sesleri, çığlıklar, kahkahalar, eğlenen insanlar, gürültünün içinde yarısı tamamlanmamış cümleler..

Minik bir müzik kutusunu taşıyorum ellerimde, gizliden gizliye avucumun içinden ona bakıyorum, kapağını açıp bir kaç melodi duyup kapatıyorum, melodiler her seferinde beni gülümsetiyor...

Güneşli bir günün sonunda, yıldızlı, ılık bir akşamı yaşıyor şehir.

Derken ileride pespembe pamuk şekerlerine ilişiyor gözlerim. Gidip bir tane almak istiyorum,ceplerime bakıyorum ama ceplerim bomboş...

Fark ediyorum ki yanımda çantam yok, kimlik yok, para yok, telefon yok, sadece ben varım...paniklemiyorum aksine duruyorum orada öylece, pamuk şekerlerini izleyen ben,elimde hala müzik kutusu. Düşünüyorum,ne yapacağım diye,renkler daha da karışıyor gözlerimin önünde, etraftan duyduğum sesle giderek anlamsızlaşıyor ve sinirime dokunmaya başlıyor.

Derken biri geliyor yanıma, daha önce görmediğim bir adam..
Bana yaklaşıp diyor ki "sen ful yaprakları, bu bir masal...tüm bu yaşadıkların, gördüklerin, hissettiklerin...Sen sadece bir masaldasın, onlar gibi, ama onlar kadar sıradan olmayan çiçekli,sezgileriyle hareket eden, fazla hassas bir oyuncusun burada.İlerlerken zamanın, bazı kararlar vermek ve sonuçlarına katlanmak zorundasın.

Şimdi..ya müzik kutunu bana verip melodilerini terk eder ve bu lezzetli pamuk şekerlerine kavuşursun ya da melodilerinle yoluna devam edersin,ama bu lezzetten mahrum kalırsın.” Ve yaklaşıyor bana doğru, gözlerimin içine bakıyor...

Bakışlarımı kaçırıyorum.

İçimde ferah bir şeyler var ama ben melodilerimden vazgeçmek istemiyorum, gözlerim doluyor, düşünmeye başlıyorum, kısacık bir an, bir karar anı, yok diyorum yapamam, melodilerim olmadan bir hiçim ben, onları veremem...derken başımı kaldırıp yüzüne bakmak için onu arıyorum, adamın ortadan kaybolduğunu görüyorum.

Etrafımda insanlar geziniyor, kimse bana aldırış etmeden akıp gidiyor kalabalığa,müzik devam ediyor, çocuk sesleri kulağımda,hafif rüzgarın taşıdığı parfüm kokuları burnumda, elimde müzik kutum ve ben adımlıyorum önümdeki uzun yolu.

Beni ful yaprakları yapan o melodilerden hayatımın sonuna dek vazgeçmeyeceğimi biliyorum,

Ve ne gelirse gelsin karşıma yine de kendim olacağımdan emin,yüreğimin sesini dinleyerek çizdiğim yolda yürüyorum.

"Hayatın altın kuralları"

2011-04-28T16:17:00.002+03:00

*Göğün her yerde mavi olduğunu anlamak için dünyayı dolaşman gerekmez.

*Bak, aynı zamanda da baktığını gören ol.

*Geldiğin zaman boşluk dolduran değil, gittiğin zaman yeri doldurulamayan ol.

*Her duyduğuna inanma, elindekinin hepsini harcama ve istediğin kadar uyuma.

*Seni seviyorum derken inanarak söyle.

*Özür dilerken karşındakinin gözlerinin içine bak.

*İlk görüşte aşka inan.

*Evlenmeden önce en az altı ay nişanlı kal.

*Asla başkalarının hayalleri ile dalga geçme.

*Derinden ve inançla sev.

*Kırılabilirsin belki ama başka türlü de hayatını tam anlamıyla yaşayamazsın.

*Anlaşmazlıklarda dürüstçe savaş.

*İnsanlar hakkında konuşulanlara inanıp, onlar hakkında karar verme.

*İnsanları yargılarsan, onları sevmeye zamanın kalmaz.

*İnsanlara beklediğinden fazlasını ver ve bu işi yaparken kibar ol.

*Yavaş konuş ama hızlı düşün.

*Şunu daima hatırla ki, büyük aşk veya büyük yatırım daima büyük risk taşır.

*Eğer kaybedersen aklını da kaybetme.

*Üç S yi unutma:

*Sevgi - herkese,

*Saygı - kendine, başkalarına,

*Sorumluluk - Tüm hareketlerin için.

*Eğer hata yaptığını farkedersen, hemen onu düzeltmeye bak,bile bile devam etme.

*Konuşmayı sevdiğin biriyle evlen. Yaşın ilerledikçe sohbet her şeyden fazla önem kazanacaktır.

*Anneni sev, say, ara.

*Şunu bil ki, bazen sessiz kalmak en iyi cevaptır.

*Sevdiklerinle tartışırken, o anı önemse, geçmişi kurcalama.

*Satır aralarını da oku, bilgilerini paylaş.

*Bilgi insanı kuşkudan, iyilik acı çekmekten, kararlılık korkudan kurtarır.

*Dua et. Büyük güç verir.

*Düşün. Daha da büyük güç verir. Kaynakwh webhatti.com:

*Öperken gözlerini kapamayan sevgiliye güvenme.

*Bazen istediğin bir şeyin olmaması senin için bir şanstır. Kaynakwh webhatti.com:

*En iyi ilişkin, birbirinize olan sevginiz, birbirinize ihtiyacınızdan fazla olduğu zaman olacaktır.

*Şunu bil ki; karakterin senin kaderindir.

*Sınırsızca sev, her gönülde çiçek olacağına, bir gönülde buket ol.

*Sevgi için kollarını kapalı tutma, sonra kendinden başka tutacak şey bulamazsın.

*İçinden ne geliyorsa yap. Doğal ol.

*Mutluluk, sorunsuz bir yaşam değil, onlarla başa çıkabilme yeteneği demektir.

*Gülmek için mutluluğu bekleme, sonra tebessüm bile edemezsin...*

"Gülerken göbeği oynamayan adamdan kork"

2011-04-28T08:51:00.010+03:00

Hayatımızın en büyük meselelerinden biridir ; İkiyüzlülük.
Etrafınıza şöyle bir bakın, kimleri görüyorsunuz; aileniz, akrabalarınız, dostlarınız, arkadaşlarınız, iş çevreniz, tanıdıklarınıza bir bakın şöyle.
Nasıl davranıyorlar size ve kendi etrafındakilere?
Peki siz nasıl davranıyorsunuz onlara?

Sanki kocaman bir tiyatro sahnesinde, uzun-upuzun, hatta süresi belli olmayan bir oyunda gibiyiz.

Rol yapıyoruz galiba ister istemez, kimilerimiz kendini çok kasıyor, hemen iki göz kaçırma hareketinden belli ediyor rolünü,kimileri ise adeta usta birer oyuncu gibi hareket ediyor. Ancak zamanla davranışlarında fark ettiğiniz ufak ipuçları gözünüzü açarak dikkat kesilmenizi sağlıyor ve gerçeği geç de olsa görebiliyorsunuz.
İnsanların size yaklaşırkenki gerçek niyetlerini anlayabilmek giderek zorlaşıyor artık.

Çinliler ne de güzel demiş "Gülerken göbeği oynamayan adamdan kork"diye.
Sinsi, samimiyetsiz, arkandan konuşan, dedikoducu köpekbalıklarıyla sarılı dört bir yanımız.
Hele ki iş dünyasında,ikili ilişkilerde...
Şu "hallederiz efendim, yaparız efendim, tamam efendim"ler, "çok başarılısın,bu işi ancak sen kotarırsın"ların altında yatan gerçek sebepler..."sana güveniyorum"lar, "bu sırrı bir tek seninle paylaşıyorum"lar..

Ben karakter tahlillerinde ve gözlemde çok başarılıyım derim kendime, ama artık bazı insanların gerçek niyetini anlayamıyorum, hissedemiyorum.

Yüzlerindeki o gülümseme içten mi yoksa maskeden mi ibaret?

Söyledikleri sözler içlerinden gelen mi yoksa oyundaki replikleri mi?

Güvenmeli miyim yoksa temkinli mi davranmalıyım?

Sanırım bunun en iyi ilacı zaman ve sıkı bir gözlem.

Elbette göreceğim gerçek yüzleri...

"origami - kuş"

2011-04-25T09:26:00.007+03:00

Bir önceki origami yazımda her zaman rahatlıkla kullanabileceğiniz basit bir kutu yapmak için diagram yayınlamıştım.Bugün de bir kuş yapımı buldum.

Haydi bakalım kağıtları hazırlayın, çocukluğumuza dönüyoruz :)

P.S. Sevgili Soluk güzel bir duyuruyu paylaştı benimle,Genç Hayat Vakfı “ Japonya'daki Çocuklar İçin 1000 Turna Kuşu” projesi yürütüyormuş.Detaylar için lütfen tıklayın.

"Kral ve dilenci"

2011-04-25T09:15:00.007+03:00

Güzel bir hikayeyi paylaşmak istedim,

İyi haftalar...

Kral sabah gezintisi sırasında bir dilenciye rastladı.
Dilenciye “Dile benden ne dilersen” dedi.

Dilenci güldü ve “Sanki dileğimi gerçekleştirebilecekmiş gibi soruyorsunuz” diye yanıtladı.
Kral dilencinin bu sözlerinden çok alındı ve dilencinin istediğini yerine getireceği konusunda ısrar etmeye
başladı:

“Pek tabii her dediğini yerine getirebilirim” dedi.

“Sen söyle hele; ne istiyorsun?”

Dilenci “Söz vermeden önce iki kez düşünün kralım”dedi.

Dilenci sıradan bir dilenci değildi. Kralın ilk yaşantısında öğretmeni olmuştu ve ona şu sözü vermişti:

“Bundan sonraki yaşantında tekrar karşına çıkıp seni uyaracağım.”

Kral bu olayı çoktan unutmuştu. Bu yüzden ısrar ediyordu:

“Ne istersen verebilirim. Ben güçlü bir kralım” dedi.

“Yerine getiremeyeceğim hiçbir dileğin olamaz.”

Bunun üzerine dilenci, çanağını uzatıp, “Şu çanağı herhangi birşeyle doldurabilir misin?” diye sordu.

Kral kahkaha attı ve vezirine çanağı altınla doldurmasını emretti. Çanak dolup taşmakta ve anında boşalmaktaydı.
Paralar buhar olup uçmaktaydı sanki.

Kralın onuru kırılmıştı. Bir dilenci çanağını dolduramadığı kulaktan kulağa yayılıyordu. Giderek pırlantalar, elmaslar,yakutlar akıtıldı çanağa. Ne var ki çanağın dibi yoktu sanki. Yedi yuttu ama boş kaldı.

Kral yenik düşmüştü. Dilenciye yalvarmaya başladı:

“Tamam, sen kazandın” dedi. “Dileğini yerine getiremedim ama ne olur bana çanağın neden yapıldığını söyle.”

“Çok basit” diye yanıtladı dilenci. “İnsan aklından yapılmıştır. Yani insanın isteklerinden. Doymak bilmez oluşu bundandır. Bu gerçeği bir kez kavrarsan yaşantın değişir. İstek nedir ki! İstek ulaşılana dek, belli bir süre heyecan veren bir duygudur.

İstediklerini elde ettiğinde, tümü anlamını yitirir.

Neden? Çünkü beynin, aklın onları dışlar.

Heyecan, onu elde ettiğinde sönüp gider. Gene boşluğa düşer, yeni bir istek yaratmak zorunda kalırsın.
İstek doyumsuzluk uyandırır ve giderek dilenci olursun.

Bir istekten bir diğerine çırpınıp durursun. Amacına ulaşır ulaşmaz bir yenisini yaratırsın. İsteğin bu yönünü kavradığında yaşamının dönüm noktasındasın demektir.

Sürekli yolculuk hali iyi sonuç vermez. Geri dön… Evine dön… Seni mutlu
edecek öğeleri dışarıda değil, kendi içinde ara!”

Rufus Wainwright”in dediği gibi:

“Mutlu olmak için uğraş vermelisiniz. Mutluluğa, iş,para ya da aşkla ulaşılmaz.

Mutluluk sizinle kendiniz arasında bir meseledir.”

"Ruh hali"

2011-04-22T15:28:00.008+03:00

Mimler konusunda çok tembelim, sakın farkında değilim ya da önemsemiyorum zannetmeyin, çok seviyorum ama vakit bulamıyorum ve bazen de konu hakkında ilhamım olmuyor.
İsteksiz, kof bir yazı yazmaktansa yazmamayı tercih edip doğru vaktin gelmsini bekliyorum, beklerken de günlük koşturmaca içinde unutabiliyorum.
Sevgili Mia Wallace mimlemiş beni, pek hoşuma gitti konu ve cevaplamak istedim.
Ben bu mimi her zamanki gibi isteyen üzerine alabilir diyerek yayınlıyorum.
Mim Konusu: Şu an kendi ruh halinizi anlatan, bir ezginin melodisiyle ya da bir şiirin satırlarıyla ya da bir veciz sözle ya da bir resimle aktarınız. Seçim sizin, hangisini istiyorsanız.
Ben bir resim ve ona eşlik eden Can Yücel'in harika bir şiirinden kısa bir bölümünü paylaşmak istiyorum.
Siz tahmin edin bakalım, ruh halim nasılmış :)

Ne renk olursa olsun kaşın gözün
Karşındakinin gördüğüdür rengin..
Yaşadıklarını kar sayma:
Yaşadığın kadar yakınsın sonuna;

Ne kadar yaşarsan yaşa,
Sevdiğin kadardır ömrün..
Gülebildiğin kadar mutlusun
Üzülme bil ki ağladığın kadar güleceksin
Sakın bitti sanma her şeyi,
Sevdiğin kadar sevileceksin.

p.s.görsellerimi ve renklerimi özenle seçiyorum ki içiniz açılsın diye, umarım beğeniyorsunuzdur :)

"Facebook ve ilişkiler"

2011-04-22T11:08:00.004+03:00

Facebook profilinde hayatını tümüyle ifşa eden hatta gözümüzün içine sokanlara şaşırıyorum.
İletilerden tüm haberleri alabiliyoruz:
“Şu anda hastanedeyim,kontrolüm var,koordinatları veriyorum!!”,
“Bebek’te bir mekandayız, mekanın adı..., hoop eller havaya! Çatlasın düşmanlar”
“Tüh ya!Yine çakmışım sınavdan, ... öğretmen senden nefret ediyorum!” gibisinden masum iletiler mesela :)
Nereye gittiğini, o an nasıl olduğunu, ne düşündüğünü, kime ne söylediğini, her şeyi yazıyorlar, fotoğraflıyorlar.
Tweeter kullanmadım hiç, kullanmayı da düşünmediğim için o konudaki çılgılıklarla ilgili yazamayacağım.
Bu konuda çığır açan biri var ama çevremde. Kim mi?
Yıllar önce çalıştığım bir işyerinden tanıdığım, hiç bir dönem öyle fazla samimi olmadığım bir arkadaşım var, ama epeydir görüşemedik.,yalnızca facebook arkadaşı olarak bir köşede duruyor.
Yalnız aşağı yukarı son bir yıldır bir şey dikkatimi çekiyor, bu kişi sürekli ilişki durumunu değiştiriyor.
Öyle herkesin profilini didikleyen biri olmadığımdan ilk başlarda sadece anasayfada kim ne yapmış kısmında görüyordum, “yine mi, hmm bu da ne hızlı” diyordum kendi kendime.
Sonraları baktım ki o durum neredeyse ayda bir hatta 15 günde bir değişiyor.
Bakıyorum minik, kırmızı bir kalp figürü eşliğinde ilişkide yazısı görünüyor sayfada ,altında yorumlar..
Profil fotoğrafında sevgiliyle samimi pozlar..Sonra bakıyorum 15 gün geçiyor bu arkadaş iletisinde Demet Akalın vari bir şeyler göndermiş sevgilisine ve “Hadi sana da güle güle!” diyor...
Aradan bir ay geçiyor, yine birileri görünüyor profilde, iletide “Çok aşığım budur işte.. sevgilim her bir şeyim” diyor, sonra yine aynı şey, “Allah seni kahretsin, sen de mi? Benim sevgime değmezsin” yazıyor iletide ve ilişki durumu yine “single” olarak değişiyor!
Çok gülüyorum çok...
Her iki taraf da birbirini kullanıyor demek ki, ama sürekli olarak..
Üstelik bir de bunu hiç umursamadan ifşa ediyor...
Bakın benim sevgilim var, ona aşığım, şimdi şurdayız, şimdi bu bardayız, yarın sabah bilmem nerede kahvaltıya gideceğiz,sevgilimle uyanmak ne güzel...
2 gün geçti aradan ne oldu?
Anlaşamadık, Allah bunun da belasını versin,rezil! Şimdi yeni aşklara yelken açtım,özgürüm ben, ellimi sallasam ellisi be!!yürü kim tutar,hobaaa!
Nasıl bir yaşam biçimidir bu bir anlam veremiyorum doğrusu.
Bir insan aynı hatayı kaç kez yapar yada bunu hata olarak görmeden aynı yolda devam eder?
Nereden mi aklıma geldi bunu yazmak?
Geçenlerde sarmaş dolaş bir fotoğraf görmüştüm profilinde,bu sabah ise ana sayfada bir de baktım bir ileti yazmış “Acaba beni seviyor mu?” diye...baktım ki ilişki durumu yine “ilişkiye açık” olmuş...
Ne denir ki artık buna,
Pes :)